“آژنگ نیوز”:سید جواد ذبیحی درسن بیست و شش سالگی به شهرت رسید.او از اهالی خراسان و متولد شهر مشهد بود. وقتی که در اواسط دهه بیست خورشیدی از مسافرت عتبات برگشت به توصیه پدرش عمامه سبز و فینه قرمزی را که سوقات عتبات بود ترک نکرد و با همان عمامه سبز و فینه قرمز و لباده بلند مشکی پشت رل اتومبیل مینشست و در خیابان های تهران گردش میکرد.
پدر سید جواد هم مثل خودش مداح و اهل منبربود و صدای خیلی جذابی داشت. ولی اتفاقاً درمیان فرزندان او فقط سیدجواد خوشصدا درآمده وارث این مزیت پدر شده بود.
از سال ۱۳۲۵ خورشیدی برنامه مناجات سحر رمضان از گلدسته مسجد شاه اجرا میشد و ذبیحی تک و تنها آن وقت شب توی گلدسته مینشست و همه طهران را زیر پای خود میدید و با خدا راز و نیاز میکرد.

ولی از موقعی که در محل اداره تبلیغات پشت سبزه میدان، یک استودیو ساختند دیگر زحمت بالارفتن از پلههای پیچاپیچ مناره مسجد سلطانی را نداد در عوض یکه و تنها توی اطاق دربسته استودیو روی صندلی می نشست و یک ساعت و نیم پشت سر هم شعر و دعا میخواند.
یک واقعه عامل شهرت
سید جواد ازاوایل دهه بیست به طهران آمده بود ولی بجز گاه گاهی که بعضی روضه خوانیها میرفت کسی او را نمیشناخت تا روزی که جنازه رضا شاه را بطهران میآوردند برای اولین دفعه صدای ذبیحی از رادیو طهران بلند شد که در مراسم دفن جنازه قرآن میخواند.
دوسه روز قبل از آن روز که جنازه رضا شاه بطهران برسد رزم آرا که آن زمان رئیس ستاد ارتش بود از آقای نظام السلطان خواجه نوری تقاضا کرده بود
اگر کسی را سراغ دارد که برای شرکت در مراسم دفن جنازه خوب باشد معرفی کند. اتفاقاً ذبیحی در اطاق خواجه نوری بود و آقای نظام السلطان او را معرفی کرد و ذبیحی با همان چند دقیقه ای که در آن روز قرآن خواند خود را بطور کافی شناساند و فردای آن روز اسمش بعنوان کارمند در دفتر اداره رادیو ثبت شد . ذبیحی به جای آنکه دستش را بگیرند و پا به پاراه ببرند با یک جست بلند خود را در دل علامتدان موسیقی جای داد و محکم جلو میکروفن میخکوب گردید.
ذبیحی علاوه بر مناجات سحر رمضان هفتهای یکی دو دفعه در رادیو اذان میگغت و قرآن میخواند روزهای تعطیل مذهبی هم برنامه فوقالعادهای برای او تهیه میشد که بسیار عالی و جالب بود. ذبیحی مثل همه تحصیلکردههای خراسانی ذوق شعر داشت و اشعاری که انتخاب می کرد از روی سلیقه بود و بیشتر آنها رانیز خودش می گفت.
چیزی که باعث تعجب بود این بود که ذبیحی موسیقی را از روی صفحه گرامافون و رادیو یاد گرفته بود.ولی با آنکه استاد ندیده بود؛تمام گوشهها و ریزهکاریهای موسیقی ایرانی را بطور کامل میدانست.
هنر ذبیحی این بود که بدون آنکه طبق معمول خوانندهها – دل ای دل ای – بگوید و آی آی ای بخواند اشعار مذهبی را هم مثل شعرهای دیگر میخواند که کلیه گوشههای دستگاه موسیقی رعایت میشد.
دوهزار تومان فدای یک دقیقه مناجات
ذبیحی اصولا به برنامه های مذهبی رادیو علاقه شدیدی داشت و برای آنکه بتواند در این برنامه ها شرکت کند از هر استفاده ای صرفنظر میکرد . در سال۱۳۳۲ خورشیدی قبل از ماه رمضان شیراز رفته بود . در شیراز باو پیشنهاد کردند که ماه رمضان راه آنجا بماند و در رادیو شیراز مناجات بخواند و دوهزار تومان حق الزحمه باو داده شود .

ولی او قبول نکرد و با آنکه پولی که بعنوان مناجات ماه رمضان باو داده میشد چیز مهمی نیست جواب داده بود : دوهزار تومان فدای یکدقیقه مناجات در رادیو طهران میکنم . با آنکه بشهر شیراز بسیار علاقمند هستم چون با خدا عهد کرده ام همیشه ماه رمضان را در رادیو طهران مناجات کنم نمیتوانم این درخواست را که کاملا مطابق میل من هست بپذیرم.
گروه تاریخ
