“آژنگ نیوز”:بنیانگذاران «نیویورک تایمز» متعهد شدند که به پوشش خبری «هر موضوعی که برای عموم اهمیت دارد» بپردازند. ۱۷۵ سال بعد، این روزنامه همچنان به انتشار «تمام اخباری که شایسته چاپ هستند» ادامه میدهد. از زمان آغاز انتشار این نشریه در ۱۸ سپتامبر ۱۸۵۱، تغییرات بسیاری رخ داده است؛ اما به گفته کارکنان، آنچه تغییر نکرده، مأموریت این روزنامه است.
در ۳۰ اوت ۱۸۵۱، هنری جارویس ریموند و جورج جونز، روزنامهنگاران، طرح و چشمانداز خود را برای روزنامهای که قصد داشتند ماه بعد منتشر کنند، ارائه دادند. این نشریه که «نیویورک دیلی تایمز» (New-York Daily Times) نام داشت، قرار بود بهصورت روزانه در قالب برگههای بزرگ (فولیو) و با ستونبندی ۲۴گانه چاپ شود و نسخههای صبح و عصر آن هر کدام به قیمت یک سنت عرضه گردند. ریموند، سیاستمداری که بعدها از بنیانگذاران حزب جمهوریخواه شد، سردبیری این روزنامه جدید را بر عهده گرفت و جونز، بانکدار سابق، ناشر و مدیر مالی آن شد. این بنیانگذاران در بیانیه معرفی خود اعلام کردند که این روزنامه، علاوه بر انتشار اخبار روز، به نقد ادبی و هنری و همچنین مقالات سرمقاله خواهد پرداخت؛ مقالاتی که «با تکیه بر تمام توان، دقت و دانشی که امکانات و منابع فراوان در اختیار، آن را میسر میسازد، نگاشته خواهند شد.»
آن دو وعده دادند که ستونهای روزنامه «از تعصب کورکورانه نسبت به منافع محدود و خاص مبرا خواهد بود و در چارچوب محدودیتهای ضروری، پذیرای مطالب و دیدگاهها پیرامون تمامی موضوعات دارای اهمیت عمومی خواهد بود.» نخستین شماره «نیویورک دیلی تایمز» در ۱۸ سپتامبر ۱۸۵۱ منتشر شد. اکنون، پس از گذشت ۱۷۵ سال، اگرچه آن خط تیره و واژه «دیلی» (Daily/روزانه) از نام روزنامه حذف شدهاند، اما «نیویورک تایمز» همچنان پابرجاست. تایمز جایگاه خود را به عنوان «روزنامه مرجع و ثبتکننده وقایع» تثبیت کرده و مهمترین رویدادهای تاریخ ملی و بینالمللی را ثبت و ضبط نموده است.
از جمله تیترهای برجسته و تاریخی آن میتوان به این موارد اشاره کرد: «شلیک یک ضارب به رئیسجمهور لینکلن» در سال ۱۸۶۵، «غرق شدن تایتانیک چهار ساعت پس از برخورد با کوه یخ» در سال ۱۹۱۲، و «جنگ در اروپا پایان یافت!» …در سال ۱۹۴۵، «راهپیمایی ۲۰۰ هزار نفری برای حقوق مدنی در گردهمایی منظم واشنگتن» در سال ۱۹۶۳ و «قدم گذاشتن انسان بر کره ماه» در سال ۱۹۶۹. و نفوذ این روزنامه همچنان رو به افزایش است: امسال، شرکت «نیویورک تایمز» اعلام کرد که شمار مشترکانش به بیش از ۱۳ میلیون نفر رسیده است؛ رقمی که نشاندهنده «بزرگترین پایگاه مشترکان پولی در میان تمام سازمانهای خبری جهان» است.
البته «تایمز» از زمان تأسیس خود دستخوش تحولات بسیاری شده است. به گفته سام دولنیک، معاون سردبیر اجرایی روزنامه، بهویژه دو دهه اخیر شاهد تغییرات سریعی بوده است.
دولنیک کار خود را در تایمز در سال ۲۰۰۹ آغاز کرد. او میگوید که در طول ۱۷ سال فعالیتش در این شرکت، شاهد تبدیل شدن آن به «یک اتاق خبر کاملاً متفاوت» بوده است: «وقتی من آمدم، اینجا یک اتاق خبر چاپی بود که حول محور روزنامه کاغذی، مهلتهای زمانی چاپ و صفحه اول نسخه چاپی شکل گرفته بود. اما اکنون، این یک اتاق خبر دیجیتال است که در تمام ساعات شبانهروز و در سراسر جهان فعالیت میکند.»
دیوید دابلیو. دانلپ، از کارکنان باسابقه تایمز، مسئولیت اداره «موزه تایمز» را بر عهده دارد؛ موزهای که در طبقه پانزدهم دفتر مرکزی شرکت در نیویورک واقع شده و تاریخچه این روزنامه را به نمایش میگذارد. دانلپ — که فعالیت حرفهای خود را در سال ۱۹۷۵ و بلافاصله پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه به عنوان کارمند دفتر واشنگتن آغاز کرد — در این موزه هرگز ریشهها و آغاز کار این نشریه را از نظر دور نمیدارد. او مدیریت اسناد آرشیوی را بر عهده دارد و تورهای اختصاصی برای همکاران و مهمانان دعوتشده برگزار میکند. (این موزه برای بازدید عموم آزاد نیست.)
در این موزه، صفحه اول نخستین شماره روزنامه نیز به نمایش گذاشته شده است. مقالهای که در صفحهبندی سپتامبر ۱۸۵۱ بیشترین فضا را به خود اختصاص داده، درباره ماجرای شورش «بردگان فراری» در پنسیلوانیا است. اوایل همان ماه، در منطقه کریستیانا واقع در شهرستان لنکستر، گروهی از سیاهپوستان، یک بردهدار اهل مریلند را هنگامی که قصد داشت مردانی را که از اسارت در مزرعهاش گریخته بودند دستگیر کند، به قتل رساندند. ریموند چندین سرمقاله درباره این رویداد نوشت؛ او ضمن محکوم کردن آن قتل، اذعان داشت که آن مردان «بر اساس باورهای وجدانی خود نسبت به انجام وظیفه» عمل کردهاند. این سردبیر استدلال میکرد که درک میکند «چگونه چنین باورهایی ممکن است دیگران را بر آن دارد تا از هرگونه اقدام عملی برای بازگرداندن بردهای فراری به اربابش خودداری کنند»؛ با این حال، او تأکید داشت که آن گروه باید «سنگینترین مجازات قانونی را متحمل شوند.»
به گفته دانلپ، به عبارت دیگر، دغدغه اصلی ریموند «این واقعیت بود که آن مردان… قانون را زیر پا گذاشته و مرتکب قتل شدهاند، نه مسئله غیراخلاقی بودنِ کلیِ بردهداری.»
گروه گزارش