“آژنگ نیوز”:پابلو پیکاسو، یکی از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین هنرمندان قرن بیستم، درچنین روزی در سال ۱۸۸۱ در مالاگای اسپانیا متولد شد. پدر پیکاسو استاد طراحی بود و پسرش را برای فعالیت در عرصه هنر آکادمیک پرورش داد. پیکاسو در ۱۳ سالگی نخستین نمایشگاه آثار خود را برگزار کرد و بعدها از مدرسه هنر کناره گرفت تا بتواند تمام‌وقت به تجربه کردن سبک‌های هنر مدرن بپردازد. او در سال ۱۹۰۰ برای نخستین بار به پاریس سفر کرد و در سال ۱۹۰۱، نمایشگاهی از آثارش در نگارخانه‌ای در خیابان «لافیت» پاریس — خیابانی که به داشتن گالری‌های هنری معتبر شهرت داشت — برپا شد. این هنرمند ۱۹ ساله اسپانیایی که بسیار زود شکوفا شده بود، در آن زمان خارج از بارسلونا چندان شناخته‌شده نبود، اما تا آن هنگام صدها نقاشی خلق کرده بود. او که با استقبال و نقدهای مثبت روبرو شده بود، باقی آن سال را در پاریس ماند و بعدها دوباره به این شهر بازگشت تا برای همیشه در آنجا ساکن شود.
آثار پیکاسو — که شامل بیش از ۵۰ هزار نقاشی، طراحی، حکاکی، مجسمه و اثر سرامیکی است و در طول ۸۰ سال خلق شده‌اند — در قالب دوره‌هایی که با یکدیگر همپوشانی دارند، دسته‌بندی می‌شوند. نخستین دوره مهم کاری او، موسوم به «دوره آبی»، اندکی پس از نخستین نمایشگاهش در پاریس آغاز شد. در آثاری همچون «گیتارزن پیر» (۱۹۰۳)، پیکاسو با استفاده از طیف‌های رنگی آبی، فضای اندوهبار زندگی فقرا را به تصویر کشید. پس از دوره آبی، «دوره صورتی» فرا رسید که در آن پیکاسو اغلب صحنه‌هایی از سیرک را ترسیم می‌کرد؛ پس از آن نیز او به خلق نخستین مجسمه‌های خود پرداخت. در سال ۱۹۰۷، پیکاسو اثر تحول‌آفرین «دوشیزگان آوینیون» (Les Demoiselles d’Avignon) را خلق کرد؛ اثری که با نمایشِ تکه‌تکه و تحریف‌شده‌ی پیکر انسان، از سنت‌های پیشین هنر اروپا فاصله گرفت. تابلوی «دوشیزگان آوینیون» نشان‌دهنده تأثیر هنر ماسک‌های آفریقایی و همچنین پل سزان بر پیکاسو است و به عنوان پیش‌درآمدی بر جنبش کوبیسم — که در سال ۱۹۰۹ توسط پیکاسو و نقاش فرانسوی، ژرژ براک، پایه‌گذاری شد — شناخته می‌شود.
در کوبیسم، که به دو مرحله «تحلیلی» و «ترکیبی» تقسیم می‌شود، پیکاسو و براک این اصل مدرن را تثبیت کردند که یک اثر هنری برای داشتن ارزش هنری، لزوماً نباید بازنمای واقعیت باشد. از جمله آثار مهم کوبیستی پیکاسو می‌توان به طراحی لباس و صحنه‌پردازی برای گروه «باله روس» به سرپرستی سرگئی دیاگیلف (۱۹۱۷) و تابلوی «سه نوازنده» (۱۹۲۱) اشاره کرد. تجربیات کوبیستی پیکاسو و براک همچنین منجر به ابداع چندین تکنیک هنری جدید، از جمله «کلاژ» شد.
پس از دوره کوبیسم، پیکاسو به کاوش در مضامین کلاسیک و مدیترانه‌ای پرداخت و تصاویر خشونت و رنج به‌طور فزاینده‌ای در آثارش پدیدار شدند. در سال ۱۹۳۷، این روند به خلق شاهکار «گرنیکا» انجامید؛ اثری عظیم که وحشت و رنجی را به تصویر می‌کشید که شهر باسک‌نشین «گرنیکا» در جریان جنگ داخلی اسپانیا، هنگام ویرانی به دست هواپیماهای جنگی آلمان، متحمل شده بود. پیکاسو در دوران اشغال پاریس توسط نازی‌ها در این شهر ماند، اما به‌شدت با فاشیسم مخالف بود و پس از جنگ به حزب کمونیست فرانسه پیوست.
آثار پیکاسو پس از جنگ جهانی دوم کمتر از کارهای اولیه‌اش مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، اما او همچنان با شور و تلاشی خستگی‌ناپذیر به خلق اثر ادامه داد و هم از نظر تجاری و هم از دیدگاه منتقدان به موفقیت دست یافت. او آثار خیال‌انگیز آفرید، به تجربه در زمینه سفالگری پرداخت و با الهام از آثار استادان بزرگ تاریخ هنر، نسخه‌هایی متفاوت از آن‌ها را نقاشی کرد. پیکاسو که به داشتن نگاهی نافذ و شخصیتی مسلط و مقتدر شهرت داشت، در طول زندگی خود روابط عاشقانه پرشور و متعددی را تجربه کرد. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۳، در سن ۹۱ سالگی، با همان نیروی بی‌کاست، به خلق آثار هنری ادامه داد.
گروه گزارش