“آژنگ نیوز”:«اتحاد مقدس» میان روسیه، اتریش و پروس پس از شکست نهایی ناپلئون در چنین روزی در شال ۱۸۱۵ میلادی تشکیل شد.«اتحاد مقدس» در پی پایان جنگهای ناپلئونی، به عنوان ائتلافی نمادین میان قدرتهای بزرگ اروپایی شکل گرفت. این اتحاد که با ابتکار تزار الکساندر اول روسیه پایهگذاری شد، هدف ترویج اصول محافظهکارانه و حفظ ارزشهای مسیحی در سراسر اروپا را دنبال میکرد؛ اقدامی که بهویژه واکنشی به آشوبهای ناشی از فتوحات ناپلئون محسوب میشد.
این پیمان در پاریس و با مشارکت اتریش و پروس رسمیت یافت؛ کشورهایی که جایگاه خود را تا حد زیادی مدیون تلاشهای نظامی نیروهای الکساندر بازیافته بودند. اگرچه بعدها چندین کشور اروپایی دیگر نیز به این اتحاد پیوستند، اما متن پیماننامه آن بهطور قابلتوجهی مبهم بود و در نتیجه، تعهدات اندکی را برای اعضا به همراه داشت. در طول قرن نوزدهم، گاهی از «اتحاد مقدس» برای توجیه سرکوب خیزشهای مردمی و مقابله با مخالفتها علیه حکومتهای استبدادی استفاده میشد.
با وجود اهداف این اتحاد برای احیای نظم سنتی اجتماعی و سیاسی، این پیمان در نهایت فاقد تأثیرگذاری یا کارایی بلندمدتِ چشمگیری بود و عمدتاً بازتابی از گرایشهای ارتجاعیِ رایج در اروپای پس از دوران ناپلئون به شمار میرفت. از این رو، این اتحاد فصلی پیچیده در تاریخ دیپلماسی اروپا و نمادی از کشمکش میان آرمانهای انقلابی و تلاش برای احیای نظم محافظهکارانه محسوب میشود.
در واقع «اتحاد مقدس» از همان زمانی که تزار الکساندر اولِ روسیه در کریسمس سال ۱۸۱۵ آن را به جهانیان معرفی کرد، بدنام بوده است. لرد کسلری، وزیر امور خارجه بریتانیا، پیشتر آن را «مجموعهای از عرفان والا و مهملات» خوانده و مانع پیوستن شاهزادهنایبالسلطنه (پرینس ریجنت) به آن شده بود. اگرچه الکساندر نقشی کلیدی در شکست ناپلئون بناپارت و توافق بر سر مفاد کنگره وین ایفا کرده بود، اما واقعگرای سرسختی همچون کسلری، پیشنهاد او برای تبدیل شاهزادگان اروپا به رهبرانِ «یک ملت مسیحی» را خیالاتِ زاهدانه و بیاساس میدانست. با این حال، هنگامی که کلمنس فون مترنیخ، همتای اتریشی کسلری، طرح الکساندر را نه به مثابه اتحادی میان ملتها، بلکه به شکل «باشگاهی از پادشاهان» بازتعریف کرد، این اتحاد به نمادی منفور از مداخلهجوییهای ارتجاعی در امور دولتهای کوچکتر بدل شد. جوزپه ماتزینی، انقلابی اهل جنوا، بعدها چنین یادآور شد که «اربابان جهان علیه آینده متحد شده بودند»؛ آیندهای که همان ناسیونالیسم لیبرال بود.
گروه گزارش