“آژنگ نیوز”:برای نسلهای متمادی از کودکان دنیا، اردوی تابستانی یک آیین گذر بوده است.از بعدازظهرهایی که در دریاچهها و مسیرهای پیادهروی میگذرانند تا شبهایی که زیر ستارهها و دور آتش اردو میزنند، این تجربیات بیزمان به نظر میرسند.اما در واقعیت، اردوهای تابستانی سازمانیافته یک اختراع نسبتاً مدرن هستند.
مورخان اغلب ریشههای اردوی تابستانی آمریکایی را به یک سفر تفریحی در سال ۱۸۶۱ که توسط فردریک دبلیو. گان، یک طرفدار لغو بردهداری و بنیانگذار مدرسه فردریک گان در واشنگتن، کنتیکت، سازماندهی شده بود، ردیابی میکنند.در آن تابستان، گان حدود ۳۰ پسر و دوازده دختر را در یک سفر ۳۰ مایلی از مدرسه شبانهروزی خود به ولچ پوینت در لانگ آیلند ساوند در میلفورد، کنتیکت رهبری کرد.
این سفر تفریحی که در آن زمان به عنوان “کولیبازی” شناخته میشد، تفریح را با آموزش و درسهایی در مورد کار گروهی و خوداتکایی ترکیب میکرد.این گروه ۱۰ روز را در میان تنشهای فزایندهای که به زودی به جنگ داخلی منجر شد، به قایقسواری، ماهیگیری و شرکت در تمرینات نظامی گذراندند. لورن مکمیلین، مدیر روابط عمومی و ارتباطات انجمن کمپهای آمریکایی، میگوید: «آنچه سفر گان در سال ۱۸۶۱ را منحصر به فرد کرد، ترکیب عمدی آن از زندگی در فضای باز، تفریح، آموزش و پرورش و رشد شخصیت در یک محیط گروهی ساختاریافته بود.»
«این مدل، پایه و اساس جنبش کمپهای تابستانی سازمانیافتهای شد که پس از آن برگزار شد.» به دنبال محبوبیت سفرهای مشابه در سالهای ۱۸۶۳ و ۱۸۶۵، گان پس از پایان جنگ داخلی آمریکا، این مفهوم را گسترش داد.او از سال ۱۸۶۷، گردهماییهای تابستانی را در پوینت بیوتیفول در دریاچه واراماگ، چند مایلی مدرسهاش، سازماندهی کرد.این کمپها تا سال ۱۸۷۹ ادامه یافت و به ایجاد مدلی کمک کرد که در دهههای بعد در سراسر کشور گسترش یافت.
تا دهه ۱۸۸۰، اردو زدن تابستانی در سراسر شمال شرقی ریشه دوانده بود. از جمله اولین اردوگاههای اختصاصی، اردوگاه چوکوروا در نیوهمپشایر بود که در سال ۱۸۸۱ تأسیس شد. این جنبش با آغاز قرن بیستم گسترش و تنوع یافت. اردوگاههایی که زمانی عمدتاً به پسران اختصاص داشتند، به طور فزایندهای از دختران استقبال کردند و شرکتکنندگانی از طیف وسیعتری از پیشینهها را به خود جذب کردند.
گروه گزارش