“آژنگ نیوز”: قطعاتی از کف کاشیکاری شده قرون وسطایی یک صومعه که تقریباً ۶۰ سال پس از اینکه توسط یک پسر نه ساله در یک گردش خانوادگی در جیبش گذاشته شده بود، در یک قوطی تافی پنهان شده بود، سرانجام بازگردانده شد. این سه قطعه کاشی سفالی تزئینی، که قدمت آنها به اواخر قرن سیزدهم تا اوایل قرن چهاردهم میلادی برمیگردد، توسط سیمون وایت در اواخر دهه ۱۹۶۰ در جریان یک بازدید خانوادگی از صومعه ونلاک در شروپشایر به عنوان سوغاتی برده شد.
وایت، که اکنون یک نقشهبردار بازنشسته ۶۸ ساله است، این قطعات را در یک قوطی تافی قدیمی در حین اسبابکشی خانه پیدا کرد و مالکیت آن به سازمان میراث انگلیس تعلق دارد.
او به مقامات گفت که به یاد میآورد پدرش او را تشویق میکرد که قطعات را بردارد، اما همیشه کمی احساس ناراحتی میکرد و وقتی آنها را دوباره کشف کرد، خوشحال شد. او گفت: «من روزی را که همه این اتفاقات در حالی که پدرم نگهبانی میداد، به یاد دارم. خدا میداند اگر ما را دستگیر میکردند، چه میگفت. مطمئن نیستم که بعد از آن چه اتفاقی برای کاشیها افتاد، اما آنها از جابجاییهای متعدد خانه و آشفتگیهای خانوادگی جان سالم به در بردند و اوایل امسال در یک قوطی حلبی کهنه در اتاق زیر شیروانی من پیدا شدند.»
وایت با کمک دفتر خاطرات خانوادگی متوجه شد که آنها احتمالاً از صومعه ونلاک آمدهاند و با متولیان این مکان، سازمان میراث انگلیسی، تماس گرفت. متی کمبریج، دستیار متصدی این موسسه خیریه، گفت که متخصصان قرون وسطی به این نتیجه رسیدهاند که وایت حق داشته ونلاک را به عنوان محل وقوع این حادثه معرفی کند.
او گفت کاشیهایی مانند آنهایی که وایت برداشته بود، فقط در سه مکان در شروپشایر وجود داشتهاند: صومعه هاموند، بریجنورث فرایری و صومعه ونلاک. کمبریج افزود: «با توجه به اینکه کلیسای بریجنورث هیچ کاشی درجا ندارد و تا بعد از سفر سایمون کاوش نشده بود، و کلیسای هاموند ابی فقط تکه کوچکی از کاشیهای موجود در محل را دارد، میتوانیم کاشیهای یافت شده را به صومعه ونلاک محدود کنیم.»
گروه گزارش