“آژنگ نیوز”:ترفندهای سینما در رقابت با تلویزیون در دهه ۱۹۵۰،اوج گرفت. در این زمان؛ تلویزیون‌های بیشتری راه خود را به خانه‌های آمریکایی‌ها باز کردند. در حالی که این برای صنعت نوپا عالی بود، حضور در سینما به شدت کاهش یافت. برای اینکه صنعت سینما سرپا بماند و سینماها پر از تماشاگر باشند، کارگردانان و تهیه‌کنندگان مجبور بودند به انواع ترفندهای عجیب و غریب و جدید روی بیاورند.
مثلا در نمایش فیلم ترسناک کلاسیک «تینگلر»، صندلی‌های خاصی در سینما با زنگ‌های برقی مجهز شده بودند که در اوج فیلم تماشاگران را به لرزه در می‌آورد. این ترفند بازیگوشانه ۲۵۰،۰۰۰ دلار (۱۶۷،۰۰۰ پوند) به بودجه فیلم اضافه کرد.
همچنین وقتی فیلم «مکابره» روی پرده بزرگ سینما رفت، کارگردان/تهیه‌کننده و استاد تمام‌عیار ترفندهای سینمایی، ویلیام کسل، یک بیمه عمر ۱۰۰۰ دلاری (۶۶۶ پوند) برای هر تماشاگری که به معنای واقعی کلمه تا سر حد مرگ ترسیده بود، گرفت. برای ایجاد «حال و هوای خاص»، راهنماها لباس جراح پوشیده بودند و آمبولانس‌ها برای انتظار در بیرون سینماها استخدام شده بودند. این یک ترفند هوشمندانه بازاریابی بود که باعث شد صندلی‌ها پر شوند.
در اوج فیلم «خانه‌ای روی تپه جن‌زده»، برخی از سینماها به سیستم قرقره‌ای مجهز شده بودند تا اسکلت پلاستیکی روی تماشاگران به پرواز درآید، که متناظر با وقایع ترسناک روی پرده بود.
یکی از شگفت‌انگیزترین ترفندهای دهه ۱۹۵۰، سینمای سه‌بعدی بود. «شیطان بوانا» اولین فیلم سه‌بعدی کاملاً رنگی بود و روندی را آغاز کرد که اوایل دهه ۱۹۵۰ را در بر گرفت. با این حال، اکثر فیلم‌های سه‌بعدی از عینک‌های قرمز و آبی که امروزه با این فرم مرتبط می‌دانیم استفاده نمی‌کردند، بلکه در عوض با رول‌های جداگانه فیلم فیلمبرداری می‌شدند. این امر عوارض جانبی نامطلوبی داشت و برای هر کسی که در مرکز سینما نمی‌نشست، سردرد ایجاد می‌کرد.
یکی دیگر از نبوغ کسل، فیلم «آدمکشی» او بود که شامل یک «وقفه ترس» بود، جایی که یک ساعت تیک‌تاک روی صفحه نمایش داده می‌شد و به بینندگان دستور می‌داد که اگر بیش از حد از ادامه تماشا می‌ترسند، آنجا را ترک کنند. او یک «گوشه ترسوها» راه‌اندازی کرد که یک غرفه مقوایی زرد بود. کسانی که شکست خورده بودند، باید تحقیرهای مختلفی را تحمل می‌کردند و سپس کارتی را امضا می‌کردند که تأیید می‌کرد: «من یک بزدل واقعی هستم» و سپس پولشان را پس می‌گرفتند.
ترس از قتل
برای تبلیغ فیلم اصلی سیزده روح، از ترفندی به نام Illusion-o استفاده شد. به تماشاگران فیلترهای قرمز و آبی داده شد. کسانی که «شجاع» بودند، می‌توانستند از فیلترهای قرمز برای آشکار کردن ارواح مخفی پنهان در فیلم استفاده کنند، در حالی که از فیلتر آبی برای ناپدید کردن آنها استفاده می‌شد.
موفقیت و نوآوری ترفندهای کسل حتی الهام‌بخش کارگردان افسانه‌ای، آلفرد هیچکاک، نیز بود. وقتی او فیلم Psycho را در سال ۱۹۶۰ منتشر کرد، قانونی وضع کرد که مطلقاً هیچ‌کس پس از شروع فیلم اجازه ورود پیدا نکند.
یکی دیگر از ترفندهای عجیب، Smell-O-Vision بود. در طول نمایش فیلم‌های «پشت دیوار بزرگ» و «رایحه رمز و راز»، در حین پخش فیلم، رایحه‌های مختلفی در سینما پخش می‌شد. در طول نمایش فیلم، تماشاگران با بوهایی نظیر خاک، عود، علف، اسب و مشعل مواجه می‌شدند. با این حال، این ترفند خاص تا حدی با شکست مواجه شد و نقدهای بسیار تندی از سوی منتقدان دریافت کرد.
گروه گزارش