“آژنگ نیوز”:اداره بازنشستگی که سابقا اسمش تقاعد بود یکی از ارمغان هایی است که دکتر میلسپو(مرداد ۱۳۰۱ خورشیدی) برای ایران آورد بطورى که یک کارمند قدیمی و مطلع وزارت دارایی اظهار داشت . قبل از کودتای سال ۱۲۹۹شمسی که سازمان دولتی وضع تازه ای خود گرفت اداره تقاعد بااین وضع و این کیفیت وجود نداشت هر کارمند دولت معمولا از اداره یا وزارتخانه متبوع خودش حکمی دریافت میکرد و حقوق کارمندان تابع مقام آنها بود.
بعضی از کارمندان دولت بودند که شاغل مقامات حساس مثلا ریاست عدلیه دادگستری یک شهرستان میشدند و مدتى رئیس عدلیه یک شهرستان مثلا اصفهان یا قزوین بودند. بدون آنکه اساسا حکمی از وزارت عدلیه داشته باشند والی (استاندار) یا حاکم ویافرماندار ایالت یا ولایت که در آن ایام قدرت و اختیارات وسیعی داشتند شخص مورد علاقه خود را که غالبا از میان مشروطه طلبان یا از افراد سر و زباندار بودند برای ریاست یک اداره مثلا عدلیه یا بلدیه یا اداره نواقل ( که مامور جمع آوری مالیات دم دروازه ها بود) نامزد میکرد یک حکم با امضای خودش بدست او میداد و آن شخص با همان حکم؛ رئیس آن اداره میشد.
بدون آنکه انتصاب او در وزارت متبوعه اش سابقه ای داشته باشد. ولی در زمان دکتر ملیسپو وضع کارمندان دولت و همچنین اداره تقاعد سرو صورتی گرفت واز همان موقع بنام اداره تقاعد نامیده شد ولی کارمندان دولت معمولا میان خودشان اداره تقاعد را «چاه ویل» و «سنگر اشکالتراشی»می نامیدند.
ولی از زمان کابینه دوم قوام السلطنه(خرداد ماه سال ۱۳۰۱ خورشیدی) که تحولات موثری در وضع استخدام رخ داد و عده زیادی رتبه های بالا گرفتند و بعداً عده زیادی بازنشسته شدند. چون خرج اداره تقاعد از درآمدش زیاترشد بتدریج از ذخیره تقاعد کاسته شد ولی دولت در نظر داشت در قانون جدید استخدام ترتیبی داده شود که وضع بازنشستگی حقوق و مزایای کارمندان روی اساس قانون پیش برود وهمیشه ثابت و دائمی باشد .
گروه تاریخ