“آژنگ نیوز”:جیمز نپر تندی، انقلابی ایرلندی، قهرمان محبوبی که در تصنیف ایرلندی «پوشیدن لباس سبز» از او یاد شده است، در چنین روزی در سال ۱۸۰۳ میلادی درفرانسه درگذشت.نام ناپر تاندی نامی است که به راحتی از زبان جاری می‌شود؛ طنین خاصی دارد. بسیاری آن را به خاطر استفاده‌اش در آهنگ «پوشیدن لباس سبز» به یاد می‌آورند، جایی که می‌خوانند: «من با ناپر تاندی ملاقات کردم و او دستم را گرفت، و گفت: «ایرلند پیر بیچاره چطور است و چگونه ایستاده است،» «این کشور غم‌انگیزترین جایی است که به وضوح دیده می‌شود، آنها مردان و زنان را به خاطر پوشیدن لباس سبز دار می‌زنند.» به جرات می‌توانم گفت که بیشتر مردم ایرلند چیز بیشتری در مورد مردی که پشت این نام شاعرانه است نمی‌دانند. با این حال، او یکی از میهن‌پرستان فداکار ایرلند بود.
او که در دوبلین متولد شد، در ۱۶ فوریه ۱۷۳۹ در کلیسای اسقفی سنت آدون با نام «جیمز ناپر تاندی» غسل تعمید داده شد. پدرش تاجر بود. مادرش، ماریا دلا جنکینز، نپر را به عنوان بخشی از تبار خانوادگی خود داشت و در کو. میث زمین داشت. ادغام این دو خانواده در ازدواج بود که منجر به نام منحصر به فرد تندی شد. خانواده نپر در لافکرو زندگی می‌کردند و نماینده بخش‌های تریم و اتبوی در پارلمان بودند. آنها اشراف زمین‌دار آن زمان بودند. تندی در یک مدرسه شبانه‌روزی کوئیکر در کیلدر تحصیل کرد و پس از آن خود را به عنوان یک آهن‌فروش در دوبلین معرفی کرد. شخصیت او خیلی زود او را به عرصه سیاست کشاند، جایی که به عنوان نماینده انجمن بازرگانان انتخاب شد و در آنجا فساد را افشا کرد. او که یک سخنور توانا بود، در آغاز انقلاب آمریکا از استعمارگران حمایت کرد. در سال ۱۷۷۸، شبه‌نظامیان داوطلب محلی برای محافظت در برابر تهاجم تشکیل شدند، زیرا سربازان بریتانیایی از ایرلند برای جنگ در آمریکا اعزام می‌شدند. تندی به آنها پیوست و فرمانده یک سپاه داوطلب شد.
هنگامی که بریتانیایی‌ها محدودیت‌هایی را بر تجارت ایرلند اعمال کردند، او از مردم ایرلند خواست تا کالاهای انگلیسی را تحریم کنند. تندی با بهره‌گیری از قدرت رو به رشد داوطلبان، توانست وست‌مینستر را تحت فشار قرار دهد تا استقلال قانونگذاری را به پارلمان دوبلین واگذار کند. در ۱۰ نوامبر ۱۷۸۳، او و سپاهش از طریق دوبلین به سمت روتوندا، جایی که پارلمان برای بحث در مورد اصلاحات تشکیل جلسه داده بود، رژه رفتند. او توپ خود را در سبز رو به روتوندا با تابلویی که روی آن نوشته شده بود «تجارت آزاد یا این» قرار داد. او محدودیت‌های تجارت ایرلندی‌ها را لغو کرد. پس از انقلاب آمریکا، قدرت داوطلب کاهش یافت، با این حال تندی همچنان توانست هنری گراتان را به پارلمان ایرلند انتخاب کند. در اواخر سال ۱۷۹۱، او به همراه ولف تون و توماس راسل، شاخه‌ای از ایرلندی‌های متحد را در دوبلین تأسیس کرد و اولین دبیر آن شد. از همان ابتدا، تندی سعی کرد تا تفاهم بهتری را در پارلمان بین کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها ایجاد کند.
دادستان کل، ارل نوربری، گفت که پارلمان توسط شارلاتان‌های سیاسی موعظه نخواهد شد و تندی او را به دوئل دعوت کرد. این موضوع به پارلمان ارائه شد و تندی به دلیل به چالش کشیدن دادستان کل، به نقض امتیاز قانونی متهم شد. او در ۱۸ آوریل ۱۷۹۲ دستگیر و به دادگاه احضار شد. او از پاسخ به هر سوالی که از او پرسیده می‌شد، خودداری کرد، اما از آنجایی که پارلمان در آستانه تعطیلات بود و محبوبیت او را تشخیص داده بود، تندی آزاد شد. او با کمک همیلتون روآن جنبش داوطلبان را احیا کرد و موفق شد دو گردان هزار نفره تشکیل دهد.
دولت بریتانیا اعلامیه‌ای علیه افراد غیرمجاز که اسلحه به دست می‌گرفتند صادر کرد و دستور دستگیری تندی را داد. این خبر به تندی رسید و او تا زمانی که بتواند به آمریکا برود، خود را پنهان کرد. او در پایان سال ۱۷۹۵، زمانی که ولف تون به سمت فرانسه حرکت کرد، به فیلادلفیا رسید. تندی به مدت دو سال در ویلمینگتون در سواحل رودخانه دلاور اقامت گزید و در سال ۱۷۹۷ به پاریس رفت و در آنجا با تون ملاقات کرد. تون ترتیب یک نیروی تهاجمی فرانسوی به رهبری ژنرال هامبرت را برای آزادسازی ایرلند داده بود. فرانسوی‌ها تندی را فرمانده “آناکرئون”، یک ناوچه نیروی دریایی، کردند. آنها همچنین تعدادی سرباز را به عنوان هسته یک نیروی ایرلندی برای کمک به آزادسازی ایرلند به او اختصاص دادند.
در ۴ سپتامبر ۱۷۹۸، تندی به سمت ایرلند حرکت کرد و در سواحل دانگال پیاده شد و پرچم ایرلندی‌های متحد را برافراشت. او با اطلاع از اینکه لشکرکشی هامبر شکست خورده است، به کشتی خود بازگشت و به سمت هامبورگ حرکت کرد. به محض ورود به هامبورگ، در هتل اسلحه آمریکایی مستقر شد، اما در ۲۴ نوامبر دستگیر شد. او بدون مبارزه تسلیم نشد، اما در نهایت پلیس او را خلع سلاح کرد و به انگلستان مسترد شد.
در ۱۲ فوریه ۱۸۰۰، او برای پاسخگویی به اتهامات خیانت به دادگاه سلطنتی دوبلین احضار شد. او به جرم خود اعتراف کرد و در ۴ مه به اعدام محکوم شد. جان او زمانی که ناپلئون بناپارت از امضای پیمان آمیان تا زمان آزادی تندی خودداری کرد، نجات یافت. بریتانیایی‌ها تسلیم شدند و تندی در مارس ۱۸۰۲ آزاد شد. پیمان آمیان به طور موقت به خصومت‌های بین فرانسه و انگلستان پایان داد. تندی به فرانسه بازگشت و هنگامی که در ۱۴ مارس ۱۸۰۲ در بوردو از کشتی پیاده شد، مورد استقبال گرم مردم فرانسه قرار گرفت که او را مورد تشویق عمومی قرار دادند و ضیافتی به افتخارش برگزار کردند؛ او همچنین به درجه ژنرالی ارتقا یافت و نشان کامل ژنرالی به او اعطا شد.
گروه گزارش