“آژنگ نیوز”:تهران در دوره صفویه قصبه ای کوچک در نزدیکی ری بود.ملاسحری طهرانی از شعرای دورهٔ صفویان (قرن یازدهم هجری) اشعاری دارد که به گویش محلی مردم تهران سروده شدهاست و نشان می دهد گویش قدیم تهران چگونه بوده است.
این اشعار شباهت زیادی به اشعار فهلویات که قبلا ذکر شد دارد و به زبان های تاتی و طبری نزدیکی دارد.
گل دیمُم که بملا نمشو
سوته جانم بتماشا نمشو
مده پیغام که اینها قصس
تا ترا نینه دلم وا نمشو
زُفل را واکو، اگه دل میبری
مُفر تا شو نوینه، جا نمشو
به پارسی امروزی: گل رخسارم تا آشکار نشود/جان سوختهام به تماشا نمیرود/پیغامم نده که اینها قصهاند/تا ترا دلم نبیند باز نمیشود/گیسو بگشای اگر دل میبری/مرغ تا شب نشود به لانه نمیرود.
حمدالله مستوفی در کتاب نزهت القلوب در توصیف تهران در دوران نزدیک به صفویه می نویسد«قصبه معتبرست و آب و هوایش خوشتر از ری است و در حاصل مانند آن و در ماقبل اهل آنجا کثرتی عظیم داشته اند.
گروه تاریخ