“آژنگ نیوز”:در اواخر قرن نوزدهم، رابطه بین هنر و ایتالیا به تاریخ پیوسته بود. درسال ۱۸۹۵ میلادی ، خلاقیت و جنجال با اولین دوسالانه ونیز بازگشت.دنیای هنر در اواخر قرن نوزدهم در تب و تاب بود. در پاریس و وین ایدههای رادیکال همه جا بودند. اما در پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا اوضاع متفاوت بود.
منتقد هنری جوان، اوگو اوجتی، گفت: «هر کسی که در ایتالیا درباره هر نوع ماجراجویی هنری صحبت میکرد یا مینوشت، زنگ مرگ را به صدا در میآورد.» درست است که در سال ۱۸۸۷ یک نمایشگاه تکجلد موفق در ونیز برگزار شده بود.
اما ریکاردو سلواتیکو، شهردار شهر، ایده بزرگتری داشت: یک رویداد دوسالانه برای دادن جایگاه دائمی به شهر در صحنه هنر بینالمللی. هشت سال صحبت طول کشید – شش سال در کافه فلوریان و دو سال در اتاقهای شورای شهر – تا این ایده به واقعیت تبدیل شود.
درها در ۳۰ آوریل ۱۸۹۵ با حضور امبرتو اول و مارگاریتا ساووی باز شدند. ۲۸۵ هنرمند و ۵۱۶ اثر حضور داشتند؛ ۱۸۶ اثر فروخته شد. حدود ۲۲۵۰۰۰ نفر بازدید کردند. یک رسوایی به این امر کمک کرد. یکی از نقاشیها، «برخورد عالی» اثر جاکومو گروسو، پنج زن جوان را نشان میداد که در اطراف جسدی در تابوت ژست گرفته بودند.
کلیسای کاتولیک اعتراض کرد. نقاشی به اتاق کناری منتقل شد. بازدیدکنندگان مجبور بودند بپرسند که کجا میتوانند آن را پیدا کنند. اثر گروسو با اختلاف کمی رأی عمومی را به خود جلب کرد.اما در نهایت این دوسالانه، آنقدر موفق بود که ونیز مقداری از سود آن را برای کمک به فقرای شهر اهدا کرد.
گروه گزارش