“آژنگ نیوز”:خطوط نازکا، گروههایی از ژئوگلیفها، نقاشیهای خطی بزرگی که از دور به نظر میرسند، بر روی سطح زمین در پامپا کلرادا (“دشت رنگی” یا “دشت قرمز”) در شمال غربی شهر نازکا در جنوب پرو حک شدهاند. آنها در منطقهای نزدیک به ۵۰۰ کیلومتر مربع امتداد دارند.
بیشتر خطوط نازکا بیش از ۲۰۰۰ سال پیش توسط مردم فرهنگ نازکا (حدود ۲۰۰ پیش از میلاد تا ۶۰۰ میلادی) ساخته شدهاند، اگرچه برخی از آنها به وضوح پیش از نازکا ساخته شدهاند و به عنوان کار فرهنگ اولیه پاراکاس در نظر گرفته میشوند. در حالی که تصاویر مربوط به پاراکاس اغلب شبیه انسان هستند و شباهتهایی به سنگنگارههای قدیمیتر در منطقه دارند، موضوعات خطوط نازکا عموماً گیاهان و حیوانات هستند – مانند میمون (حدود ۱۱۰ متر طول)، نهنگ قاتل (۶۵ متر)، پرندهای شبیه به کرکس (۱۳۵ متر)، مرغ مگسخوار (۵۰ متر)، پلیکان (۴۶ متر)، عنکبوت (۴۶ متر) و گلها، درختان و گیاهان مختلف – و همچنین اشکال هندسی، از جمله مثلث، ذوزنقه و مارپیچ. اگرچه گفته میشود که این نقوش از سطح زمین عملاً غیرقابل تشخیص هستند، اما برخی ادعا میکنند که بدون پیمودن مسیرهایی که اکنون برخی آنها را مسیرهای مقدس میدانند، نمیتوان معنای آنها را فهمید.
از زمان کشف آنها در دهه ۱۹۲۰، این خطوط به طرق مختلف تفسیر شدهاند، اما اهمیت آنها تا حد زیادی در هالهای از ابهام باقی مانده است. مورخ آمریکایی، پاول کوسوک، در سال ۱۹۴۱ این خطوط را از داخل هواپیما مشاهده کرد و این فرضیه را مطرح کرد که آنها برای اهداف نجومی ترسیم شدهاند. ماریا رایش، مترجم آلمانی که سالها صرف مطالعه این مکان و لابیگری برای حفظ آن کرد، به این نتیجه رسید که این یک تقویم نجومی عظیم است و برخی از طرحهای حیوانی آن از روی گروهبندی ستارگان در آسمان شب الگوبرداری شدهاند. با این حال، در سال ۱۹۶۷، جرالد هاوکینز، اخترفیزیکدان آمریکایی، هیچ ارتباطی بین تغییرات در اجرام آسمانی و طراحی خطوط نازکا پیدا نکرد.
در سال ۱۹۹۷، یک تیم بینالمللی از باستانشناسان، جغرافیدانان، باستانسنجها و دیگران، پروژه ناسکا-پالپا را برای مستندسازی و تجزیه و تحلیل خطوط ناسکا و تعدادی از اشکال مشابه در نزدیکی شهر پالپا تشکیل دادند. حدس این گروه این است که سکوهای موجود در یک انتهای بسیاری از تصاویر، ماهیت تشریفاتی آنها را نشان میدهند. این شواهد، همراه با وجود قطعات صدف خاردار (اسپوندیلوس) در یک سکوی حفاری شده، نشاندهنده مراسم مذهبی مرتبط با آب است – که در این منطقه بیابانی بعید نیست.
خطوط نازکا به طور طبیعی توسط آب و هوای خشک منطقه و بادهایی که شن و ماسه را از شیارهای آنها بیرون میکشند، حفظ شدهاند. یونسکو در سال ۱۹۹۴ منطقه نازکا را به فهرست میراث جهانی خود اضافه کرد.
گروه گزارش