“آژنگ نیوز”:بولینگ جاده‌ای، یک سنت ریشه‌دار ایرلندی، ممکن است کمی قدیمی به نظر برسد: در مسابقات یا امتیازات، تیم‌ها به نوبت یک گلوله توپ کوچک را در مسیر پرتاب می‌کنند، در حالی که دیگران از کنار زمین تماشا می‌کنند. در ایرلند، اکنون کمپینی برای گنجاندن آن در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو در حال انجام است. و این بازی در ایالات متحده در حال افزایش محبوبیت است. این ورزش به چیزی جز یک توپ (که به آن «بولت» یا «بول» می‌گویند) و یک جاده نیاز ندارد؛ و ویرجینیای غربی هم از هر دوی این‌ها به وفور برخوردار است و هم پیشینه‌ای در زمینه «بولینگ جاده‌ای» دارد.
دن هاروی، مورخ نظامی ایرلندی، به این نتیجه رسیده است که سربازانِ با اصالت ایرلندی، احتمالاً در دوران جنگ داخلی آمریکا، برای گذراندن وقت در فواصل میان نبردها، در خیابان‌های ویرجینیای غربی به این ورزش می‌پرداختند. پس از آن، این ورزش در منطقه به دست فراموشی سپرده شد تا اینکه حدود ۳۰ سال پیش، دیوید پاول — روزنامه‌نگار حوزه محیط زیست و تهیه‌کننده فیلم‌های مستند — آن را احیا کرد. امروزه، تا حد زیادی به لطف تلاش‌های پرشور پاول و همچنین تصاویر منتشرشده در رسانه‌های اجتماعی و سنتی، این ورزش به بخشی از هویت این ایالت تبدیل شده است.
پاول که اصالتی اسکاتلندی-ایرلندی دارد، برای نخستین بار این ورزش را در تلویزیون دید. او می‌گوید: «آن را در یکی از برنامه‌های ورزشی — یا شبکه ESPN و یا برنامه “دنیای وسیع ورزش” (Wide World of Sports) در شبکه ABC — دیدم و با خودم گفتم: “به‌به، چه ورزش فوق‌العاده‌ای برای ویرجینیای غربی!” ما برخی از زیباترین جاده‌های روستایی را در اختیار داریم.» سپس شوخی‌ای را مطرح می‌کند که از تعریف کردنش لذت می‌برد: «ما حتی یک آهنگ بسیار محبوب درباره جاده‌های روستایی‌مان داریم.» او کتابی درباره بولینگ جاده‌ای در «کتابخانه کنگره» پیدا کرد و با استفاده از آن، این ورزش را به خود آموخت. در سال ۱۹۹۴، طی سفری به شهر «کورک» در ایرلند به همراه مادرش، شش عدد از این توپ‌های مخصوص را از یک ابزارفروشی خرید و بعدها نه تای دیگر هم سفارش داد. یک سال بعد، او این ورزش را در «جشنواره بهاره ایرلندی» (Irish Spring Festival) معرفی کرد؛ آن هم در شهری به نام «ایرلند» در ایالت ویرجینیای غربی — شهری کوچک که اتفاقاً زادگاه مادرش بود.
در ابتدا، مردم فاصله خود را حفظ می‌کردند. پاول می‌گوید: «آن‌ها می‌ترسیدند که توپ با آن‌ها برخورد کند.» سپس خانواده‌ای شامل چند پسر به همراه پدرشان که روی صندلی چرخ‌دار نشسته بود (و دوران نقاهت پس از یک حادثه سورتمه‌سواری را می‌گذراند) برای بازی پیش آمدند. پاول به یاد می‌آورد: «جمعیت با خود گفتند: “خب، اگر “دان” می‌تواند با صندلی چرخ‌دار آنجا باشد، پس ما هم نباید بترسیم.” بنابراین آن‌ها هم جلو آمدند و تا به خودمان آمدیم، دیدیم که یک مسابقه بزرگ در آنجا شکل گرفته است.» این ورزش در ویرجینیای غربی جا افتاد، اما پاول اهداف بزرگ‌تری در سر داشت. او با تیم «بولینگ جاده‌ای» (Road Bowling) در بوستون تماس گرفت؛ همان تیمی که «کلسی» هم در آن بازی می‌کرد. این تیم که در سال ۱۹۹۶ به‌عنوان نخستین تیم بولینگ جاده‌ای در ایالات متحده تأسیس شده بود، به مهارت‌های قهرمانانه‌اش در این ورزش شهرت داشت.
«کورنلیوس اوکالاگان» — که اهل شهر کورک در ایرلند بود، از اعضای بنیان‌گذار «منطقه بولینگ جاده‌ای آمریکای شمالی» به شمار می‌رفت و دو بار قهرمان مسابقات سراسری ایرلند شده بود — برای بررسی اعتبار آن‌ها به آنجا آمد. آن‌ها توانستند تأیید او را به دست آورند. در سال ۲۰۰۴، گروهی متشکل از ۱۲ بازیکن (۹ مرد و ۳ زن) از تیم بوستون به ویرجینیای غربی سفر کردند تا نخستین مسابقه جدی را برگزار کنند. پاول می‌گوید: «آن‌ها کارشان را بلد بودند، اما ما نه.» اعضای تیم ویرجینیای غربی که خیلی زود فوت‌وفن کار را یاد گرفتند، تا سال ۲۰۰۶ به سطحی رسیدند که در کنار تیم‌های بوستون و نیویورک در «مسابقات نهایی منطقه‌ای آمریکای شمالی» — که هر سال در مکانی متفاوت برگزار می‌شود — به رقابت می‌پرداختند.
امروزه، باشگاه ویرجینیای غربی یک سازمان غیرانتفاعی ثبت‌شده است که حدود ۵۰ عضو ثابت و متعهد دارد؛ علاوه بر این، حدود ۱۰۰ نفر دیگر هم هستند که هر وقت دلشان بخواهد و حال‌وهوایش را داشته باشند، در جمع حاضر می‌شوند. پاول می‌گوید آن‌ها هرگز نیازی به جذب نیرو نداشته‌اند: کافی است مسابقه‌ای را اعلام کنند تا مردم خودشان بیایند.
بولینگ جاده‌ای در ایرلند، فراتر از پرتاب گلوله در یک جاده روستایی برای شکست دادن حریفان، هم میراث و هم یک جامعه است. امروزه، به عنوان یک ورزش رسمی سازماندهی شده است، اما ریشه‌های آن همچنان مورد بحث است. یک داستان محبوب می‌گوید که قدمت آن به اواسط دهه ۱۶۰۰ برمی‌گردد، زمانی که ظاهراً مردم محلی گلوله‌های توپ به جا مانده از سربازان الیور کرامول را در امتداد خطوط روستایی می‌غلتاندند. نظریه دیگری، سربازان هلندی را که در طول جنگ ویلیامیت (۱۶۸۹-۹۱) با ویلیام اورنج آمده بودند، به این ورزش نسبت می‌دهد و به بازی‌های بولینگ مشابهی اشاره می‌کند که هنوز در هلند انجام می‌شود. نظریه سوم نشان می‌دهد که این بازی با ورود مهاجران انگلیسی و اسکاتلندی، شاید از جمله بافندگان، که در دهه ۱۶۰۰ به ایرلند آمدند، به این کشور وارد شده است. این ورزش، فارغ از چگونگی پیدایشش، به این دلیل شکوفا شد که به امکانات بسیار اندکی نیاز داشت: یک گوی آهنی، یک جاده عمومی و چند همسایه که مایل به همراهی باشند.
نویسنده:وانیتا سالیسبوری .اونویسنده و ویراستار ساکن بروکلین است. آثار او در AFAR، Thrillist، مجله نیویورک، کازموپولیتن و نشریات دیگر منتشر شده است.
گروه گزارش