“آژنگ نیوز”:ویوین لی، بازیگر بریتانیایی — که با ایفای نقش دو تن از مشهورترین زنانِ جنوبی در ادبیات آمریکا، یعنی اسکارلت اوهارا و بلانش دوبوآ، در تاریخ سینما جاودانه شد — در چنین روزی در سال ۱۹۱۳ میلادی درهند متولد گردید.ویوین لی احتمالاً زیباترین و باشکوه‌ترین ستاره سینما دوران اولیه هالیوود؛و مطمئناً یکی از پرشورترین بازیگران زن آن بود. نقش اسکارلت اوهارای او در فیلم «بر باد رفته» (۱۹۳۹) که همزمان ظریف و مسلط بود، به همراه تصویر دیگرش از یک زن زیبای جنوبی، بلانش دوبوا در فیلم «اتوبوسی به نام هوس» (۱۹۵۱)، به عنوان یکی از بهترین اجراهای واقعاً روی پرده سینما شناخته می‌شود. هر دو نقش، جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شایسته را برای لی به ارمغان آورد.
ویوین مری هارتلی از والدینی بریتانیایی در دارجلینگ، هند، به دنیا آمد. او تحصیلات اولیه خود را در یک مدرسه صومعه گذراند و بعداً در آکادمی سلطنتی هنرهای نمایشی لندن آموزش دید. او که از همان ابتدا به خاطر زیبایی موهای تیره و چشمان زمردینش توجه‌ها را به خود جلب کرده بود، اولین حضور سینمایی خود را در نقش یک “دختر مدرسه‌ای” در فیلم انگلیسی “اوضاع رو به بهبود است” در سال ۱۹۳۵ تجربه کرد. در همان سال، او در تئاتر لندن در نمایش‌های “کمربند سبز” و “نقاب فضیلت” ظاهر شد و با ظاهر و متانتش در نمایش دوم، یک شبه به یک پدیده تبدیل شد.
از دیگر فیلم‌های اولیه لی در انگلستان می‌توان به “آتش بر انگلستان” (۱۹۳۷) اشاره کرد، یک ماجراجویی الیزابتی که در آن با همسر آینده‌اش، لارنس اولیویه، همبازی بود و از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ با او ازدواج کرد. (ازدواج قبلی او با هربرت لی هولمن، نام خانوادگی حرفه‌ای ویوین و یک دختر به نام سوزان را به او داد.) فیلم “یک یانکی در آکسفورد” (۱۹۳۸) محصول MGM که در انگلستان فیلمبرداری شد، لی را در نقش کوچک یک همسر هرزه به تصویر کشید و رابرت تیلور و مورین اوسالیوان نقش‌های اصلی را بر عهده داشتند.
لی که در هالیوود به دیدار اولیویه رفته بود، همزمان با فیلمبرداری نقش برجسته‌اش در فیلم «بلندی‌های بادگیر» (۱۹۳۹)، برای بازی در نقش اسکارلت تست داد و در کمال تعجب بسیاری، این نقش بسیار مطلوب را به دست آورد. او بیش از آنکه بتواند در مقابل رت باتلر با بازی کلارک گیبل و بسیاری از بلاهایی که بر سر قهرمان این عاشقانه حماسی می‌آید، بایستد، نظر همه منتقدانش را جلب کرد و به عنوان یک ستاره بین‌المللی پیشرو ظاهر شد.
لی پس از «بر باد رفته» تنها نه فیلم بازی کرد، رقمی ناامیدکننده برای بازیگری که به نظر می‌رسید آرزوهای اصلی‌اش در تئاتر نهفته است، هرچند که به طور منحصر به فردی برای فیلم‌ها مناسب بود. او دوباره در «پل واترلو» (۱۹۴۰) با تیلور همکاری کرد، بازسازی تأثیرگذاری از درام «پیش از قانون» محصول ۱۹۳۱ درباره زن جوانی که پس از باور به کشته شدن معشوقش در جنگ جهانی اول، به زنی فاسد تبدیل می‌شود. او که در لباس‌های آن دوران بسیار زیبا به نظر می‌رسید، نقش لیدی همیلتون را برای لرد نلسون، اثر الیویه، در «آن زن همیلتون» (۱۹۴۱) بازی کرد، که اغلب به عنوان فیلم مورد علاقه سر وینستون چرچیل از آن یاد می‌شود. او در نسخه سینمایی «سزار و کلئوپاترا» (۱۹۴۵) شاو، نقش کلئوپاترای بامزه و بچه گربه‌ای را بازی کرد و به قهرمان زن «آنا کارنینا» (۱۹۴۸) تولستوی، جایگاه تراژیکی بخشید.
پس از موفقیتش در نمایش «اتوبوسی به نام هوس»، که آن را در انگلستان نیز روی صحنه اجرا کرده بود، لی نقش‌های زیبارویان مسن و آشفته‌ی دیگری را در نمایش‌های «دریای آبی عمیق» (۱۹۵۵)، «بهار رومی خانم استون» (۱۹۶۱) و «کشتی احمق‌ها» (۱۹۶۵) بازی کرد. نقش‌های متعدد او در طول سال‌ها، که اغلب در مقابل همسر برجسته‌اش اجرا می‌شدند، از ژولیت تا لیدی مکبث را شامل می‌شد. او به ویژه با نمایش «پوست دندان‌های ما» در صحنه‌ی لندن و «توواریچ» در برادوی موفقیت‌هایی کسب کرد، که نمایش دومی در سال ۱۹۶۳ جایزه‌ی تونی بهترین بازیگر زن در یک موزیکال را برای او به ارمغان آورد.
گروه گزارش