“آژنگ نیوز”:در فرانسهٔ پس از جنگ، مفهوم «نوجوان» (adolescent) به‌عنوان یک گروه اجتماعی مستقل، به‌کندی شکل می‌گرفت. نسل‌های پیشین انسان، البته فاصلهٔ سنی بین ۱۲ تا ۲۰ سال را تجربه کرده بودند، اما کمتر جامعه‌ای این مرحلهٔ میانی را میان کودکی و بزرگسالی به رسمیت شناخته بود. ایدهٔ «نوجوانی» در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم با کاهش کار کودکان، طولانی شدن تحصیل و دیرتر شدن ازدواج، به‌آرامی پدیدار شد. خود واژهٔ «teenager» در انگلیسی تنها در دههٔ ۱۹۴۰ وارد زبان روزمره شد و در سال ۱۹۵۲ هنوز با خط تیره نوشته میشد.
در فرانسه، این مفهوم با تأثیرپذیری از فرهنگ آمریکایی، سینما، موسیقی جاز و سپس راک‌اندرول، در دههٔ ۱۹۵۰ شکل گرفت. سینمای فرانسه، به‌ویژه با ظهور موج نو (Nouvelle Vague) در اواخر دههٔ ۱۹۵۰، نقش مهمی در نمایش این هویت نوجوانانه ایفا کرد.
نکته دیگرآنکه در سال ۱۹۵۲، مجلهٔ معتبر LIFE عکاس برجستهٔ خود گوردون پارکس را به پاریس فرستاد تا زندگی روزمرهٔ حدود ۱۵۰ نوجوان آمریکایی مقیم پاریس را ثبت کند. این نوجوانان عمدتاً به دلیل شغل پدرانشان به فرانسه آورده شده بودند و در محلات مختلف پاریس زندگی می‌کردند. عکس‌های پارکس ورزش، گفتگوهای دوستانه و مهمانی‌هایی را که بخش بزرگی از زندگی روزانهٔ این نوجوانان بود، ثبت کرد.بنابر این نوچوانی فرانسوی ها شکل دیگری بعد از جنگ دوم جهانی به خود گرفته بود.
مشهورترین عکس این گزارش، تصویری از گروهی از نوجوانان آمریکایی است که روی یک اتوبوس (یا تراموای شهری) در نزدیکی (Arc de Triomphe) در حال عبور هستند. این تصویر نمادین، امروزه به یکی از شناخته‌شده‌ترین مستندهای زندگی نوجوانان در پاریس دههٔ ۱۹۵۰ تبدیل شده است. LIFE در متن خود با لحنی طنزآمیز می‌نوشت که پاریس این نوجوانان را فاسد نکرده و آن‌ها را به جوان فرانسوی تبدیل ننموده است.
مشکلات نوجوانان
در پایان جنگ جهانی دوم در اروپا، بیشتر ساکنان پاریس در فقر و رنج زندگی می‌کردند. صنعت ویران شده، مسکن کمیاب بود و خوراک سهمیه‌بندی میشد. جیره‌بندی نان تا فوریهٔ ۱۹۴۸ ادامه یافت و جیرهٔ قهوه، روغن آشپزی، شکر و برنج تا می ۱۹۴۹ ادامه داشت. بسیاری از کارخانه‌های اطراف شهر در جریان جنگ بمباران شده بودند و هنوز در ویرانی به سر می‌بردند.
در این دوران با افزایش جمعیت کمبود مسکن به شدت احساس میشد. در نتیجه این بحران مستقیماً زندگی نوجوانان را تحت تأثیر قرار می‌داد. دولت تلاش کرد با اعمال کنترل سخت‌گیرانهٔ اجاره‌ها، زندگی طبقهٔ کارگر پاریسی را بهبود بخشد، اما نتیجۀ غیرمستقیم آن توقف ساخت‌وساز جدید، ایجاد بازار سیاه آپارتمان‌ها و کاهش بیشتر تعداد واحدهای مسکونی در دسترس بود که به‌ویژه نوجوانان پاریسی را تحت تأثیر قرار داد. در سال ۱۹۵۳، نیمی از زوج‌های جوان متأهل هنوز با والدین خود زندگی می‌کردند و ۱۵ درصد در یک اتاق مبلهٔ تنها ساکن بودند. در سال ۱۹۵۴، ۲۰ درصد از واحدهای مسکونی هنوز آب جاری نداشتند، دو سوم توالت در واحد نداشتند و سه چهارم حمام یا دوش اختصاصی نداشتند.
در سال ۱۹۵۲، تنها ۸۲٬۰۰۰ واحد مسکونی جدید در سراسر فرانسه ساخته شد که کسر کوچکی از خانه‌های مورد نیاز پاریس را تأمین می‌کرد. در سال ۱۹۵۳ وزیر جدید مسکن، پیر کوران (Pierre Courant)، برنامه‌ای بسیار گسترده‌تر را آغاز کرد و ساختمان‌های جدیدی به نام LOGECOS (Logements économiques) عمدتاً در حومهٔ پاریس، جایی که زمین ارزان‌تر و در دسترس‌تر بود، احداث کرد.
تردد در شهر
از این رو نوجوانان بیشتر وقت خود را بیرون از خانه میگذراندند. «خط ۳۰ قطار شهری» در پاریس از اوایل قرن بیستم ایجاد شده و مسیری نمادین را طی می‌کرد. این خط از پیگال (Pigalle) در شمال پاریس آغاز شده، پس از عبور از مون‌مارتر، میدان کلیشی، ترن (Ternes)، میدان شارل دوگول-اتوال (Arc de Triomphe)، تروکادرو (Trocadéro)، برج ایفل، و سپس از روی سن عبور کرده، در نهایت به منطقهٔ بالار و بیمارستان ژرژ پومپیدو در جنوب غربی پاریس می‌رسید. این خط به دلیل عبور از قلب نمادین پاریس، در دههٔ ۱۹۵۰ شاهد تردد روزانهٔ هزاران نوجوان پاریسی و آمریکایی مقیم پاریس بوده است.
گروه گزارش