“آژنگ نیوز”:مقایسه مسی و رونالدو؛در سراسر دوران حضور آنها در تیم ملی انجام میگرفت. اما مقایسه سرنوشت این دو در پایان حضورشان در تیم های ملی کشورمان به نحو آشکار تمایز بین یک قهرمان ملی و یک جهره صرفا سرشناس را آشکار میکند!سالهاست که این دو چهره شناخته شده جهان فوتبال از نظر کسب جوایز؛ گلهای زده شده ؛تعداد بازی های ملی و جامهای کسب شده ؛مقایسه می شود. اما رویداد دیشب و البته چند شب قبلتر نشان داد آنچه اهمیت دارد؛سرانجام کاراست. چنانکه نظامی گنجوی گفته است:خدایا چنان کن سرانجام کار تو خوشنود باشیّ و ما رستگار.
در حالیکه رونالدو به تعبیر واضح از سوی مربی تیم ملی از گروه این تیم اخراج شد.مسی در میان اشک هواداران همبازیان با یک سخنرانی حماسی بدرقه شد. این سرنوشت متفاوت به یک نکته مهم دیگر هم اشاره دارد. زمان تغییر که فرا برسد انجام تغییر اجتناب ناپذیر است چه بهتر خودت قبول کنی ؛به جای اینکه تغییر را به تو تحمیل کنند.البته کارنامه مسی و رونالدو هم به گونه ای بود که میشد حدس زد سرانجام کار هر دو به همین نحو باشد!
واقعیت این است که ورزش فوتبال یک فعالیت اجتماعی بسیار گسترده و مهم در دنیای امروز است.فعالیت‌های ورزشی و به ویژه فوتبال؛ بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی انسان هستند و فرصت‌هایی را برای افراد فراهم می‌کنند تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، تعامل داشته باشند و در جوامع خود پیوندهای اجتماعی ایجاد نمایند. دامنه این فعالیت‌ها از تیمهای فوتبال؛تمرینات ؛مسابقات و دنیای ویژه تماشاگران تا رویدادهای سازمان‌یافته دیگری که تعاملات اجتماعی را تقویت می‌کنند — مانند جشنهای پیروزی؛ غمهای شکست، و حتی جلسات محلی یا کارهای داوطلبانه دیگر در حوزه ورزش — گسترده است. مشارکت در فعالیت‌های ورزشی نه‌تنها لذت‌بخش است، بلکه نقشی حیاتی در بهبود سلامت روان، ایجاد حس تعلق و تقویت پیوندهای اجتماعی؛میان مردم ایفا میکند.
علاوه بر این، فعالیت‌های ورزشی به توسعه مهارت‌های اجتماعی و بهبود ارتباطات کمک می‌کنند. در محیط‌های ورزشی، افراد اغلب وارد رقابت میشوند البته رقابتی که درنهایت موجب همدلی و افزایش میزان رفاقت و دوستی میشوند،مردم با افراد جدید آشنا میشوند و همدلی را تمرین می‌کنند.هدف اصلی در دنیای ورزش لذت بردن از مصاحبت با یکدیگراست. این تعاملات به تقویت توانایی برقراری ارتباط مؤثر کمک می‌کنند. برای نمونه، مشارکت در فعالیت‌های تیمی مانند ورزش روحیه کار تیمی، همکاری و مهارت‌های حل اختلاف را تقویت میکند؛ مهارت‌هایی که هم در زندگی شخصی و هم در زندگی حرفه‌ای ارزشمند هستند. افزون بر این، فعالیت‌های ورزشی می‌توانند حس هدفمندی و رضایت درونی ایجاد کنند. برای مثال، مسابقات دوستان و خیریه به افراد اجازه می‌دهد تا ضمن کمک به دیگران و کسب رضایت شخصی، در جامعه خود نقش مؤثری ایفا کنند.در نهایت قهرمان واقعی فوتبال کسی است که این اهداف را محقق سازد؛به جای آنکه صرفا به فکر ثروت اندوزی شخصی و جلب توجه فردی باشد.آنکه به شخص خود فکر کند سرانجام کار تنها میماند و آنکه ورزش واقعی را ترویج کرده باشد مثل مسی خداحافظی میکند!
مسی در بخشی از سخنانش در مقابل ۸۵ هزار نفر تماشاگر حاضر در استادیوم گفت:«تنها کاری که باید انجام دهم، تشکر کردن است. پوشیدن این پیراهن به مدت ۲۰ سال برایم بسیار ارزشمند بوده است. هرگز از تلاش، مبارزه و اشتیاق برای حضور در اینجا دست نکشیدم. این لحظه‌ای بسیار دشوار برای من است؛ من فرصت یافتم تا برای فوتبال بازی کردن به سراسر کشور سفر کنم و بابت تمام تجربیاتی که بختِ کسب آنها را داشته‌ام، سپاسگزارم.» «از هم‌تیمی‌هایم که کمک کردند در هر رقابتی که در آن حضور داشتیم قهرمان شوم، سپاسگزارم. جنگجویانی در کنارم بودند که تمام توان خود را به کار گرفتند.»
پیام مسی به نسل آینده آرژانتین احساسی‌ترین بخش سخنان مسی زمانی بود که او درباره عدم بازگشتش به تیم ملی آرژانتین صحبت کرد. «بازنگشتن، اندوه بزرگی خواهد بود. دلم می‌خواست برای همیشه برگردم، چرا که بازی کردن برای آرژانتین فوق‌العاده‌ترین اتفاقی است که می‌تواند برای یک نفر رقم بخورد.» او همچنین به دستاوردی اشاره کرد که بزرگ‌ترین آرزویش را محقق کرده بود. «همان‌طور که گفتم، جام جهانی اخیر فراتر از آن چیزی بود که حتی می‌توانستم آرزویش را داشته باشم. ما بار دیگر رویای قهرمانی جهان را محقق کردیم.» مسی سخنانش را با پیامی درباره اتحاد و مسئولیت نسل آینده برای حفظ همبستگی تیم ملی به پایان برد.
او در پایان گفت: «برای ساختن تیمهای قدرتمند، باید تیم‌هایی متحد ساخت؛ چرا که کسانی هستند که می‌خواهند شکست تیم ملی را ببینند و ما نباید این لذت را به آنها بدهیم.»
روز سه‌شنبه۱۴ مهرماه ، مسیِ ۳۹ ساله پس از ۲۱ سال حضور در عرصه ملی — با کارنامه‌ای شامل ۱۲۶ گل، دو عنوان قهرمانی کوپا آمریکا و یک قهرمانی جام جهانی — با فوتبال ملی خداحافظی کرد. او در آخرین بازی خود، ضمن به ثمر رساندن یک گل از روی نقطه پنالتی، زمینه‌ساز دو گل دیگر آرژانتین شد تا این تیم با نتیجه ۳ بر صفر مقابل بنین به پیروزی برسد. آنچه می‌توانست یک بازی دوستانه معمولی در برابر این کشورِ غرب آفریقا باشد، به لحظه‌ای بدل شد که این کشورِ شیفته‌ی فوتبال، مدت‌ها از فرا رسیدن آن هراس داشت. والنتینو روسوی ۱۷ ساله یکی از علاقه مندان مسی که برای تماشای بازی راهی خانه یکی از دوستانش در بوئنوس آیرس بود، گفت: «وقتی می‌دانم که او دیگر برای تیم ملی بازی نخواهد کرد، احساس می‌کنم دورانی در حال پایان یافتن است. ناراحتم. فکر می‌کنم امروز همه ناراحت هستند. جای خالی‌اش حس خواهد شد.»
آندرس رابینوویچ، محقق دانشگاه شیکاگو که در مورد نقش فوتبال در فرهنگ آرژانتین تحقیق کرده است،نیز گفت: «آرژانتینی‌ها اغلب می‌گویند: “خدا را شکر که در زمانی به دنیا آمدم که توانستم معجزه تماشای بازی مسی را تجربه کنم.” زندگی در آرژانتین سخت است. فوتبال اغلب یکی از معدود چیزهایی است که به شما کمی آرامش می‌دهد.»
در خصوص رونالدو هنوز این بحثها در جریان است که آیا ژسوس مربی پرتغال مقصر قهر رونالدو از تیم ملی بود. یا خود رونالدو . و یا اینکه رییس فدراسیون فوتبال پرتغال میخواهد آنها را آشتی دهد .و غیره.چون رونالدو باور نکرده که هر آغازی پایان دارد.آنها مجبورند که این ماجرا را آنچنان کِش بدنهدتا گندش درآید ؛اگرچه تا الان هم در آمده است!
گروه گزارش