“آژنگ نیوز”:انسانهای ماقبل تاریخ واقعاً چه می‌خوردند؟ و یک سوال دیگر آنکه برداشت امروزی مردم از رژیم پالئو (رژیم غذایی انسانهای ماقبل تاریخ)چه تفاوتی با آنچه اجدادمان واقعاً می‌خوردند دارد؟رژیم غذایی «پالئو» (Paleo) در دهه ۱۹۷۰ توسط والتر ووگتلین، متخصص گوارش، ابداع شد. او نخستین کسی بود که مطرح کرد تغذیه به سبک اجدادمان در دوران پارینه‌سنگی (پالئولیتیک) می‌تواند به سلامت بیشتر انسانهای امروزی کمک کند. به گفته ووگتلین و شمار زیادی از پزشکان و متخصصان تغذیه پس از او، بازگشت به رژیم غذایی نیاکانمان می‌تواند به شکل چشمگیری از بروز بیماری‌هایی همچون کرون، دیابت، چاقی و سوءهاضمه، در کنار سایر بیماری‌ها، بکاهد.
رژیم پالئو در مقایسه با رژیم‌های غذایی واقعی دوران پیش از تاریخ
در نگاه نخست، رژیم پالئو اشتراکات بسیاری با آنچه انسان دوران پارینه‌سنگی واقعاً مصرف می‌کرده، دارد. این رژیم عمدتاً شامل گوشت و ماهی (که انسان پیش از تاریخ می‌توانسته شکار کند) و مواد گیاهی (که قابل گردآوری بوده‌اند، از جمله مغزها، دانه‌ها، سبزیجات و میوه‌ها) است. مصرف هرگونه غلات و آرد فرآوری‌شده در این رژیم ممنوع است، زیرا دوران پیش از تاریخ پیش از آغاز کشاورزی و کشت محصولات بوده است. لبنیات نیز جایی در این رژیم ندارند، چرا که انسانهای اولیه حیوانات را برای گوشت یا شیر پرورش نمی‌دادند. عسل تنها قند مجاز در این رژیم است، زیرا قند تصفیه‌شده‌ای که امروزه می‌شناسیم، در آن زمان وجود نداشته است. همچنین مصرف نمک محدود شده است، زیرا اجداد ما در ۲۰ هزار سال پیش نمکدان در دسترس نداشتند. مصرف هرگونه غذای فرآوری‌شده ممنوع است و گوشت مصرفی باید متعلق به حیواناتی باشد که با علف تغذیه شده‌اند (Grass-fed)، زیرا این نوع تغذیه شباهت بیشتری به رژیم طبیعی حیوانات در طبیعت دارد.
با این حال، منتقدان معتقدند که رژیم پالئو تصویری بسیار ساده‌انگارانه از تغذیه انسان پیش از تاریخ ارائه می‌دهد. اگرچه رژیم پالئو بر مصرف گوشت و ماهی تأکید دارد، اما مشخص نیست که آیا پروتئین‌ها واقعاً بخش عمده‌ای از رژیم غذایی انسانهای آن دوران را تشکیل می‌داده‌اند یا خیر. همان‌طور که عادت‌های غذایی امروزی ما متفاوت است، رژیم‌های غذایی در دوران پارینه‌سنگی نیز بسته به موقعیت جغرافیایی، تفاوت‌های فاحشی با یکدیگر داشته‌اند. گروه‌هایی که در مناطق بیابانی ساکن بودند، به ماهی دسترسی نداشتند و احتمالاً گوشت کمی مصرف می‌کردند؛ در عوض، مغزها، دانه‌ها و حتی حشرات نقش مهمی در رژیم غذایی آن‌ها ایفا می‌کردند. در مقابل، گروه‌های ساکن در مناطق سردسیر دسترسی اندکی به سبزیجات یا میوه‌های تازه داشتند. رژیم غذایی آن‌ها تقریباً به‌طور کامل شامل گوشت بود و آن‌ها برای جبران کمبودهای تغذیه‌ای ناشی از نبودِ محصولات گیاهی تازه، تمام بخش‌های بدن حیوان را می‌خوردند. منتقدان خاطرنشان می‌کنند که رژیم‌های «پالئو» (Paleo) امروزی این جزئیات را در نظر نمی‌گیرند.
طول عمر اجداد انسان کوتاه بود
با این حال، بحث‌برانگیزترین جنبهٔ رژیم پالئو، ادعاهای طرفداران آن دربارهٔ توانایی این رژیم در بهبود سلامت کلی بدن است. اگرچه اکثر آمریکایی‌ها قطعاً از مصرف بیشتر میوه‌ها و سبزیجات سود می‌برند، اما اثبات اینکه انسانهای ماقبل تاریخ به نحوی سالم‌تر از همتایان امروزی خود بوده‌اند، دشوار است. هرچه باشد، بیشتر کودکان پیش از رسیدن به سن ۱۵ سالگی جان خود را از دست می‌دادند و بزرگسالان به‌ندرت از مرز ۴۰ سالگی عبور می‌کردند.
مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۱ در نشریهٔ «لنست» (The Lancet) منتشر شد، از وجود نرخ نگران‌کنندهٔ بالای آترواسکلروز (یا همان تصلب شرایین/سفت شدن رگ‌ها) در مومیایی‌های باستانی پرده برداشت؛ به‌طوری که احتمال ابتلا به این بیماری در ۴۷ مورد از ۱۳۷ مومیاییِ مورد بررسی وجود داشت. این یافته‌ها، نظریه‌ای را که می‌گوید اجداد ما رژیم غذایی بسیار سالم‌تری نسبت به ما داشته‌اند، زیر سؤال می‌برد.
گروه گزارش