“آژنگ نیوز”:در چنین روزی در سال ۱۶۲۰، مهاجران انگلیسی سوار بر کشتی «میفلاور» عازم آمریکا شدند؛ جایی که پس از امضای «میثاق میفلاور» توسط ۴۱ مرد — از جمله ویلیام بردفورد و مایلز استندیش — شهر «پلیموت» در ایالت ماساچوست را بنیان نهادند.
دراین روز، کشتی می فلاور با ۱۰۲ مسافر از پلیموث انگلستان به سمت قاره آمریکا حرکت کرد. کشتی به سمت ویرجینیا حرکت میکند، جایی که مستعمرهنشینان – نیمی از مخالفان مذهبی و نیمی از کارآفرینان – توسط تاج بریتانیا مجاز به سکونت هستند. با این حال، هوای طوفانی و خطاهای ناوبری در نهایت می فلاور را از مسیر خود خارج میکند. قبل از پایان سال، “زائران” اولین سکونتگاه دائمی اروپایی را در نیوانگلند تأسیس خواهند کرد. سی و پنج نفر از زائران اعضای کلیسای جداییطلب رادیکال انگلیسی بودند که برای فرار از صلاحیت کلیسای انگلستان که آن را فاسد یافتند، به آمریکا سفر کردند. ده سال قبل، آزار و اذیت انگلیسیها باعث شده بود که گروهی از جداییطلبان در جستجوی آزادی مذهبی به هلند فرار کنند. با این حال، بسیاری از آنها از فرصتهای اقتصادی در هلند ناراضی بودند و تحت هدایت ویلیام بردفورد تصمیم گرفتند به ویرجینیا مهاجرت کنند، جایی که در سال ۱۶۰۷ یک مستعمره انگلیسی در جیمزتاون تأسیس شده بود.
جداییطلبان از گروهی از سرمایهگذاران به نام «ماجراجویان لندن» حمایت مالی دریافت کردند که به آنها وعده سهم قابل توجهی از سود مستعمره داده شده بود. سی و شش عضو کلیسا به انگلستان بازگشتند و در آنجا حدود ۷۰ کارآفرین به آنها پیوستند که شرکت سهام لندن برای تضمین موفقیت این طرح، آنها را به خدمت گرفت. در اوت ۱۶۲۰، کشتی می فلاور با یک کشتی کوچکتر – اسپیدول – ساوتهمپتون را ترک کرد، اما دومی نامناسب برای دریانوردی بود و دو بار مجبور به بازگشت به بندر شد. در ۱۶ سپتامبر، کشتی می فلاور به تنهایی از پلیموث به سمت آمریکا حرکت کرد.
در یک گذرگاه دشوار از اقیانوس اطلس، کشتی می فلاور ۹۰ فوتی با دریاهای مواج و طوفانها روبرو شد و بیش از ۵۰۰ مایل از مسیر خود منحرف شد. در طول مسیر، مهاجران پیمان می فلاور را تدوین و امضا کردند، توافقی که امضاکنندگان را به یک «نهاد سیاسی مدنی» متصل میکرد. از آنجا که این پیمان قانون اساسی و حکومت اکثریت را برقرار کرد، به عنوان پیش درآمد مهمی برای دموکراسی آمریکایی در نظر گرفته میشود. پس از یک سفر ۶۶ روزه، کشتی در ۲۱ نوامبر در دماغه کیپ کاد، جایی که اکنون پروینستاون، ماساچوست است، پهلو گرفت.
پس از لنگر انداختن در بندر پروینستاون، گروهی از مردان مسلح به فرماندهی کاپیتان مایلز استندیش برای کاوش در منطقه و یافتن مکانی مناسب برای سکونت اعزام شدند. در حالی که آنها رفته بودند، سوزانا وایت پسری به نام پرگرین را در کشتی می فلاور به دنیا آورد. او اولین کودک انگلیسی متولد شده در نیوانگلند بود. در اواسط دسامبر، کاوشگران در مکانی در آن سوی خلیج کیپ کاد به ساحل رفتند و در آنجا مزارع پاکسازی شده و آب روان فراوان یافتند و این مکان را پلیموث نامیدند. گروه اکتشافی به پروینستاون بازگشت و در 21 دسامبر، کشتی می فلاور در بندر پلیموث لنگر انداخت. درست پس از کریسمس، زائران کار بر روی خانههایی را آغاز کردند که میتوانست آنها را در طول اولین زمستان دشوارشان در آمریکا پناه دهد.
در نخستین سالِ استقرار، نیمی از ساکنان بر اثر بیماری جان باختند. در سال ۱۶۲۱، وضعیت سلامت و اقتصاد ساکنان بهبود یافت و در پاییز همان سال، فرماندار «ویلیام بردفورد» از بومیان (سرخپوستان) همسایه دعوت کرد تا برای جشن گرفتنِ برکتِ محصولِ آن سال، به «پلیموت» بیایند. پلیموت بهسرعت با بیشتر قبایل بومی محلی پیمانهایی منعقد کرد؛ اقتصاد آن بهتدریج رونق گرفت و مهاجران بیشتری جذب این سکونتگاه شدند. تا اواسط دهه ۱۶۴۰، جمعیت پلیموت به ۳۰۰۰ نفر رسید، اما تا آن زمان، این سکونتگاه تحتالشعاعِ «مستعمره خلیج ماساچوست» در شمال قرار گرفته بود؛ مستعمرهای بزرگتر که در سال ۱۶۲۹ توسط پیوریتنها بنا شده بود. اصطلاح «زائر» (Pilgrim) تا اوایل قرن نوزدهم برای توصیف ساکنان پلیموت به کار نمیرفت و ریشه در دستنوشتهای داشت که در آن فرماندار بردفورد از «مقدسین» (saints) — کسانی که هلند را ترک کرده بودند — با عنوان «زائران» (pilgrimes) یاد کرده بود. «دنیل وبستر»، سخنور مشهور، در جشن دویستمین سالگرد تأسیس پلیموت در سال ۱۸۲۰ از عبارت «پدران زائر» (Pilgrim Fathers) سخن گفت و پس از آن، این اصطلاح در میان مردم رایج شد.
گروه تاریخ