“آژنگ نیوز”:اولین تبادل موفقیت‌آمیز تلگراف فراآتلانتیک بین سران کشورها در این روز در سال ۱۸۵۸ رخ داد. ملکه ویکتوریا اولین پیام – «ملکه مایل است به رئیس جمهور به خاطر اتمام موفقیت‌آمیز این کار بزرگ بین‌المللی تبریک بگوید» – را به رئیس جمهور ایالات متحده، جیمز بوکانان، ارسال کرد. اگرچه طبق استانداردهای قرن نوزدهم تقریباً فوری بود، اما انتقال بیش از ۱۶ ساعت طول کشید. متأسفانه، کابل در ۱ سپتامبر از کار افتاد و تا سال ۱۸۶۶ کابل فعالی در دسترس نبود.
در این روزدربریتانیا از طریق یک کابل تلگراف فراآتلانتیک، پیام افتتاحیه‌ای برای ایالات متحده فرستاد. در آن، ملکه ویکتوریا به رئیس جمهور جیمز بوکانان به خاطر موفقیت متقابل کشورهایشان در ساخت همان کابلی که او برای صحبت با او استفاده می‌کرد، تبریک گفت. روزنامه‌ها این رویداد را به عنوان یک دستاورد فناوری مهم و هیجان‌انگیز با پتانسیل عظیم پوشش دادند. اخبار سریع‌تر پخش می‌شدند. ملت‌ها سریع‌تر در مورد رویدادهای در حال تحول جهان ارتباط برقرار می‌کردند و هماهنگ می‌شدند. تجارت و بازرگانی شتاب می‌گرفت.
بنابراین، کمی ناامیدکننده بود که تنها چند هفته بعد، کابل از کار افتاد. کشتی‌های ایالات متحده و بریتانیا از قبل برای فهمیدن چگونگی نصب کابل در وهله اول تلاش کرده بودند و چندین تلاش طول کشید تا بتوانند آن را با موفقیت نصب کنند. پس از اینکه کابل از کار افتاد، هشت سال دیگر طول کشید تا کشورها یک کابل فراآتلانتیک کارآمد نصب کنند که ارتباط قابل اعتمادی را در سراسر اقیانوس اطلس فراهم کند.
پیام‌های تلگرافی هنوز یک فناوری نسبتاً جدید بودند، زمانی که ایالات متحده و بریتانیا شروع به کشیدن کابل بین اقیانوس اطلس کردند. یکی از توسعه‌دهندگان این فناوری، مخترع آمریکایی ساموئل مورس بود که در توسعه کد مورس نیز مشارکت داشت. مورس اولین پیام تلگرافی جهان – “خدا چه آفریده است؟” – را در سال ۱۸۴۴ از واشنگتن دی سی به بالتیمور ارسال کرد. با این فناوری جدید، ایالات متحده و بریتانیا شروع به ارسال پیام‌ها از طریق خشکی و آب‌های کوچک سریع‌تر از همیشه کردند. اما در مورد یک آب بسیار بزرگ چطور؟ ارسال یک پیام با کشتی از طریق اقیانوس اطلس می‌تواند حدود ۱۰ روز طول بکشد.
اگر دانشمندان و مهندسان می‌توانستند بفهمند که چگونه اروپا و آمریکای شمالی را از طریق کابل به هم متصل کنند، میانگین زمان ارسال پیام از طریق اقیانوس اطلس می‌توانست از چند روز به چند ساعت کاهش یابد. در سال ۱۸۵۶، یک سرمایه‌گذار آمریکایی و دو مهندس بریتانیایی شرکت تلگراف آتلانتیک را با بودجه دولت‌های هر دو کشور تشکیل دادند تا دقیقاً همین کار را انجام دهند. در اوت ۱۸۵۷، دو کشتی – اچ‌ام‌اس آگاممنون و یو‌اس‌اس نیاگارا – از والنتیا، ایرلند، به امید نصب کابلی که تا هارت کانتنت، نیوفاندلند امتداد یابد، حرکت کردند.
کسی نیولند، مدرس تاریخ میراث و عمومی در دانشگاه بث اسپا که نمایشگاهی را در گالری گیلدهال لندن به مناسبت ۱۵۰مین سالگرد کابل برگزار کرد، می‌گوید: در طول این فرآیند، بخشی از کابل در اقیانوس شکست و دیگر قابل بازیابی نبود، بنابراین کشتی‌ها مجبور به بازگشت شدند. وقتی شرکت تلگراف آتلانتیک در تابستان ۱۸۵۸ دومین تلاش خود را برای نصب خط انجام داد، از همان کابل استفاده کرد – که در اثر نزدیک به یک سال عدم محافظت در برابر تغییرات دمای فصلی، فرسوده شده بود. نیولند می‌گوید کارگرانی که کابل را حمل می‌کردند «متوجه شدند که کاملاً از کار افتاده است، بنابراین قطعات زیادی را بریدند و مجبور شدند انتهای آن را به هم وصل کنند.» «وقتی آن را روی کشتی بارگیری می‌کنند، آسیب‌هایی دارد که نمی‌توانند پیدا کنند.
همچنین اتصالات بسیار بیشتری دارد… بنابراین کابل اساساً قبل از اینکه حتی آن را به کشتی برگردانند، نیمه‌کاره رها می‌شود.» این بار، آگاممنون و نیاگارا قصد داشتند در نقطه‌ای در وسط اقیانوس اطلس به هم برسند و سپس در جهت‌های مخالف برای نصب کابل حرکت کنند. یک طوفان شدید اقیانوسی با خارج کردن آگاممنون از مسیر، ۴۵ نفر را زخمی کرد و به بخشی از کابل آسیب بیشتری رساند و این برنامه را به تأخیر انداخت. هنگام نصب کابل در جهت‌های مخالف، کشتی‌ها دوباره دچار پارگی کابل شدند و مجبور شدند چندین بار در وسط به هم برسند. سرانجام، در اوایل ماه اوت، کشتی‌ها به مقاصد مربوطه خود در ایرلند و نیوفاندلند رسیدند.
گروه گزارش