“آژنگ نیوز”:آلبانی پس از صدور اعلامیه ولوره، رسماً در چنین روزی در سال ۱۹۱۳ میلادی ؛توسط قدرتهای بزرگ اروپایی به عنوان یک امیرنشین مستقل به رسمیت شناخته شد.اعلام استقلال در سال ۱۹۱۲ تا حدودی یک اتفاق بداهه بود. امپراتوری عثمانی در جنگ اول بالکان که در اکتبر ۱۹۱۲ آغاز شد، فروپاشید و آلبانیاییها خود را در موقعیت بسیار دشواری یافتند.
رهبران آنها بیشتر نگران ائتلاف نیروهای مسیحی همسایه (مونتهنگرو، صربستان و یونان) بودند تا حضور نظامی ضعیف عثمانی در کشورشان. آنچه آنها میخواستند حفظ تمامیت ارضی آلبانی بود. ظرف دو ماه، نیروهای عثمانی تقریباً تسلیم شدند و تنها در اشکودرا و جانینا بود که پادگانهای ترکیه توانستند موقعیت خود را حفظ کنند. موجودیت کشور در معرض تهدید قرار گرفت.
در این زمان بود که اسماعیل کمال بیگ ولورا (۱۸۴۴-۱۹۱۹)، که در آلبانی به اسماعیل کمالی نیز معروف است، با حمایت اتریش-مجارستان به آلبانی بازگشت و در ۲۸ نوامبر ۱۹۱۲ در رأس یک مجلس ملی که به سرعت تشکیل شد، استقلال آلبانی را در شهر ولورا اعلام کرد. این اعلامیه بیشتر جنبه نظری داشت تا عملی، زیرا ولورا تنها شهر در کل کشور بود که تحت کنترل نمایندگان بود – با این حال، در خلاء قدرت مؤثر واقع شد.
اگرچه استقلال آلبانی در ۱۷ دسامبر ۱۹۱۲ در کنفرانس سفیران لندن به صورت دوفاکتو به رسمیت شناخته شد، اما تا ۲۹ ژوئیه ۱۹۱۳، پس از جنگ دوم بالکان و حل مشکل حساس اشکودرا، جامعه بینالمللی موافقت نکرد که آلبانی را به عنوان یک قلمرو بیطرف، مستقل و موروثی به رسمیت بشناسد.
چنانکه اشاره شد؛در نهایت نیز در شهر ولوره در ساحل دریای آدریاتیک، جایی که اکنون جنوب آلبانی است، قرار دارد. بعدازظهر ۲۸ نوامبر ۱۹۱۲، هیئتی در خانهای در آنجا جمع شدند و کاری انجام دادند که روی کاغذ تقریباً غیرممکن به نظر میرسید: آنها در حالی که جنگی در سراسر سرزمین اطرافشان در جریان بود، موجودیت یک کشور را اعلام کردند.
مردی که این کلمات را خواند، اسماعیل کمالی، ۶۸ ساله، یک مقام سابق عثمانی بود که بیشتر دوران کاری خود را در امپراتوریای که اکنون به ترک آن کمک میکرد، گذرانده بود. پرچمی که او برافراشت – قرمز، با عقاب دو سر سیاه – از آن زمان تاکنون، به اشکال مختلف، پرچم آلبانی بوده است.
این داستان چگونگی شکلگیری اعلامیه استقلال آلبانی در سال ۱۹۱۲ است: مردان حاضر در اتاق، جنگ در دروازهها، پرچمی با پنج قرن سابقه، و اینکه چرا هنوز یک روز نوامبر تقویم خانوادههای آلبانیایی از ولوره تا برانکس را سازماندهی کردند.
گروه گزارش