“آژنگ نیوز”:آنتونی گائودی، معمار کاتالان، که در چنین روزی در سال ۱۸۵۲ متولد شد و سبک متمایزش با آزادی فرم و رنگ و بافت ویژه اش مشخص می‌شد، بخش زیادی از دوران حرفه‌ای خود را صرف ساخت کلیسای ساگرادا فامیلیا در بارسلونا کرد.این طراح در ۷۳سال زندگی خود، از کلیسای نمادین خود، ساگرادا فامیلیا، گرفته تا کازا باتیو، کازا ویسنس، پارک گوئل و بسیاری از مکان‌های دیگر، ردپای خود را در این شهر اسپانیایی به جا گذاشت.
گائودی در یک بازه زمانی خاص فعالیت می‌کرد، زمانی که هنر نو در سراسر جهان برجسته بود، اما او به شیوه‌ای کار می‌کرد که از آن فراتر می‌رفت.» این معمار پیشگام در رئوس یا ریودومز متولد شد. پدرش مسگر بود و گائودی اغلب در کارگاهش به او کمک می‌کرد. در سال ۱۸۶۹، او برای تحصیل در رشته معماری در مدرسه عالی معماری بارسلونا به بارسلونا نقل مکان کرد و اندکی پس از فارغ‌التحصیلی، استودیوی معماری خود را افتتاح کرد و سبکی متمایز را توسعه داد که به خاطر رنگ، بافت، منحنی‌ها و فرم‌های ارگانیک شناخته می‌شود.
طبیعت، منبع الهام گائودی بود. تالیا توها، جغرافیدان و مورخ معماری، می‌گوید: «من فکر می‌کنم برای گائودی، فقط تقلید از اشکال طبیعی مهم نبود؛ بلکه مجاورت جغرافیایی و ارتباط نزدیک نیز برای کارش مهم بود.» برای مثال، درب ورودی کلیسای ساگرادا فامیلیا با برگ‌ها و حشرات تزئین شده است و گائودی اطمینان حاصل کرد که ستون‌های کلیسا از بلندترین تپه شهر، مونتجوئیک، بلندتر نباشند.
گائودی در مهندسی ساختمان‌های خود با استفاده از یک مدل معکوس، از زمان خود جلوتر بود، به این معنی که او یک ماکت فیزیکی وارونه از یک سازه ایجاد می‌کرد و وزنه‌هایی را از طناب آویزان می‌کرد تا ببیند گرانش و فشار چگونه توزیع می‌شوند. نحوه افتادن طناب‌ها به تعیین انحنای طاق‌های مورد نیاز برای پشتیبانی از ساختمان کمک می‌کرد. توها می‌گوید مهندسان پل امروزه از یک تکنیک باربری مشابه استفاده می‌کنند. او توضیح می‌دهد: “در آن زمان، استفاده از یک پشت‌بند معلق، یک تقویت‌کننده بیرونی، رایج بود.” اما او می‌خواست سازه‌هایی بدون ستون‌های باربری بسازد، زیرا آنها می‌توانند مانع دید شوند. توها می‌گوید: “او مدل‌های سازه‌ای برای پارابولوئیدها، هذلولیوئیدها، مارپیچ‌ها داشت – همه آنها به عنوان مدل برای سازه‌ها و سقف‌های او عمل می‌کنند.”
بسیاری از آثار او به سفارش چهره‌های برجسته صنعت نساجی بارسلونا، که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شکوفا شد، ساخته شده‌اند. رایان استریت، مالک و رئیس شرکت معماری رایان استریت، مستقر در آستین، تگزاس، می‌گوید: «من فکر می‌کنم این بخشی از نبوغ اوست که نه تنها قادر به خلق این چیزهای شگفت‌انگیز است، بلکه می‌تواند دیگران را نیز متقاعد کند که به او بپیوندند و از آثارش حمایت کنند.»
هفت ساختمان آنتونی گائودی در بارسلونا – پارک گوئل، پالائو گوئل، کازا میلا، کازا ویسنس، اثر او بر روی نمای میلاد مسیح و سردابه کلیسای ساگرادا فامیلیا، کازا باتلو و سردابه کلونیا گوئل – در سال ۱۹۸۴ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شدند. یونسکو آثار گائودی را “سهمی خلاقانه و استثنایی در میراث معماری دوران مدرن” می‌نامد و آن را دارای “شخصیتی منحصر به فرد و یگانه” توصیف می‌کند.
هنگامی که او درگذشت، گائودی به اندازه کافی از طرح‌ها و ایده‌های خود برای دیگران باقی گذاشت تا بتوانند ساگرادا فامیلیا را به سبک او به پایان برسانند. امروزه، بسیاری از ساختمان‌های او جزو میراث جهانی یونسکو هستند.
گروه گزارش