حسن حبیبی، چهره نامدار فوتبال ایران دوشنبه شب در پس از یک دوره طولانی بیماری، در بیمارستان شریعتی تهران درسن ۸۶ سالگی درگذشت.حبیبی اولین سرمربی تیم ملی ایران بعد از انقلاب بود و سابقه بازی در استقلال، پاس و شاهین تهران را نیز در کارنامه داشت.
وی در ۱۸ بهمن در ۱۳۱۸ در شهر کرمان به دنیا آمد.حسن حبیبی در خانواده‌ای پرجمعیت بزرگ شد. او ۸ خواهر و برادر داشت و پدرش در سال ۱۳۲۵ تصمیم گرفت از کرمان به محله چهارصد دستگاه تهران نقل مکان کند. ورودش به محله چهارصد دستگاه تهران، زندگی او و برادرانش را تغییر داد. خودش گفته بود وجود یک زمین خاکی فوتبال در این محل، دیدگاه‌های او نسبت به زندگی را تغییر داد و باعث شد با فوتبال آشنا شود.
آقای حبیبی در گفت‌وگویی که سال ۱۳۹۲ از او منتشر شد، با اشاره به وضعیت نامساعد مالی خانواده‌اش در دوران کودکی خود گفته بود که برای فوتبال بازی کردن، لباس‌های کهنه و دور ریز خانواده و همسایه‌ها را جمع می‌کرد، پارچه‌هایش را می‌برید و آن‌ها را مانند کلاف سخت، در هم می‌پیچید تا به توپ فوتبال تبدیل شود: «مثل توپ بود ولی توپ نبود. چیزی بود بدشکل و بدقواره که وقتی روپایی می‌زدیم فقط بالا می‌رفت و پایین می‌آمد. ما با همان فوتبال را یاد گرفتیم.»
حسن حبیبی به گفته خودش، با برخی از نوجوانان دبیرستان ابوریحان، تیمی محلی تشکیل داد تا با تیم‌های دیگر محله چهارصد دستگاه مسابقه دهند.
سال ۱۳۳۳ وقتی فقط پانزده سال سن داشت، در زمین خاکی چهارصد دستگاه مورد توجه دکتر عباس اکرامی قرار گرفت.عباس اکرامی، از تاثیرگذارترین شخصیت‌های معاصر ورزش ایران بود؛ آموزگار مدارس تهران، روزنامه‌نگار حوزه‌های ورزش و اجتماعی و مربی فوتبال که در ایران به عنوان «موسس مکتب شاهین» یا «موسس باشگاه شاهین» شناخته می‌شود. آقای اکرامی از حسن حبیبی خواست به عنوان مدافع به تیم جوانان شاهین بپیوندد.
حبیبی حد فاصل سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۵ در تیم جوانان شاهین و تیم کولاک، از تیم‌های زیر مجموعه شاهین به زمین رفت. اما سال ۱۳۳۸ پس از برخی اختلافات با مدیران باشگاه شاهین، با تیم تاج (استقلال کنونی) قرارداد بست.آقای حبیبی از معدود بازیکنانی بود که از باشگاه شاهین به تاج پیوست. اکثر قریب به اتفاق بازیکنان شاهین پس از انحلال به تیم فوتبال پرسپولیس یا پیکان پیوستند.
او از سال ۱۳۳۸ تا ۱۳۴۲ پیراهن تاج را برتن کرد و پس از آن از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۹ همراه با محمد رنجبر و حشمت مهاجرانی تیم فوتبال پاس تهران را تاسیس کرد و به این باشگاه پیوست. آقای حبیبی تا پایان دوران فوتبال خود در این تیم ماند و با به کاپیتانی تیم پاس، کاپیتانی تیم ملی فوتبال ایران و عنوان بهترین بازیکن سال ۱۳۴۸ رسید.
او در توصیف خود گفته بود: «از روزی که خودم را در زمین چهارصد دستگاه شناختم، مدافع بودم. در شاهین مدافع ماندم و در تاج و پاس و تیم ملی هم در خط دفاعی بازی کردم. هیچ وقت پست من حتی در جریان بازی عوض نشد. من عاشق این پست بودم و ماندم.»
حبیبی به همراه تیم ملی ایران به المپیک ۱۹۶۴ توکیو صعود کرد و توانست مدال نقره بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک را به دست آورد. او در سال ۱۳۴۸ از سوی مجله کیهان ورزشی به عنوان مرد سال فوتبال ایران انتخاب شد.
کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران سرانجام در سال ۱۳۴۹ در سن ۳۱ سالگی به طور رسمی از فوتبال خداحافظی کرد. فدراسیون فوتبال در آن زمان بازی باشکوهی برای خداحافظی کاپیتان تیم ملی ترتیب داد و گروهی از کاپیتان‌های سابق جهان را برای بازی خداحافظی او به تهران آورد.
حسن حبیبی پس از پایان دوران حضور خود در مستطیل سبز به عنوان بازیکن، به مربیگری روی آورد. وی نخستین مربی تاریخ فوتبال ایران بود که موفق به دریافت مدرک بین‌المللی فیفا شد و در کلاس‌های مربیگری بالاترین نمره را در میان مربیان کسب کرد.او روی نیمکت تیم پاس تهران نشست و این تیم را بالاتر از تاج و پرسپولیس به دو مقام قهرمانی لیگ تخت جمشید در سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶ رساند.
حسن حبیبی با لباس تیم پاس نفر دوم از سمت چپ در سال ۱۳۵۰ خورشیدی .منصور رشیدی .جواد قراب.مهراب شاهرخی و علیرضا عزیزی دیگر فوتبالیستهای حاضر در تصویرند.
حبیبی پس از انقلاب ۱۳۵۷ هدایت تیم ملی فوتبال ایران را بر عهده گرفت و موفق شد آن را به المپیک ۱۹۸۰ ببرد. او در همان سال تحت شرایط سخت آغاز جنگ ایران و عراق توانست تیم ملی را به مقام سومی جام ملت‌های آسیا برساند.
حسن حبیبی بهار سال ۱۳۶۴ به عنوان سرمربی استقلال منصوب شد اما بدون اینکه استقلال را حتی در یک بازی هدایت کند، جای خود را به منصور پورحیدری داد. یک سال بعد به امارات رفت و سرمربیگری الاهلی را برعهده گرفت.
حبیبی به عنوان «پدر معنوی باشگاه آرارات» از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۴ هدایت این تیم متعلق به ارامنه را بر عهده گرفت، و در «عصر طلایی آرارات» بازیکنان مطرحی همچون ادموند بزیک، مارکار آقاجانیان، ادموند اختر، و سرژیک تیموریان را به فوتبال ایران معرفی کرد.
او دو بار نیز هدایت تیم ملی امید ایران را بر عهده گرفت اما موفق نشد آن را به المپیک‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶ برساند. با این حال بازیکنان ماندگاری چون کریم باقری، یحیی گل‌محمدی، افشین پیروانی، رضا شاهرودی، مهرداد میناوند، و خداداد عزیزی را به فوتبال ایران معرفی کرد.
حبیبی پس از کنار رفتن از سرمربیگری تیم امید ایران، ابتدا یک فصل سرمربی تیم فوتبال برق شیراز شد و پس از آن در فصل ۱۳۷۷-۱۳۷۶ سرمربیگری استقلال اهواز را برعهده داشت.او پس از هدایت این تیم در ۵۹ سالگی، مربیگری را برای همیشه کنار گذاشت.
بدین ترتیب حبیبی از دو دهه پیش به طور رسمی از مستطیل سبز و هدایت تیم‌ها دور شده بود.وی پس از کناره گیری کامل از فوتبال در مغازه خود در خیابان ولیعصر تهران قبل از پارک ساعی به فروش لوازم یدکی خودرو اشتغال داشت.بسیاری از افراد هم برای همصحبت شدن با افتخار ورزش ایران و هم به خاطر منش واخلاق ورزشی اش که حتی در امر کسب هم ظهور یافته بود ؛به مغازه او سری می زدند.
گروه گزارش