“آژنگ نیوز”:دادههای سهمیهبندی شکر در جنگ جهانی دوم نشان میدهد که محدود کردن مصرف مواد شیرین در اوایل زندگی، خطر ابتلا به زوال عقل و سرطان را کاهش میدهد. تقریباً به مدت یک دهه منتهی به سپتامبر ۱۹۵۳، بریتانیا خرید شکر را محدود کرد. دانشمندان پیامدهای سلامتی را در افرادی که در طول دوره سهمیهبندی و بلافاصله پس از آن متولد شده بودند، بررسی کردند.این سهمیه، میزان مصرف روزانه قند هر فرد را حدود ۴۰ گرم، معادل ده حبه قند، نگه میداشت. پس از پایان محدودیت، مصرف این شیرینکننده تقریباً دو برابر شد.
محدود کردن مصرف قند در اولین دورههای رشدی ممکن است بر عملکرد شناختی و خطر ابتلا به سرطان تا ۷۰ سال بعد تأثیر بگذارد. طبق دو مطالعهای که در ماه ژوئیه در مجلات Neurology و npj Aging منتشر شد، افرادی که در ۱۰۰۰ روز اول زندگی خود – از زمان لقاح – در طول جیرهبندی ملی قند زندگی میکردند، در بزرگسالی نسبت به افرادی که بیشتر از این شیرینکننده مصرف میکردند، میزان کمتری از بیماری آلزایمر، زوال عقل، افسردگی و اضطراب را تجربه کردند.
بینگ ژانگ، محقق پزشکی سالمندان در بیمارستان مردمی گوانگژو در چین و نویسنده همکار مطالعه npj Aging، به کوری پلک از Medical News Today میگوید: «تا آنجا که ما میدانیم، این اولین شواهد انسانی است که نشان میدهد محدود کردن مصرف قند در اوایل زندگی با محافظت طولانیمدت قابل توجه در برابر اختلالات عصبی و روانی مرتبط است.» علاوه بر این، مطالعهای که در ماه اوت در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر شد، نشان میدهد که سهمیهبندی قند در اوایل زندگی، بروز پنج سرطان عمده در بزرگسالان را کاهش داده است.
محققان برای این بینشها باید مدیون یک رویداد تاریخی نادر باشند: جیرهبندی شکر در بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم که در سپتامبر ۱۹۵۳ پایان یافت. برای حدود یک دهه، سیاستهای دولتی میزان مصرف شکر توسط هر فرد را تقریباً به ۴۰ گرم در روز محدود کرد – یعنی معادل ده حبه قند استاندارد. پس از پایان جیرهبندی، مصرف شکر در سطح ملی تقریباً یک شبه دو برابر شد.
از آنجا که کودکانی که تنها چند ماه با هم فاصله داشتند، رژیمهای غذایی بسیار متفاوتی را تجربه کردند، این تغییر سیاست، یک آزمایش طبیعی منحصر به فرد با دو مجموعه از جمعیتها ایجاد کرد که نتایج بلندمدت آنها قابل مطالعه بود. دانشمندان پروندههای پزشکی دهها هزار نفر را بررسی کردند و در عین حال تفاوتها در عواملی که میتوانستند بر پیامدهای سلامت تأثیر بگذارند، مانند وضعیت اجتماعی-اقتصادی، که معمولاً تحقیقات تغذیهای را پیچیده میکند، به حداقل رساندند.
ژانگ و همکارانش پروندههای سلامت بیش از ۶۰،۰۰۰ شرکتکننده در بیوبانک بریتانیا را که بین اکتبر ۱۹۵۱ و مارس ۱۹۵۶ متولد شده بودند، تجزیه و تحلیل کردند. بزرگسالانی که ۱۰۰۰ روز اول زندگیشان تحت جیرهبندی بود، در مقایسه با کسانی که پس از پایان محدودیتها متولد شده بودند، ۴۶ درصد خطر ابتلا به بیماری آلزایمر و ۲۷ درصد خطر ابتلا به زوال عقل به هر علتی را کاهش دادند. محدودیتهای اولیه مصرف قند همچنین با کاهش ۱۱ درصدی خطر افسردگی و کاهش ۲۰ درصدی خطر اضطراب مرتبط بود.
اسکن مغز سرنخهای بصری برای این نتایج ارائه داد. این تیم دریافت که شرکتکنندگانی که در اوایل زندگی قند کمی مصرف میکردند، مغزهایی داشتند که 0.39 سال جوانتر از سن تقویمیشان به نظر میرسیدند، و همچنین حجم ساختارهای حیاتی حافظه مانند هیپوکامپ و تالاموس در آنها بزرگتر بود.
این یافتهها توسط مطالعهی نورولوژی که توسط تیم دیگری از محققان انجام شده بود، پشتیبانی شد. آنها تقریباً 65000 پروندهی بیوبانک بریتانیا را بررسی کردند و دریافتند که در مقایسه با افرادی که پس از محدودیت قند متولد شدهاند، افرادی که مصرف قند اولیهی محدودی داشتهاند، 23 درصد خطر ابتلا به زوال عقل به هر علتی و 28 درصد خطر ابتلا به بیماری آلزایمر کمتری دارند. برای کسانی که با جیرهبندی قند زندگی میکردند و دچار زوال شناختی شدند، علائم به طور متوسط تقریباً 2.6 سال دیرتر از کسانی که این محدودیت را تجربه نکردند، ظاهر شد.
تمام یافتههای این مطالعه، دستورالعملهای مدرن کودکان را منعکس میکند. دستورالعملهای غذایی برای آمریکاییها در حال حاضر توصیه میکنند که کودکان 10 سال و کمتر به طور کامل از مصرف قندهای افزوده خودداری کنند.
ژانگ، که در مطالعه سرطان کار میکرد، برای Conversation مینویسد: «در طول یک دوره بحرانی رشد، حتی تفاوتهای نسبتاً کوچک در میزان مصرف قند در یک دوره کوتاه ممکن است اثراتی بر جای بگذارد که هنوز نیم قرن بعد قابل مشاهده هستند.» افراد ممکن است به یاد نیاورند که قبل از دومین سالگرد تولدشان چه خوردهاند، اما به نظر میرسد بدن، مغز و جوانههای چشایی آنها این اثر را برای یک عمر به همراه دارند.
گروه گزارش