“آژنگ نیوز”:دستگیری ویلیام مگی‌یر «باس» توئید، رهبر تشکیلات سیاسی «تمانی هال»، در چنین روزی در سال ۱۸۷۱، نقطه عطفی در یکی از بزرگ‌ترین، جسورانه‌ترین و فاحش‌ترین رسوایی‌های سیاسی تاریخ ایالات متحده به شمار می‌رود. حتی با معیارهای قرن بیست و یکم نیز، قدرتی که توئید — آن چهره‌ی بانفوذ و تعیین‌کننده در سیاست نیویورک — در اختیار داشت، ابعاد فساد او، و ترسی که در دل اطرافیانش می‌انداخت، حیرت‌انگیز بود. سرانجام، یکی از عوامل ناراضیِ توئید، مدارکی را برای روزنامه «نیویورک تایمز» فرستاد. پس از آن چه رخ داد؟
در عصر طلایی شهر نیویورک در دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰، هیچ‌کس به اندازه ویلیام مگیر تویید قدرت سیاسی نداشت. این آتش‌نشان سابق که هم توسط طرفدارانش و هم توسط منتقدان سرسختش به عنوان «رئیس تویید» شناخته می‌شد، از میان صفوف حزب دموکرات نیویورک بالا رفت تا اهرم‌های ماشین سیاسی قدرتمندی به نام تامانی هال را به حرکت درآورد. رئیس توئید و «حلقه توئید» فاسد مقامات شهری او، میلیون‌ها دلار از پروژه‌های عمرانی پرهزینه مانند یک دادگاه جدید و مجلل که ساخت آن نزدیک به ۱۵ میلیون دلار هزینه داشت، به جیب زدند، از جمله ۹ میلیون دلار رشوه که به توئید و دوستانش می‌رسید. توئید از طریق «حمایت» – دادن مشاغل عالی شهری به حامیان وفادار (او به عنوان کمیسر امور عمرانی، ۱۲ «بازرس کود» استخدام کرد) – و با ارائه کمک‌های سخاوتمندانه به مهاجران کاتولیک ایرلندی، که با وفاداری در صندوق‌های رأی به او پاسخ می‌دادند، قدرت را در دست داشت.
ویلیام مگی‌یر «باس» توئید .تصویر سمت چپ .سمت راست کاریکاتوری اثر توماس نست از مگی یر با عنوان قدرتِ پشتِ تخت: «او حتی اختیارِ روحِ خویش را هم ندارد.»
رئیس توئید با مصونیت از مجازات عمل می‌کرد – تا اینکه زیر پوست یک کاریکاتوریست سیاسی ۳۰ ساله به نام توماس نست رفت. نست یک کمپین ضد فساد بی‌رحمانه علیه توئید در صفحات هفته‌نامه هارپر به راه انداخت. او در کاریکاتورهای وحشیانه و خنده‌دار خود، رئیس توئید را به عنوان یک کلاهبردار بزرگ و تامانی هال را به عنوان لانه ببرها ترسیم کرد.
توماس نست: «پدر بنیانگذار» کارتون‌های سیاسی توماس نست خود یک مهاجر بود. نست، که در آلمان متولد شده بود، به همراه خانواده‌اش در سال ۱۸۴۶ به نیویورک رسیدند. در آن سال‌ها، ویلیام توئید به عنوان رهبر تنومند شرکت آتش‌نشانی شماره ۶ آمریکا، یکی از چندین شرکت آتش‌نشانی داوطلب در منهتن که چیزی بیش از گروه‌های خیابانی با شلنگ‌های آتش‌نشانی نبودند، در شهر نیویورک شهرت کمی داشت. در طول جنگ داخلی، نست جوان از «جمهوری‌خواهان رادیکال» حمایت کرد و استعدادهای هنری خود را برای اتحادیه و آرمان لغو برده‌داری به کار گرفت.
هنگامی که در انتخابات ۱۸۶۴، شانس به شدت علیه آبراهام لینکلن بود، نست یک گراور دو صفحه‌ای با عنوان «سازش با جنوب» منتشر کرد که ممکن است رئیس جمهور جمهوری‌خواهِ در تنگنا قرار گرفته را نجات داده باشد. در انتخابات ۱۸۶۸، اولیس اس. گرانت پیروزی خود را مدیون «شمشیر شریدان و مداد نست» دانست. فیونا هالوران، نویسنده کتاب «توماس نست: پدر کارتون‌های سیاسی مدرن»، می‌گوید: «تا سال ۱۸۶۹، نست یکی از نویسندگان پرکار و تأثیرگذار هفته‌نامه هارپر، «محبوب‌ترین روزنامه مصور آن زمان» بود. در آن زمان، نست توجه خود را به باس توئید و دستگاه سیاسی دموکرات او، تامانی هال، معطوف کرد.»
هالوران می‌گوید: «نست در تمام عمرش از ریاکاری خوشش نمی‌آمد و دیدگاهی بسیار دوگانه و سیاه و سفید نسبت به درست و غلط داشت. اگر کسی فاسد بود، به این معنی بود که او «آدم واقعاً بدی» هم هست و نست از اینکه به دنبال هر کسی که در این دسته قرار می‌گرفت، می‌رفت، خوشحال بود. نست با باس توئید، فرصتی را برای انتشار زهر فراوان در پی چیزی که او را مشهور می‌کرد، دید.»
نست برای کارتون‌های خود از مقالات و سرمقاله‌هایی درباره فساد بی‌شرمانه توئید که در نیویورک تایمز، روزنامه جدید جمهوری‌خواهان، منتشر می‌شد، الهام گرفت. هر چه تایمز بیشتر افشا می‌کرد، نقاشی‌های نست خشمگین‌تر و جسورانه‌تر می‌شدند.
در هر حال «باس توئید» در اوج قدرت خود، از ثروت و نفوذی باورنکردنی برخوردار بود. او صاحب عمارتی در خیابان پنجم (Fifth Avenue)، ملکی در گرینویچِ کنتیکت، و دو قایق تفریحی بخار بود. توئید علاوه بر مقامش به عنوان «کمیسر امور عمومی»، مدیریت یک بانک، یک شرکت راه‌آهن و یک انتشارات را نیز بر عهده داشت.
سرانجام روزنامه «نیویورک تایمز» به سراغ او آمد. این روزنامه به یک «مدرک قاطع و انکارناپذیر» دست یافت: دفتر حساب‌وکتاب محرمانه «تامانی هال» (Tammany Hall) که جزئیاتِ سرقت‌های کلانِ توئید و «حلقه» (باند) او از اموال شهر را فاش می‌کرد. وقتی بازرسان ابعاد کامل جنایات توئید را برملا کردند، مشخص شد که مجموع مبلغ سرقت‌شده به ۴۵ میلیون دلار (معادل تقریباً ۱ میلیارد دلارِ امروز) می‌رسد.
در نهایت، این خبرنگاران و سردبیران «نیویورک تایمز» بودند که باعث سقوط توئید شدند؛ اما به گفته هالوران، رگبار کاریکاتورهای سیاسیِ تند و انتقادیِ ناست، «تأثیری فوق‌العاده بر کارزار علیه توئید داشت. از دیدگاه مردم عادی، این ناست بود که توئید را سرنگون کرد.»توئید در سال ۱۸۷۳ به جرم فساد محکوم شد و چهار سال بعد (پس از تلاشی نافرجام برای فرار به اسپانیا) در زندان درگذشت.
توماس نست، کاریکاتوریست، در پرتره‌ای اثر متیو بریدی.
نست که پیش از آن نیز در محافل حزب جمهوری‌خواه چهره‌ای شناخته‌شده بود، پس از کارزار علیه توئید به شهرتی ملی دست یافت. به گفته هالوران، او سفری سراسری در کشور انجام داد و به اجرای برنامه‌هایی موسوم به «سخنرانی با گچ» (chalk talks) پرداخت؛ برنامه‌هایی که در آن‌ها تماشاگران مبالغ هنگفتی می‌پرداختند تا شاهد طراحی کردن او باشند. البته ناست در آثارش رویکردهای نژادپرستانه‌ای نیز داشت؛ او کاریکاتورهایی تحقیرآمیز از ایرلندی‌تبارها و سیاه‌پوستان آمریکا ترسیم می‌کرد و هر دو گروه را به شکل میمون به تصویر می‌کشید.
امروزه، «نست» بیشتر به عنوان کسی شناخته می‌شود که فیل و الاغ را به عنوان نمادهای (ماسکت‌های) حزب‌های جمهوری‌خواه و دموکرات خلق کرد و برخی از نخستین و نمادین‌ترین تصاویر بابانوئل را کشید.
گروه گزارش