“آژنگ نیوز”:عکس‌های خارق‌العاده ازستاره‌های عصر طلایی هالیوود،از گرتا گاربو تا کلارک گیبل،که ارزش نگاه دوباره را دارند توسط عکاس جورج هورل ؛در یک نمایشگاه در گالری ملی پرتره برگزار شد.این آثار مجموعه‌ای خیره‌کننده از اسطوره‌های عکاسی سیاه و سفید را به نمایش گذاردند.
فرانک کاپرا، کارگردان سینما، در سال ۱۹۴۰ به عکاس جورج هورل گفت: «می‌دانم کمی دیوانه‌ای، اما سعی می‌کنم با تو کنار بیایم.» هورل که به خاطر پرتره‌های پرانرژی‌اش شناخته می‌شد، جذابیتی مهارنشدنی داشت. او می‌دانست چگونه «دلقک‌بازی کند» و «با به تصویر کشیدن ستاره‌های سینما در تصاویر پرجنب‌وجوش، کمی هیجان به چهره‌ها بدهد». در فیلمبرداری‌اش با کاپرا، او موسیقی می‌نواخت و می‌رقصید، حتی فریاد می‌زد. کاپرا به شوخی گفت: «لوستری که می‌گویند از آن آویزان هستی کجاست؟»
آن شومارد، متصدی ارشد عکس در گالری ملی پرتره اسمیتسونیان، می‌گوید هورل به خودش مطمئن بود. او اضافه می‌کند که این کار «روش دیگری برای نگاه کردن به جهان» بود. نگاه هورل بار دیگر در گالری پرتره در «قدرت ستاره» به نمایش گذاشته شده است، چیدمانی از ۲۰ عکس – دنباله نمایشگاه قبلی با همین نام که در سال ۲۰۲۴ آغاز به کار کرد. دوربین این هنرمند بر روی چهره‌های درخشان هالیوود عصر طلایی ثابت شده بود: جوآن کرافورد، کلارک گیبل، جین هارلو و باربارا استانویک. شومارد خاطرنشان می‌کند که عکس‌های به نمایش گذاشته شده که مربوط به دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ هستند، سرشار از «زیبایی و ظرافت، سرگرمی و سبکسری» هستند..
هورل عکاس در سال ۱۹۰۴ در سینسیناتی متولد شد و آرزو داشت نقاش شود. پس از دبیرستان، در شیکاگو هنر خواند. برای کسب درآمد بیشتر، در استودیوهای عکاسی مشغول به کار شد، هنر خود را اصلاح کرد و چشم خود را آموزش داد. تا سال ۱۹۳۰، او عکاس پرتره ارشد در MGM بود و از بازیگران استودیو عکس می‌گرفت.
شومارد می‌گوید: «هورل مهارت زیادی داشت. عکس‌های او فریبنده و مسحورکننده هستند و «از نور به شیوه‌های تخیلی استفاده می‌کنند.»
استفاده او از سایه در پرتره باشکوهش از بازیگر داگلاس فیربنکس جونیور، که به عنوان افسر نیروی دریایی در جنگ جهانی دوم خدمت کرد و مخاطبان را به عنوان خلبان در فیلم گشت سپیده دم (۱۹۳۰) و یک سرباز بریتانیایی در فیلم گونگا دین (۱۹۳۹) مجذوب خود کرد، به نمایش گذاشته شده است.
هورل خستگی‌ناپذیر بود: او به یاد می‌آورد: «من هرگز متوقف نمی‌شدم. اگر فیلمبرداری نمی‌کرد، فیلم را ظاهر می‌کرد یا در شهر «اوقات خوشی را می‌گذراند». یکی از خبرنگاران او را «آسان‌رفتار» نامید. او همچنین به طور استثنایی متمرکز بود. او در مورد ساعات حضورش در تاریکخانه گفت: «وقتی تنها هستم، هیچ چیز در ذهنم نیست. هیچ چیز جز آن چاپ.»
ادوارد استایکن، عکاس، در اوایل دوران حرفه‌ای هورل به او توصیه کرد که «هرگز نگذار سوژه‌ات بفهمد که چه زمانی گیج شده‌ای… به هر قیمتی بر اوضاع مسلط باش.» همانطور که شومارد می‌گوید، «او درک بالایی از توانایی‌هایش داشت و آن اعتماد به نفس عالی را به جلسات می‌آورد.»
هورل به ویژه در ترسیم سوژه‌هایش استاد بود. او به دنبال زیبایی، که یک پیش‌نیاز در عصر طلایی هالیوود بود، نبود، بلکه به دنبال شور و شوق بود. شومارد می‌گوید، پرتره‌های او «شخصیت‌های بزرگ‌تر از واقعیت» بودند. تماشای فیلم‌های آنها «برای مردم هیجان‌انگیز بود». تماشاگران لباس‌ها، آرایش‌ها و هر چیزی را که به آن شکوه نزدیک‌تر بود، منعکس می‌کردند.
میرنا لوی، بازیگر فیلم «مرد لاغر»، در عکس‌های هورل بسیار درخشان است. هورل می‌گوید: «وقتی به دوربین نگاه می‌کرد، قدرتی داشت که هیچ‌کس دیگری نمی‌توانست با آن برابری کند.» در این نمایش، او در مقابل دیواری تیره، با ظرافتی رنگین‌کمانی، نور را بر لباس ساتنش می‌تاباند. شومارد می‌گوید: «او فوق‌العاده برازنده است. با اینکه او جسور و اهل انواع شیطنت‌هاست، همیشه تماشایی به نظر می‌رسد.»
شومار می‌گوید استنویک، که به خاطر بازی در نقش «نوعی زن خطرناک» شناخته می‌شود، توسط هورل در لحظه‌ای «قبل از اینکه به آن شخصیت تاریک‌تر تبدیل شود» به تصویر کشیده شده است.
هورل می‌توانست جنبه‌های مختلف مدل‌هایش را برجسته کند، همانطور که در مورد مارلین دیتریش انجام می‌دهد.
احترام فراوان هورل به سوژه‌هایش را می‌توان در سراسر آثارش مشاهده کرد. تصاویر او با این اعتقاد آمیخته شده است که شجاعت این بازیگران را می‌توان در نور مناسب آشکار کرد.
هورل در طول فیلمبرداری با کاپرا به فیلمساز گفت: «من هم می‌توانم جدی باشم، اگرچه از آن لذت نمی‌برم.» با وجود تمام شیطنت‌هایش، او در مورد هنرش جدی بود. تصاویر او جوهره‌ای را در درون مدل‌هایش آشکار می‌کرد: همانطور که بازیگر رامون نووارو هنگام دیدن عکس‌های هورل اظهار داشت: «شما آنچه را که من در درونم هستم آشکار کرده‌اید.»
گروه گزارش