“آژنگ نیوز”:فیلم موزیکال «بانوی زیبای من» با بازی رکس هریسون و آدری هپبورن برای نخستین بار در سطح جهانی در چنین روزی در سال ۱۹۶۴ میلادی به نمایش درآمد و بعدها برنده هشت جایزه اسکار، از جمله جایزه بهترین فیلم شد.این فیلم به عنوان یکی از غنی‌ترین، هوشمندانه‌ترین و سرزنده‌ترین آثار موزیکال شناخته می‌شود؛ اثری که ترکیبی عالی از داستانی گیرا، شوخ‌طبعیِ سنجیده، هجویه‌های تند و تیز، و ترانه‌هایی فاخر و دلنشین را در خود جای داده است. کارگردان جورج کیوکر، جدا از شگفتی‌های کلمات و موسیقی‌اش، ترکیبی بصری از شکوه و سبک‌سازی دقیق را خلق می‌کند، اما بیش از همه، خود را با گفتن چیزی در دل کلمات نیش‌دار، موسیقی ماندگار و تصاویر باشکوهش متمایز می‌کند، اما این را از طریق عمل انقلابی‌اش بیان می‌کند، و نشان می‌دهد که چگونه برتری به ارث رسیده است، نه اکتسابی، درسی که برای همه جوامع طنین‌انداز است.
فیلم نظرات موافق و مخالفی را به خود جلب کرد، اما کارشناسان از دوبله‌ی صدا انتقاد کردند و در مورد انتخاب آدری هپبورن نسبتاً اختلاف نظر داشتند، زیرا برخی معتقد بودند که جولی اندروز باید این نقش را از برادوی تکرار می‌کرد، در حالی که بسیاری دیگر هپبورن را تحسین می‌کردند، از جمله نمایشنامه‌نویس محترم بریتانیایی، سر جان گیلگاد، که رسماً اعلام کرد هپبورن در این نقش «بهتر از جولی اندروز» بود.
با این وجود، فیلم از قراردادهای خود فراتر می‌رود و به طرز مسحورکننده‌ای مواهب غنی را در قالبی سینمایی تازه و روان منتقل می‌کند، همچنان که کیوکر با درایتی ماهرانه و درخشان، هدایت فیلم را بر عهده دارد؛ درکی که به درستی تئاتری بودن هدف را حفظ می‌کند و ظرافت و سلیقه‌ای را با آهنگ‌های درجه یک در تجربه‌ای شورانگیز برای لذت بردن ارائه می‌دهد. این فیلم به سبکی متنوع دست می‌یابد.
این اثر از لایه‌های عمیقی برخوردار است؛ به‌ویژه از آن جهت که به مطالعه‌ای دقیق و هوشمندانه پیرامون جنسیت بدل می‌شود. این مطالعه بر پایه نقش‌آفرینی‌های درخشان و کاریزماتیک بازیگرانی چون هپبورن، هریسون، هالووی، هاید-وایت و کوپر استوار است؛ آن هم در قالب برداشتی سرزنده، چندوجهی، طنازانه و غنی از یک اثر کلاسیکِ موزیکال و فاخر.
این فیلم واقعاً بر شکل‌گیری آزادی زنان و طبقه‌بندی جایگاه اجتماعی تأثیر گذاشت، در حالی که به طرز غم‌انگیزی سرگرم‌کننده و در عین حال بحث‌برانگیز بود، و با اجرای جسورانه آدری هپبورن، رکس هریسون، استنلی هالووی، ویلفرید هاید-وایت و گلادیس کوپر در این گوهر موسیقی جذاب، مجلل، زیبا و دگرگون‌کننده ارتقا یافت. این فیلم بر اساس موزیکال صحنه‌ای آلن جی لرنر و فردریک لوو از نمایشنامه «پیگمالیون» اثر جورج برنارد شاو ساخته شده است. این فیلم عمدتاً مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، اما بدون ایراد هم نبود، با این حال، به عنوان یکی از بهترین فیلم‌های موزیکال تمام دوران در تاریخ سینما شناخته می‌شود.
گروه گزارش