“آژنگ نیوز”:دهها نقاشی از مجموعه خصوصی پل دوران-روئل، هنرمند زیباییشناس قرن نوزدهم که به جنبش امپرسیونیسم اعتقاد داشت، در حالی که هیچکس دیگری به آن اعتقاد نداشت، ماه آینده در حراجی که انتظار میرود یک فروش فوقالعاده باشد، به حراج گذاشته میشوند. انتظار میرود نقاشیهای کمتر دیده شده از کلود مونه، کامی پیسارو، پیر-آگوست رنوار، اوژن بودین، آلفرد سیسلی و دیگران – در مجموع ۶۲ اثر – بین ۳۵ تا ۵۰ میلیون دلار به فروش برسند. این حراج که توسط کریستیز برگزار میشود، در روزهای پایانی هفته هنر پاریس در اواخر اکتبر برگزار خواهد شد.
در بیانیه کریستیز آمده است: «بنابراین، حراج «دوران-روئل، نسلهای بینش» گواهی زنده بر یک ماجراجویی خانوادگی، هنری و انسانی است که امپرسیونیستها را از هنرمندانی که درک نشده بودند به نمادهای جهانی ارتقا داد و به تغییر دائمی مسیر تاریخ هنر کمک کرد.»
در نیمه دوم قرن نوزدهم، در روزهای آغازین امپرسیونیسم، این مکتب در سراسر اروپا مورد تمسخر و استهزای بیرحمانه قرار گرفت. یکی از منتقدان، گالری سال ۱۸۷۶ از این نقاشیهای رادیکال و رنگارنگ با ضربات قلمموهای قابل مشاهده را «آسایشگاه روانی» نامید. اما دوراند-روئل تسلیم احساسات منفی عمومی نشد. او که کارآفرینی از خانوادهای ثروتمند بود، یافتن مخاطبی – به هر قیمتی – را ماموریت خود قرار داد که از هنرمندان ناشناختهای که بومهایشان را بسیار تحسین میکرد، قدردانی کند. او با هزینههای شخصی هنگفت، سالها صرف تأمین حقوق و تأمین مالی نمایشگاههای ناموفق برای هنرمندان کرد. او حتی برای نقاشیهای همان هنرمندانی که از آنها حمایت مالی میکرد، پیشنهاد قیمت داد و آنها را خرید – که به گفته کن جانسون از نیویورک تایمز، رکوردهای حراج را شکست.
مونه در سال ۱۹۲۴، طبق بیانیه کریستی، گفت: «بدون دوراند، همه ما، ما امپرسیونیستها، گرسنگی میکشیدیم. ما همه چیز را به او مدیونیم. او پافشاری کرد، بیوقفه جنگید و ۲۰ بار خطر ورشکستگی را به جان خرید تا از ما حمایت کند. منتقدان ما را به لجن کشیدند، اما برای او اوضاع حتی بدتر بود! مردم نوشتند: این هنرمندان دیوانه هستند، اما کسی حتی دیوانهتر از آنها وجود دارد، یک دلال که آثار آنها را میخرد!»
سرانجام، در سال ۱۸۸۶، دوراند-روئل با تغییر رویکرد به موفقیت دست یافت: مجموعهداران شهر نیویورک به سبک امپرسیونیست روی آوردند و این جنبش و هنرمندان آن برای همیشه متحول شدند. کلر دوراند-روئل، نتیجهی نسل پنجم او، در ماه ژوئن به الیور گیلز از گاردین گفت: «او میخواست تا جایی که میتواند پیش برود، آثار را تا جایی که میتواند بفرستد. این سیاست گالری دوراند-روئل بود. شما نمیتوانید مردم را به گالری خود بیاورید – این دشوار است – بنابراین آثار باید به سمت مردم حرکت کنند.»
انتظار نمیرود حتی ذرهای از سختیهایی که دوراند-روئل بیش از یک قرن پیش با آن مواجه بود، در حراج ماه آینده که تماماً شامل آثاری است که در املاک خانوادگی نگهداری میشوند، وجود داشته باشد. احتمالاً بزرگترین بلیت، تابلوی «Bord des falaises à Pourville» (۱۸۸۲) خواهد بود، منظرهای از مونه که به گفته حراجی، زمانی نقاشی شده است که این هنرمند «دورهای از شک و تردید عمیق به خود» را تحمل میکرد. دوراند-روئل با کمک مالی و تشویق به مونه پاسخ داد: «کاش میتوانستم برایت شجاعت هم بفرستم… آزمایشهایی که تحمل میکنی برایت مفید خواهد بود.»
تخمین زده میشود که این نقاشی بین ۱۲.۸ تا ۱۷.۴میلیون دلار فروخته شود. از دیگر آثار قابل توجه میتوان به «La route du Cœur-Volant en hiver, Louveciennes» (۱۸۷۲) اثر سیسلی اشاره کرد که پیشبینی میشود بین ۲.۹ تا ۴.۱ میلیون دلار فروخته شود؛ اثر پیسارو، لوور، آفتاب، صبح (۱۹۰۰)، با پیشبینی فروش بین ۲.۳ تا ۳.۵ میلیون دلار؛ و اثر رنوار، «جوانان پر از دریا» (۱۸۹۴)، با پیشبینی فروش بین ۴.۶۵ تا ۷ میلیون دلار. دوران-روئل، کمی پیش از مرگش در سال ۱۹۲۲، به زندگی و حرفه خود پرداخت.
به گفته نانسی دورانت از روزنامه تایمز لندن، این مجموعهدار نوشت: «بالاخره استادان امپرسیونیست درست مانند نسل ۱۸۳۰ پیروز شدند. دیوانگی من حکمت بود. فکرش را بکنید، اگر در ۶۰ سالگی از دنیا میرفتم، بدهکار و ورشکسته میمردم، در حالی که گنجینههای دست کم گرفته شده زیادی دورم را گرفته بود.»
گروه گزارش