بنجامین فرانکلین بادبادکی را به پرواز درآورد و تاریخ‌ساز شد در این روز در سال ۱۷۵۲، بنجامین فرانکلین با شجاعت در برابر رعد و برق ایستاد تا ایده جسورانه‌ای را آزمایش کند: اینکه رعد و برق الکتریسیته است. او با به پرواز درآوردن یک بادبادک ابریشمی مجهز به سیم فلزی و کلید، با موفقیت بار الکتریکی را در یک شیشه جمع‌آوری کرد. اگرچه او اولین کسی نبود که ثابت کرد رعد و برق الکتریسیته است، اما آزمایش جسورانه بادبادک او لحظه‌ای تعیین‌کننده در مطالعه الکتریسیته بود
آزمایش بادبادک بنجامین فرانکلین لحظه‌ای محوری در تاریخ الکتریسیته است و نشان می‌دهد که رعد و برق نوعی تخلیه الکتریکی است. فرانکلین که در ژوئن ۱۷۵۲ انجام شد، در طول یک طوفان رعد و برق، بادبادکی را به پرواز درآورد و از یک دستمال ابریشمی و چوب سدر برای ساخت آن استفاده کرد. بادبادک به یک کلید فلزی مجهز بود که به فرانکلین اجازه می‌داد جرقه‌های الکتریسیته را مشاهده کند و فرضیه خود را مبنی بر اینکه رعد و برق واقعاً ماهیت الکتریکی دارد، تأیید کند. پیش از این، او نظریه‌هایی در مورد الکتریسیته ارائه داده بود و اظهار داشت که از یک سیال واحد تشکیل شده است و در مورد چگونگی تجمع بارهای الکتریکی توسط ابرها گمانه‌زنی می‌کرد.
یافته‌های فرانکلین منجر به اختراع میله برق‌گیر شد، وسیله‌ای که برای محافظت از ساختمان‌ها در برابر صاعقه با جذب انرژی الکتریکی طراحی شده بود. کار او زمینه‌ساز مطالعات آینده در زمینه الکتریسیته شد و بر جوامع علمی آمریکایی و اروپایی تأثیر گذاشت. اگرچه فرانکلین اولین کسی نبود که ماهیت الکتریکی رعد و برق را اثبات کرد، اما نمایش چشمگیر او تخیل عموم را به خود جلب کرد و میراث او را تثبیت کرد. میله برق‌گیر نه تنها به یک اختراع کاربردی تبدیل شد، بلکه به نمادی فرهنگی از نبوغ و استقلال برای آمریکای اولیه نیز تبدیل شد.
البته اشاره به این نکته ضرورت دارد که برخی ازمورخان در مورد تاریخ آزمایش معروف فرانکلین کاملاً مطمئن نیستند و برخی در مورد وقوع آن تردید دارند.
حتی اگر آزمایش بادبادک و کلید فرانکلین اتفاق افتاده باشد، آنطور که بسیاری از مردم فکر می‌کنند، پیش نرفت. برخلاف افسانه‌های رایج، فرانکلین این آزمایش را برای اثبات وجود الکتریسیته انجام نداد. علاوه بر این، بسیار بعید است که رعد و برق در حالی که فرانکلین در حال پرواز بادبادک بود، به کلید برخورد کرده باشد – زیرا اگر چنین بود، فرانکلین احتمالاً می‌مرد.
فرانکلین چیز زیادی در مورد آزمایش ننوشت
هر آنچه که ما در مورد آزمایش بادبادک و کلید فرانکلین می‌دانیم از دو منبع می‌آید. منبع اول نامه‌ای است که فرانکلین در اکتبر 1752 به دوستش پیتر کالینسون نوشت که در روزنامه پنسیلوانیا گازت منتشر و در انجمن سلطنتی خوانده شد. مورد دوم بخشی از کتاب «تاریخ و وضعیت فعلی الکتریسیته» نوشته جوزف پریستلی در سال ۱۷۶۷ است که در آن پریستلی آنچه را که احتمالاً فرانکلین در مورد آزمایش به او گفته بود، بازگو می‌کند.
در این نامه، فرانکلین نوشت که «آزمایشی در فیلادلفیا با استفاده از بادبادک و کلید با موفقیت انجام شده است» و جزئیات نحوه تکرار آزمایش را شرح داد. او مشخص نکرد که آزمایش چه زمانی انجام شده است یا اینکه آیا واقعاً آن را انجام داده است یا خیر. پانزده سال بعد، پریستلی جزئیات بیشتری ارائه داد و نوشت که فرانکلین ۴۶ ساله و پسر ۲۲ ساله‌اش ویلیام این آزمایش را در ژوئن ۱۷۵۲ انجام داده‌اند.
پژوهشگران فرانکلین حدس زده‌اند که این آزمایش حدود ۱۰ ژوئن رخ داده است، اگرچه هیچ کس واقعاً نمی‌داند در چه تاریخی اتفاق افتاده است. برخی این نظریه را مطرح کرده‌اند که این آزمایش بعداً در سال ۱۷۵۲ رخ داده است، در حالی که برخی دیگر این که آیا اصلاً چنین اتفاقی افتاده است را زیر سوال برده‌اند، یا حداقل اذعان کرده‌اند که جای شک وجود دارد.
کارل ون دورن در زندگینامه برنده جایزه پولیتزر خود در سال ۱۹۳۹ با عنوان «بنجامین فرانکلین» نوشت: «داستان بادبادک، که در افسانه‌ها بسیار محکم و ثابت است، در واقع مبهم و مرموز از آب در می‌آید.» جنبه افسانه‌ای بادبادک و آزمایش کلیدی آن باعث شده است که بسیاری از مردم به اشتباه باور کنند که این بادبادک، کشف الکتریسیته را رقم زده است.