“آژنگ نیوز”:طبخ ویارانه همین که مدت حمل از دو ماه می گذشت؛انجام میشد.یعنی آن کسالت عادی بانوان باردارویار آغاز می شد بعضی خانم ها واقعا ناخوش می- شدند یعنی خیلی بد ویار بودند غذا نمی خوردند استفراغ می کردند از راه رفتن و نشست و برخاست باز می ماندند و یکی از عوارض این کسالت آن بود که زنان باردار به خوراک های غیر معمول میل می کردند. بعضی مانند زغال پوک بعضی خاک زمین گل سر شور و چیز های شبیه آن می خوردند
بعضی ها برنج بوداده گندم شاه دانه بوداده می خوردند .البته ظاهرا قسمتی از این کسالت ها هم ساختگی بود برای اینکه پدر بچه بیشتر ناز بکشد عمدآ خودرا بناخوشی میزدند
بهرحال آن روز هارسم بود که برای زنان باردار ویارانه تهیه کنند یعنی غذای ترش وتندوخوشبوئی که سر زده و بدون اطلاع قبلی برای زن آبستن بیاورند سردسته و تمام و یارانه ها آش رشته باسیر داغ و نعنا داغ و کشک و یا آش سماق سردو یا آش آبغوره و یاجغور بغور و مانند آن بود.
جغور بغور از غذاهای خوش خوراک ملی بومی مقوی ایرانیان است. در قدیم لقب این خوراک حسرت الملوک است. زیرا غالب پادشاهان موقعی که بیرون می آمدند و توی شهر میگشتند بوی جغور بغور را میشنیدند و دلشان میخواست. اما چون جاه ومقام سلطنت اجازه نمیداد که از آن خوراک را میل کنند.لذاحسر تش را میخورند و نام آن را حسرت الملوک میگذاشتند.
در هر صورت جغور بغور ویارانه اینطـوراست که جگر و قلوه گوسفند را قیمه می کنند با پیاز داغ زیاد سرخ می کنند و همین که آب آن بخار شد مقداری گرد لیمو با پیاز داغ را به آن می افزایند داغ داغ برای خانم حامله می بردند.در نهایت غذای ویارانه را باید در جایی تهیه میکردند که زن باردار بوی آن را نشنود. طرز تهیه آن را نبیند ویکمرتبه نا گهان جلوی او حاضر میشد. این هم دلیل طبیعی داشت. اطباء امروزه هم گویند غذای بیمار را جلوی او تهیه نکنید چون از بوی غذا سیر می شود اشتهایش می رود زن باردهم طبیاً بیمار است و باید درباره او هم مراعات شود.
گروه تاریخ