“آژنگ نیوز”:چین رسماً تبت را به عنوان یک منطقه خودمختار؛در چنین روزی در سال ۱۹۵۱ میلادی ؛ به خاک خود ضمیمه کرد و باعث ظهور جنبش استقلال تبت – به رهبری دالایی لاما، برنده جایزه صلح نوبل ۱۹۸۹ – شد که تا اوایل قرن بیست و یکم ادامه یافت.
دراین زمان حزب کمونیست چین، به رهبری مائو تسه‌تونگ، به تبت حمله کرد و پس از اخراج نیروهای ملی‌گرای چینی، آن را بخشی از چین اعلام کرد. در ابتدا، ارتش آزادی‌بخش خلق (PLA) رویکردی آشتی‌جویانه اتخاذ کرد و به مناسک مذهبی تبت احترام گذاشت و اجازه بازگشت دالایی لاما را داد.
با این حال، روابط تیره شد و تا سال ۱۹۵۴، نارضایتی در میان تبتی‌ها افزایش یافت و منجر به مقاومت مسلحانه شد. سرکوب وحشیانه توسط نیروهای چینی پس از قیام ۱۹۵۹ منجر به نقض قابل توجه حقوق بشر، از جمله تخریب صومعه‌ها و جابجایی اجباری تبتی‌ها شد.
تلاش‌های دولت چین برای مدرن‌سازی تبت شامل تغییرات اساسی زیرساختی بود، اما این تغییرات اغلب به طور نامتناسبی به نفع مهاجران چینی هان بود و بسیاری از تبتی‌های بومی را در فقر رها کرد.
اهمیت ژئوپلیتیکی تبت، به ویژه در رابطه با نزدیکی آن به مناطق حساس مانند سین‌کیانگ و هند، بر اقدامات چین تأثیر گذاشت. مقاومت در برابر حکومت چین ادامه یافت و با تبعید دالایی لاما و محکومیت بین‌المللی سیاست‌های چین در تبت برجسته شد. مبارزه تبتی‌ها توجه جهانی را به خود جلب کرده است و بر مسائل مربوط به حفظ فرهنگ، حقوق بشر و تأثیر بر محیط زیست تأکید دارد.
گروه گزارش