“آژنگ نیوز”:در چنین روزی در سال ۲۰۱۴، ماشین نیمه‌خودکار جمع‌آوری زباله آقای ترَش ویل که با انرژی خورشیدی کار می‌کند، در بندر بالتیمور به بهره‌برداری رسید. این اولین حضور او نبود – او شش سال را به عنوان نمونه اولیه گذراند – اما اولین حضور عمومی پر سر و صدای او بود و او بلافاصله شروع به کار کرد: او در هفته اول بیش از ۱۰ تن زباله جمع‌آوری کرد. او آنقدر موفق بوده است که در طول این سال‌ها، تیمی را به خدمت گرفته است: پروفسور ترَش ویل، کاپیتان ترَش ویل، و گوییندا، چرخ خوب غرب، که همگی خود را وقف دور نگه داشتن زباله از خلیج چساپیک و اقیانوس‌های فراتر از آن کرده‌اند.
آقای ترَش ویل و پروفسور ترَش ویل، که دومی در ماه دسامبر نصب شد، دستگاه‌های جمع‌آوری زباله با انرژی خورشیدی و آبی هستند که در بندر داخلی بالتیمور مستقر هستند و زباله‌ها را قبل از ورود به خلیج چساپیک پاکسازی می‌کنند. از زمان نصب آقای ترَش ویل در ماه مه ۲۰۱۴، بیش از یک میلیون پوند زباله توسط آقای ترَش ویل از آب بیرون کشیده شده است.
جان کلت، خالق چرخ زباله، سال‌ها روی این بندر کار کرد و هر روز زباله‌های شناور روی آب را می‌دید. او که یک ملوان و مهندس بود، به شهر نزدیک شد و پیشنهاد داد که در پاکسازی بندر تلاش کند. او یک چرخ زباله آزمایشی ساخت و آن را در سال ۲۰۰۸ نصب کرد. هیچ‌کس قبلاً سعی نکرده بود زباله‌ها را متوقف کند و این کار دلهره‌آور به نظر می‌رسید.
کلت به سرعت متوجه شد که باید چرخ بزرگتری بسازد. چرخ آزمایشی اغلب قادر به جمع‌آوری زباله‌های بزرگتر نبود و فقط یک سطل زباله داشت، بنابراین وقتی خالی می‌شد، چرخ باید منتظر می‌ماند تا دوباره برگردد و دوباره کار کند. با وجود این موانع، مشارکت ساحلی بالتیمور، یک سازمان غیرانتفاعی محلی که در بندر فعالیت می‌کند، متوجه کاهش قابل توجه میزان زباله در طول برنامه آزمایشی شد.
این سازمان به کلت مراجعه کرد و پیشنهاد داد که بودجه لازم برای یک چرخ زباله بزرگتر را دریافت کند. نتیجه در انتهای رودخانه جونز فالز نصب شد که به بندر داخلی بالتیمور می‌ریزد. به غیر از نمونه آزمایشی، هیچ چرخ زباله دیگری مانند آن وجود نداشت. آدام لیندکویست، مدیر طرح بندر سالم در مشارکت ساحلی، گفت: «هیچ‌کس نمی‌دانست که خود را درگیر چه چیزی می‌کند.»
گروه گزارش