“آژنگ نیوز”:«روزهای مدرسه» (نوشته شده در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد) شعری سومری است که زندگی روزمره یک کاتب جوان را در مدارس بین‌النهرین توصیف می‌کند. این اثر به شکل روایت اول شخص و گفتگو، چالش‌های پیش روی دانش‌آموز و چگونگی حل آنها توسط پدرش برای رشوه دادن به معلمش با هدایای گران‌قیمت را شرح می‌دهد.
این شعر (که با نام‌های «روزهای مدرسه سومری»، «ادوبا آ» و «خاطرات یک کاتب» نیز شناخته می‌شود) به گواه بیش از ۲۱ نسخه و قطعاتی از نسخه‌های دیگر که در سراسر منطقه‌ای که زمانی بین‌النهرین بود، به ویژه در عراق و سوریه یافت شده است، خواندنی محبوبی بوده است. کامل‌ترین لوح از ویرانه‌های نیپور باستان، عراق امروزی، به دست آمده است.هدف اولیه‌ی این اثر هرچه که بود، به بخشی از برنامه‌ی درسی مدرسه‌ی کاتبی سومریان معروف به ادوبّا (“خانه‌ی لوح‌ها”) تبدیل شد و به عنوان یکی از دشوارترین متون برای یادگیری قبل از فارغ‌التحصیلی، کپی و حفظ می‌شد.
دانش‌آموزان در کلاس‌ها از مراحل اولیه‌ی یادگیری ساده‌ی ساخت حروف گوه‌ای شکل واضح با خط میخی در گل رس، تا کار با متون دشوارتر معروف به تتراد (گروه‌های چهارگانه) و سپس دکاد (گروه‌های دهگانه) و در نهایت تا پیچیده‌ترین آثار، که شامل قطعاتی مانند “نصیحت یک سرپرست به یک کاتب جوان” (همچنین با نام ادوبّا سی شناخته می‌شود)، “مناظره بین گوسفند و غلات” و آثار دیگری از جمله “روزهای مدرسه” (عنوان امروزی این اثر) بود، پیشرفت می‌کردند.لحن و جزئیات طنزآمیز “روزهای مدرسه” منجر به مقایسه با “نصیحت یک سرپرست به یک کاتب جوان” شده است که آن نیز به عنوان طنز تعبیر می‌شود.
اگرچه متن زودتر کشف شده بود، اما بزرگترین قطعه برای اولین بار در سال ۱۹۰۹ ترجمه شد. متن تقریباً کامل، همانطور که در زیر آمده است، تا سال ۱۹۴۹ ترجمه نشد. ساموئل نوح کرامر، محقق، در کتاب خود با عنوان «تاریخ از سومر آغاز می‌شود»، این اثر را به عنوان «اولین مورد ثبت شده از پرداخت سیب» توصیف می‌کند، زیرا تمرکز اثر در میانه راه از آزمایش‌های دانش‌آموز در زندگی روزمره‌اش در مدرسه به حل مشکل او با دعوت معلمش به خانه‌اش برای شام و هدایای فراوان تغییر می‌کند. این اثر با معلمی که قبلاً دانش‌آموز را به دلیل تخلفات مختلف از قوانین و تنبلی در کارش کتک زده بود، به پایان می‌رسد و او را به عنوان یک محقق ستایش می‌کند و به او قول می‌دهد که در آینده با او بهتر رفتار شود، حتی اگر هیچ مدرکی وجود نداشته باشد که دانش‌آموز قصد تغییر هیچ یک از عادات خود را داشته باشد. خلاصه و تفسیر در مدرسه کتابت سومری، دانش‌آموزان از سن ۸ سالگی آموزش خود را با تسلط بر خط میخی و همچنین زمینه‌های مختلف دانش که از آنها انتظار می‌رفت در مورد آنها بنویسند، از ریاضیات و حسابداری گرفته تا گیاه‌شناسی، سوابق کشاورزی و مالیاتی، ادبیات، دین و سایر موضوعات، آغاز می‌کردند.
دانش‌آموزان تقریباً به‌طور یکنواخت پسر بودند، اگرچه دختران خانواده‌های معتبر در صورتی که والدینشان می‌خواستند آنها پزشک، کاهن یا در مشاغل خانوادگی در بالاترین سطوح شرکت کنند، اجازه حضور داشتند. کرامر اظهار می‌کند: هدف اصلی مدرسه سومری چیزی بود که ما آن را “حرفه‌ای” می‌نامیم – یعنی، در ابتدا با هدف آموزش کاتبان مورد نیاز برای برآوردن نیازهای اقتصادی و اداری سرزمین، به‌ویژه نیازهای معبد و کاخ، تأسیس شد. از آنجایی که خط میخی بیش از ۶۰۰ کاراکتر داشت که باید به وضوح در گل مرطوب که به عنوان لوح‌های نوشتاری عمل می‌کرد، حک می‌شد، از دانش‌آموزان انتظار می‌رفت که هر روز خود را کاملاً به مطالعه اختصاص دهند، هر شب در خانه تمرین کنند و آماده باشند تا تکالیف خود را روز بعد بدون نقص به معلم تحویل دهند. علاوه بر این، در طول یک روز مدرسه، از دانش‌آموزان انتظار می‌رفت که از قوانین تعیین شده توسط مدیر یا “پدر مدرسه” پیروی کنند، زیرا این قوانین برای تشویق نظم شخصی و نظم عمومی طراحی شده بودند. اگر کسی نمی‌توانست کار را با کیفیت واضح ارائه دهد (“دست خوب”) یا هر یک از این قوانین را زیر پا می‌گذاشت، با چوب تنبیه می‌شد – که به احتمال زیاد به معنای زدن چوب محکم به پشت و پاهایش بود – اما، طبق هر تعریفی، به معنای تنبیه بدنی بود.
گروه گزارش