“آژنگ نیوز”:اتوفون بیسمارک، بنیانگذار و اولین صدراعظم (۱۸۷۱-۱۸۹۰) امپراتوری آلمان، متولد شد.بیسمارک، که با نام “صدراعظم آهنین” نیز شناخته می‌شود، بنیانگذار و اولین صدراعظم امپراتوری آلمان بود و از طریق مهارت‌های دیپلماتیک خود، توانست صلح را برای یک نسل در اروپا حفظ کند.
اوایل زندگی و حرفه
اتو فون بیسمارک در ۱ آوریل ۱۸۱۵ در شونهاوزن در براندنبورگ، پروس متولد شد. پدرش، فردیناند فون بیسمارک-شونهاوزن، از اشراف قدیمی پروس بود. مادرش، ویلهلمین منکن، از طبقه بورژوازی مرفه. او در دانشگاه گوتینگن در هانوفر حقوق خواند و مدرک خود را در سال ۱۸۳۷ دریافت کرد. در سال ۱۸۴۷، با یوهانا فون پوتکامِر ازدواج کرد. در طول انقلاب‌های ۱۸۴۸، بیسمارک طرفدار سرکوب شورش و مخالفت با هرگونه امتیاز به لیبرال‌ها بود و به سلطنت وفادار ماند.
در سال ۱۸۴۹، او به عضویت مجلس نمایندگان پروس (مجلس سفلی مجلس پروس) انتخاب شد. در سال ۱۸۵۱، فردریک ویلیام چهارم، بیسمارک را به عنوان نماینده پروس در مجلس فدرال در فرانکفورت منصوب کرد. در سال ۱۸۵۹، بیسمارک به عنوان سفیر پروس در سن پترزبورگ به روسیه اعزام شد و در ماه مه ۱۸۶۲، به عنوان سفیر در دربار ناپلئون سوم به پاریس نقل مکان کرد. اندکی پس از بازگشت به برلین، و در ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۲، بیسمارک به عنوان وزیر رئیس و وزیر امور خارجه پادشاه پروس، ویلیام اول (ویلهلم اول)، منصوب شد.
اتحاد آلمان. پس از یک سری جنگ‌های پیروزمندانه علیه دانمارک بر سر شلسویگ-هولشتاین در سال ۱۸۶۴ و علیه اتریش در سال ۱۸۶۶، کنفدراسیون آلمان شمالی (Norddeustcher Bund) در سال ۱۸۶۷ تحت کنترل پروس تشکیل شد. سپس در سال ۱۸۷۰، پس از پایان پیروزمندانه جنگ فرانسه و پروس، آلمان موفق شد آلزاس و لورن را به دست آورد. امپراتوری آلمان در ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱ توسط شاه ویلیام اول به عنوان امپراتور در ورسای اعلام شد و بیسمارک به مقام پرنس (Fürst) و صدراعظم امپراتوری (Reichskanzler) ارتقا یافت.
صدراعظم امپراتوری. بیسمارک به عنوان صدراعظم آلمان، سیاست خارجی خود را بر حفظ و تقویت قدرت امپراتوری آلمان متمرکز کرد. بیسمارک برای جلوگیری از جنگ انتقام‌جویانه، اکنون تصمیم گرفت فرانسه را از نظر دیپلماتیک منزوی کند. در سال ۱۸۷۳، او اتحادیه سه امپراتور (Dreikaiserbund) را با روسیه و اتریش-مجارستان تشکیل داد. اما رقابت در بالکان باعث جنگ روسیه و ترکیه در سال ۱۸۷۷ شد و بیسمارک مجبور شد در کنگره برلین در سال ۱۸۷۸ میانجیگری کند و با موفقیت صلح را حفظ کند. افزایش خصومت روسیه منجر به اتحاد دوگانه با اتریش (۱۸۷۹) و سپس اتحاد سه‌گانه با پیوستن ایتالیا در سال ۱۸۸۲ شد.
با این حال، بیسمارک با احیای اتحادیه سه امپراتور (۱۸۸۱-۱۸۸۷) از طریق پیمان بیمه اتکایی (۱۸۸۷-۱۸۹۰) به دنبال پیوند دادن روسیه به این اتحاد بود. او همچنین همکاری بریتانیا را به دست آورد. در داخل کشور، بیسمارک اختیارات دولت امپراتوری را گسترش داد، سیاست‌های اقتصادی مبتنی بر اقتصاد آزاد را اتخاذ کرد، با قدرت سیاسی کلیسای کاتولیک روم در نبرد فرهنگی مبارزه کرد و پیشگام اقدامات رفاه اجتماعی بود. پس از مرگ ویلیام اول در سال ۱۸۸۸، اختلافات بین ویلیام دوم، باعث استعفای بیسمارک در ۱۸ مارس ۱۸۹۰ شد. او آخرین روزهای عمر خود را به نوشتن خاطراتش اختصاص داد. بیسمارک در ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸ در سن ۸۳ سالگی در فریدریشرو درگذشت.
گروه گزارش