“آژنگ نیوز”:پکن شهری مدرن اما متکی بر یک پیشینه ۶۰۰ ساله است.درحالی که کلان‌شهر درخشان آن با ۲۲ میلیون نفر جمعیت که بیش از ۱۶۰۰۰ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد، به نظر می‌رسد که قاطعانه بر آینده متمرکز شده است، اما همچنان با یک «ستون فقرات نامرئی» ۶۰۰ ساله محکم شده است. در یک مستند جدید با نام «محور مرکزی پکن: شگفتی قرون وسطی چین»، این نصف‌النهار به عنوان یک مکان میراث جهانی که هنوز تقارن معماری و جریان شهری پایتخت امروز را دیکته میکند؛بررسی می‌شود. از پایه‌های سلسله یوان گرفته تا پروژه‌های عظیم سلسله‌های مینگ و چینگ، این محور، نمادهایی مانند شهر ممنوعه و معبد بهشت را به هم متصل میکند و شهری را آشکار میکند که ردپای مدرن آن هنوز به یک طرح امپراتوری چند صد ساله افتخار میکند.
این منطقه به مدت ۳۰۰۰ سال – یک هزاره کامل طولانی‌تر از لندن – مسکونی بوده است، این قوبلای خان، نوه چنگیز خان بود که واقعاً چشم‌انداز را دگرگون کرد. در سال ۱۲۷۲، او سلسله یوان را تأسیس کرد و نام شهر را دادو، “پایتخت بزرگ” گذاشت. این یک شاهکار شگفت‌انگیز برنامه‌ریزی شهری بود که نزدیک به یک میلیون نفر را در خود جای داده و توسط دیوارهای خاکی عظیمی محصور شده بود که امروزه قابل مشاهده هستند.
این شهر مغولی بود که مارکو پولو، جهانگرد ونیزی، را مسحور خود کرد، کسی که روایت‌هایش از ثروت و دقت شبکه‌ای آن در کتاب “سفرها” برای گوش‌های اروپایی قرون وسطی مانند خیال‌پردازی محض به نظر می‌رسید. کائوگونگ جی: معماری به مثابه کیهان‌شناسی کمتر از یک قرن پس از تکمیل دادو، سلسله یوان توسط سلسله مینگ سرنگون شد و دادو به خاک سپرده شد. با این حال، در سال ۱۴۰۲، امپراتور جدید مینگ تاج و تخت را به دست گرفت: امپراتور یونگل. او که به دنبال پایتختی بود که قدرت مطلق او را منعکس کند، دستور داد پکن (“پایتخت شمالی”) در سال ۱۴۰۳ بر پایه‌های دادو دوباره متولد شود.
پکن برخلاف لندن یا پاریس که به صورت ارگانیک در امتداد رودخانه‌های پر پیچ و خم تکامل یافتند،بر اساس یک دستورالعمل دقیق ساخته شد. کائوگونگ جی («سوابق معاملات»)، متنی از سلسله ژو با قدمت بیش از ۲۰۰۰ سال، به عنوان یک راهنمای فنی و کیهان‌شناسی برای طراحی «صحیح» تقریباً هر چیزی عمل می‌کرد. جرمیا جن، مورخ، توضیح می‌دهد که طرح شهر به گونه‌ای طراحی شده بود که آسمان‌ها را منعکس کند. همانطور که ستاره قطبی، ستاره شمالی، در آسمان ثابت می‌ماند، امپراتور نقطه ثابت روی زمین بود – که دقیقاً در مرکز یک نظم جهانی قرار داشت.
برج‌های تاریخی طبل و ناقوس نمادهای تاریخی شهر هستند. در طول سلسله مینگ، این سازه‌ها زمان‌سنج‌های رسمی شهر بودند. ضربات رعدآسا و زنگ‌های ناقوس آنها از فاصله بیش از ۲۰ کیلومتری شنیده می‌شد و نبض‌های حیاتی زندگی روزمره را نشان می‌داد و ریتم پایتخت امپراتوری را دیکته می‌کرد.
یکی دیگر از مراکز تاریخی شهر پکن؛شهر ممنوعه است . این مکان که بین سال‌های ۱۴۰۶ تا ۱۴۲۰ ساخته شده است تا مجلل‌ترین کاخ روی زمین باشد، طی پنج قرن ۲۴ امپراتور را در خود جای داده است. امروزه، این مکان پربازدیدترین مکان تاریخی روی کره زمین است و سالانه پذیرای ۱۵ میلیون نفر است.
در کنار این بناها ؛از ورزشگاه لانه پرنده، نقطه کانونی المپیک تابستانی ۲۰۰۸، قرار گرفته است. این ورزشگاه که به عنوان امتداد شمالی مدرن محور مرکزی، در موقعیتی استراتژیک قرار گرفته است، ثابت میکند که «ستون فقرات» ۶۰۰ ساله پکن هنوز در حال رشد است. در پکن، عناصر باستانی و آوانگارد در هماهنگی کامل، بر روی خطی که قرن‌ها پیش توسط امپراتورها ترسیم شده است، قرار گرفته‌اند.
گروه گزارش