“آژنگ نیوز”:جان میلتون، که اثرش «بهشت گمشده» بزرگترین منظومه حماسی در زبان انگلیسی به شمار می‌آید و تأثیری بسزا بر تاریخ ادبیات، فرهنگ و اندیشه آزادی‌خواهانه انگلیسی داشته است، در چنین روزی در سال ۱۶۷۴ درگذشت.جان میلتون در ۹ دسامبر ۱۶۰۸ در چیپ‌ساید لندن، در خانواده‌ای مرفه و آهنگساز به دنیا آمد. عشق پدرش به موسیقی و یادگیری، میلتون جوان را عمیقاً شکل داد، کسی که از سنین پایین، استعداد فکری فوق‌العاده‌ای از خود نشان داد. او قبل از ورود به کالج مسیح، کمبریج، در مدرسه سنت پل لندن تحصیل کرد و در آنجا در سال ۱۶۲۹ مدرک لیسانس هنر و در سال ۱۶۳۲ مدرک فوق لیسانس هنر را دریافت کرد. همکلاسی‌هایش به خاطر چهره روشن و معیارهای اخلاقی دقیقش، به او لقب “بانوی مسیح” را دادند.
میلتون پس از کمبریج، شش سال را در دوران بازنشستگی پرتلاش در ملک پدرش در هورتون، باکینگهام‌شر گذراند و با ولع ادبیات کلاسیک را مطالعه کرد و مهارت خود را تقویت کرد. در سال ۱۶۳۸، او یک سفر طولانی به ایتالیا را آغاز کرد و در آنجا با گالیله گالیله پیر – که در آن زمان توسط دادگاه تفتیش عقاید در بازداشت خانگی بود – ملاقات کرد. ملاقاتی که میلتون بعداً در کتاب بهشت گمشده به آن اشاره می‌کند. او سفرهایش را کوتاه کرد و با نزدیک شدن به جنگ داخلی به انگلستان بازگشت.
📖 حرفه ادبی و زندگی سیاسی
اشعار اولیه میلتون، او را به عنوان صدایی با قدرت قابل توجه تثبیت کرد. لیکیداس (۱۶۳۷)، مرثیه روستایی او برای دوست غرق شده‌اش در کمبریج، به طور گسترده به عنوان بهترین مرثیه در زبان انگلیسی شناخته می‌شود. اشعار همراه او، لالگرو و ایل پنسروسو (حدود ۱۶۳۱) – ستایش‌هایی از شادی و اندوه – تسلط او بر سبک غنایی را نشان می‌دهند، در حالی که کوموس (۱۶۳۴)، نقابی با موضوع فضیلت، استعدادهای دراماتیک او را نشان می‌دهد. جنگ داخلی انگلستان، میلتون را به زندگی سیاسی کشاند. او به مدافع پرشور آزادی فردی تبدیل شد و کتاب آرئوپاگیتیکا (۱۶۴۴) را منتشر کرد، دفاعی برجسته از آزادی مطبوعات که همچنان یکی از تأثیرگذارترین استدلال‌ها علیه سانسور است که تاکنون نوشته شده است. او همچنین رساله‌های جنجالی در دفاع از طلاق به دلیل ناسازگاری نوشت – که برای آن دوران رادیکال بود. در سال ۱۶۴۹، پس از اعدام چارلز اول، میلتون به عنوان وزیر زبان‌های خارجی در دولت مشترک‌المنافع الیور کرامول منصوب شد و مکاتبات دیپلماتیک لاتین را نوشت و از قاتل شاه دفاع کرد.در مجموع باید اشاره کرد که تأثیر میلتون بر ادبیات انگلیسی پس از شکسپیر، در رتبه دوم قرار دارد.
👁️ نابینایی و بزرگترین دستاورد بینایی
میلتون در طول دهه ۱۶۴۰ به طور پیوسته رو به وخامت گذاشت تا اینکه در سال ۱۶۵۲، در سن ۴۳ سالگی، کاملاً نابینا شد. محققان مدرن معتقدند که علت آن جداشدگی دو طرفه شبکیه بود، نه گلوکوم که به طور سنتی به آن نسبت داده می‌شود. غزل «در باب نابینایی‌اش» (حدود ۱۶۵۵) – با جمله پایانی جاودانه‌اش، «آنها به کسانی که فقط ایستاده و منتظرند نیز خدمت می‌کنند» – نشان می‌دهد که او چقدر عمیق با چیزی که آن را «استعداد پنهان کردن مرگ» می‌نامید، دست و پنجه نرم می‌کرد. آنچه بزرگترین دستاورد میلتون را بیش از پیش قابل توجه می‌کند این است که او آن را کاملاً بدون بینایی سروده است. بهشت گمشده (۱۶۶۷) – حماسه دوازده جلدی او که هبوط انسان را از کتاب پیدایش بازگو می‌کند – سطر به سطر به کاتبان، از جمله دخترانش، دیکته می‌شد. هدف اعلام شده میلتون «توجیه راه‌های خدا برای انسان‌ها» بود و شعر حاصل، که بیش از ده هزار سطر شعر سپید باشکوه را در بر می‌گیرد، به طور جهانی به عنوان بزرگترین شعر حماسی در زبان انگلیسی شناخته می‌شود. تصویر شیطان به عنوان یک شورشی پیچیده و کاریزماتیک، قرن‌ها خوانندگان را مجذوب خود کرده و ادبیات غرب را عمیقاً تحت تأثیر قرار داده است.
میلتون یک پروتستان معتقد بود که دیدگاه‌های الهیاتی او در طول زندگی‌اش به طور فزاینده‌ای دگراندیشانه شد. رساله او با عنوان «دکترین مسیحی» که پس از مرگش کشف شد، دیدگاه‌هایی را در مورد ماهیت خدا و مسیح آشکار کرد که از تثلیث ارتدوکس فاصله داشت.
✨ مرگ و میراث
جان میلتون در ۸ نوامبر ۱۶۷۴ در خانه‌اش در لندن، احتمالاً بر اثر عوارض نقرس، درگذشت. او در کلیسای سنت جایلز-بدون-کریپل‌گیت به خاک سپرده شد. با بازگشت چارلز دوم به سلطنت در سال ۱۶۶۰، میلتون به دلیل نقشش در کشورهای مشترک‌المنافع، به سختی از اعدام فرار کرد – که تا حدودی به لطف شفاعت شاعر دیگر، اندرو مارول، نجات یافت.
گروه گزارش