“آژنگ نیوز”:مسابقه بیس بال میان کاسترو و چاوز. در چنین روزی در سال ۲۰۰۰، فیدل کاسترو، رهبر کوبا، و هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلا، علاقه مشترک خود به ورزش بیسبال را به زمین بازی در شهر بارکیسیمتوی ونزوئلا آوردند. این مسابقه نمایشی و دوستانه در جریان سفر پنج‌روزه کاسترو به ونزوئلا برگزار شد؛ سفری که با هدف تقویت روابط دیپلماتیک و اقتصادی میان دو کشور انجام شده بود. نتیجه نهایی بازی ۱۷ بر ۶ بود.
در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۹، در ورزشگاه «لاتینوآمریکانو» (Latinamericano)، فیدل و چاوز توافق کرده بودند که یک مسابقه بیسبال بین پیشکسوتان کوبا و ونزوئلا برگزار کنند. آن شب بیش از ۴۵ هزار نفر در ورزشگاه حضور داشتند.فیدل هدایت تیم کوبا را بر عهده داشت و چاوز به عنوان پرتاب‌کننده (پیچر) تیم ونزوئلا بازی می‌کرد. پس از ورود بازیکنان به زمین و تشویق‌های اولیه، تماشاگران شروع به اظهار نظر کردند. همه سعی داشتیم اسطوره‌های بیسبال خود را شناسایی کنیم، اما… خب، بعضی‌ها شکم‌های بزرگی داشتند، برخی دیگر ریش داشتند، اما به طرز عجیبی غیرقابل تشخیص بودند.
همهمه‌ای از سرِ حیرت در میان جمعیت پیچید: چطور ممکن است این‌همه هوادارِ دوآتشه نتوانند بت‌های خود را بشناسند؟ خیلی زود مشخص شد که بازی چندان جدی نیست؛ حرکات و اشاراتی که از این «پیشکسوتان» سر می‌زد – با آن شکم‌های برآمده – با نحوه ضربه زدنشان به توپ در تضاد بود؛ آن‌ها چنان راحت و قدرتمند به توپ ضربه می‌زدند که انگار بازیکنانی کاملاً آماده و در اوج آمادگی جسمانی هستند! کم‌کم شک و تردیدها آغاز شد و صدای خنده در میان تماشاگران پیچید.
برخی گمان می‌کردند بازیکنان تیم ملی را شناخته‌اند، اما خیلی‌ها باور نمی‌کردند که با چنین نمایشِ صحنه‌سازی‌شده‌ای روبرو هستند! اما زمانی که چاوز ضربه‌ای زد که به «اورستس کیندلان» (بازیکن مستقر در بیسِ اول) رسید، دیگر همه چیز لو رفت. خیلی‌ها متوجه نبودند چه خبر است: چاوز با حرکات شوخ‌طبعانه، خندیدن، اعتراض کردن و علامت دادن به داوران… برخی کم‌کم داشتند ماجرا را می‌فهمیدند، اما پذیرفتن این واقعیت که فیدل خودش این نمایش را ترتیب داده، دشوار بود! اما بله، واقعیت همین بود! او مخفیانه با ستاره‌های بیسبال دیدار کرده و از گریمورهای حرفه‌ای خواسته بود تا چهره‌ی بازیکنانی مثل پاچکو، کیندلان و ژرمن را تغییر دهند؛ برایشان شکم‌های مصنوعی و ریش گذاشتند و حتی چین و چروک‌های ساختگی روی صورتشان ایجاد کردند تا آن‌ها را در قالب «پیشکسوتان» به میدان بفرستند.
در هر حال تیم‌ها متشکل از ستاره‌های پیشکسوت بیسبال بودند. اما رئیس جمهور کاسترو، مربی کوبا، به آرامی قهرمانان بیسبال بازی‌های پان امریکن کشورش را که گریم کرده ولباس پیرمردها را پوشیده بودند، به میدان آورد تا پیروزی ۵-۴ را به دست آورد. رئیس جمهور چاوز (چپ) پرتاب‌کننده شروع‌کننده ونزوئلا بود، قبل از اینکه پس از واگذاری چهار ران در چهار اینینگ به پایگاه اول منتقل شود. با این وجود، او توسط رهبر کوبا به عنوان یک ضربه‌زن “فوق‌العاده” و پرتاب‌کننده “فوق‌العاده” مورد ستایش قرار گرفت. یک هوادار بیسبال ناشناس (چپ) پس از پریدن از روی نیمکت کوبا و تلاش برای دادن یک شیء ناشناس به رئیس جمهور کاسترو بازداشت شد. جمعیتی ۵۵۰۰۰ نفری این بازی را در ورزشگاه لاتینوآمریکانو هاوانا تماشا کردند، در حالی که هر دو کشور از پوشش زنده تلویزیونی لذت بردند. کوبا و ونزوئلا در منطقه‌ای که عمدتاً فوتبال دوست هستند، علاقه مشترکی به بیسبال دارند. رئیس جمهور کاسترو آخرین خنده را سر داد: «چاوز من را به عنوان سرمربی تیم کوبا منصوب کرد. چاره‌ای جز انجام هر کاری که برای پیروزی لازم بود، وجود نداشت.» اما او بر روحیه دوستانه مسابقه تأکید کرد: «هدف پیروزی نبود، بلکه شوخی با چاوز بود.»
گروه گزارش