“آژنگ نیوز”:دومین شورای واتیکان، که توسط پاپ جان بیست و سوم در سال ۱۹۵۹ اعلام شد،در این روز در سال ۱۹۶۲ افتتاح شد،مراسم افتتاحی که برگزاری آن؛ به مدت سه سال به طول انجامید، و همچنان نمادی (از نظر برخی بحث برانگیز) از آمادگی کلیسا برای انطباق با زندگی مدرن است.
در اولین روز افتتاح شورا، پاپ سنت جان در یک سخنرانی که در کلیسای سنت پیتر ایراد کرد؛گفت:کلیسای مادر شادمان است که به لطف موهبت ویژه مشیت الهی، سرانجام آن روزِ دیرین‌انتظار فرا رسیده است؛ روزی که در آن — تحت حمایت مادر باکرهٔ خدا که مقام مادری‌اش در این عید گرامی داشته می‌شود — دومین شورای جهانی واتیکان با تشریفات رسمی در اینجا، در جوار آرامگاه سنت پیتر، گشایش می‌یابد.
این شوراها — چه آن بیست شورای جهانی و چه شمار بی‌شماری از شوراهای دیگر که اگرچه استانی یا منطقه‌ای بودند اما اهمیت داشتند و در طول سالیان برگزار شدند — همگی به‌وضوح گواه سرزندگی و پویایی کلیسای کاتولیک هستند و در تاریخ آن همچون چراغ‌هایی فروزان ثبت شده‌اند. جانشینِ فروتن و متأخرِ «سرور رسولان» که اکنون با شما سخن می‌گوید، با فراخواندن این مجمع عظیم اسقف‌ها، بر آن بود تا بار دیگر بر «مجیستریوم» (اقتدار تعلیمی کلیسا) — که اقتداری خطاناپذیر است و تا پایان زمان پایدار می‌ماند — تأکید ورزد؛ تا بدین‌سان این اقتدار تعلیمی، با در نظر گرفتن خطاها، نیازها و فرصت‌های عصر ما، به شیوه‌ای ممتاز به تمام مردمان جهان عرضه گردد….
شورای دوم واتیکان (که رسماً با نام «شورای واتیکان دوم» شناخته می‌شود) یک شورای فراگیر کلیسایی بود که در سال ۱۹۶۲ توسط پاپ ژان بیست‌وسوم و با هدف نوسازی معنوی و ایجاد وحدت در درون کلیسا و با سایر مذاهب مسیحی تشکیل شد. این شورا در پی احساس وجود بحرانی معنوی در کلیسا — که ناشی از پیشرفت‌های علمی و فناوری و گسترش سکولاریزاسیون بود — برگزار گردید. جلسات این شورا در چهار دوره تا سال ۱۹۶۵ ادامه یافت و به تصویب شانزده سند مهم انجامید؛ اسنادی که رویکرد کلیسا را نسبت به امور روحانی، آیین‌های عبادی و روابط با سایر ادیان دگرگون ساخت.
یکی از برجسته‌ترین تغییرات، گذار از زبان لاتین به زبان‌های بومی در مراسم عشای ربانی (مَس) بود؛ اقدامی که با هدف افزایش مشارکت مؤمنان عادی صورت گرفت، چرا که آنان نیز تشویق می‌شدند تا نقش‌های گوناگونی را در کلیسا بر عهده بگیرند. شورای دوم واتیکان بر مفهوم «هم‌کاری جمعی اسقف‌ها» (کولیژیالیته) تأکید ورزید و ضمن تبیین جایگاه حیاتی اسقف‌ها در اداره کلیسا، شأن و رسالت تک‌تک اعضای جامعه کلیسایی را ارج نهاد. افزون بر این، شورا با به رسمیت شناختن وجود حقیقت در سایر سنت‌های دینی، به ترویج گفتگوی بین‌ادیانی پرداخت، اما هم‌زمان بر این اصل پای فشرد که کاتولیک‌ها باید مسیح را به عنوان محور رستگاری معرفی کنند.
تأثیرات شورای دوم واتیکان بسیار چشمگیر بوده و به شکافی عمیق در درون کلیسا میان سنت‌گرایان و ترقی‌خواهان بر سر تفسیر و اجرای اصلاحات آن دامن زده است. در حالی که هواداران، این شورا را نقطه عطفی به سوی کلیسایی فراگیرتر و جهانی می‌دانند، منتقدان نسبت به احتمال فاصله گرفتن از سنت‌های دیرین ابراز نگرانی می‌کنند.
گروه گزارش