“آژنگ نیوز”:گروهی از انقلابیون قیامی را در ووچانگ چین در چنین روزی در سال ۱۹۱۱ میلادی آغاز کردند که بسیاری آن را آغاز رسمی انقلاب چین می‌دانند، یک شورش دموکراتیک ملی که حکومت چینگ را سرنگون کرد.وقوع یک انفجار تصادفی، انقلابیون جمهوری‌خواه را ناچار کرد تا قیام برنامه‌ریزی‌شده خود را زودتر از موعد مقرر آغاز کنند؛ با این حال، روز بعد یگان‌های ارتشی که به آرمان شورشیان پیوسته بودند، کنترل شهر را به دست گرفتند. دولت چینگ در واکنش سریع به این قیام ناکام ماند و در پی آن، شورش‌های دیگری در سایر استان‌ها رخ داد که سرانجام به تشکیل دولت موقت جمهوری در اول ژانویه ۱۹۱۲ انجامید.
دودمان چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۲) آخرین سلسله امپراتوری حاکم بر چین بود. این دودمان که توسط منچوها (قومی از شمال شرقی) بنیان نهاده شد، بیش از ۲۵۰ سال بر امپراتوری‌ای وسیع و متنوع حکمرانی کرد. دوران این سلسله با اقتدار و شکوفایی آغاز شد؛ قلمرو چین به بیشترین وسعت خود رسید و هنر و فرهنگ رونق یافت. با این حال، در قرن نوزدهم، چینگ با زنجیره‌ای از بحران‌های داخلی و خارجی، از جمله شورش‌های ویرانگر، تهاجم‌های خارجی و نابسامانی‌های اقتصادی، روبرو شد.
ریشه این قیام در ناآرامی‌های مردمی پیرامون بحران راه‌آهن نهفته بود و برنامه‌ریزان قیام از این وضعیت بهره‌برداری کردند. در ۱۰ اکتبر ۱۹۱۱، نیروهای ارتش جدید مستقر در ووچانگ به اقامتگاه نایب‌السلطنه «هوگوانگ» حمله کردند. نایب‌السلطنه، «رویی‌چنگ» ، به‌سرعت از اقامتگاه گریخت و انقلابیون به‌سرعت کنترل کل شهر را به دست گرفتند.
تلاش دودمان چینگ برای مقابله با چالش‌های مدرنیته سرانجام به فروپاشی آن در سال ۱۹۱۱ انجامید؛ قیام ووچانگ رویدادی بود که راه را برای تأسیس جمهوری چین هموار کرد و به بیش از دو هزاره حکومت امپراتوری پایان داد.
به همین جهت مورخان چینی قیام ووچانگ را سرآغاز دورانی نو می‌دانند. این قیام مفاهیم دموکراسی و جمهوری‌خواهی را گسترش داد و جامعه چین را به سوی نوسازی و اصلاحات سوق داد. ژانگ دوچین (استاد آکادمی علوم اجتماعی ووهان) می گوید: «پس از انقلاب، دیگر امکان نداشت که مردم چین بازگشت امپراتور را بپذیرند، چرا که مفاهیم دموکراتیک به‌طور گسترده‌ای رواج یافته بود. ایده‌های استقلال ملی، شکوفایی ملی، میهن‌پرستی و وحدت ملی، میراثی بسیار مهم از انقلاب ۱۹۱۱ به شمار می‌روند.»
گروه گزارش