“آژنگ نیوز”:زندگی در شکم آهنین یوبوتهای آلمانی فقط در شلیک اژدرها خلاصه نمیشد، بلکه بقا به «چه خوردن» و «چگونه دوام آوردن» خدمه بستگی داشت.
در روزهای نخست حرکت، همهچیز عالی بود: نان تازه، تخممرغ، میوه و حتا گوشت. اما رطوبت خفهکننده و نبود یخچال، غذاهای تازه را ظرف ۲ هفته فاسد میکرد. پس از آن نوبت به جیرههای خشک، کنسروها، ترشیجات و بیسکویت میرسید. در روزهای پایانی گشتزنیهای فرسایشی، آشپزها با ترکیب باقیمانده جیرهها در سوپهای رقیق، تلاش میکردند فقط روحیه درهمشکسته خدمه را زنده نگه دارند.
در ابتدای جنگ (۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱) اقیانوس اطلس جولانگاه بیرقیب آنها بود؛ دورانی که خدمه آن را «دوران خوش» مینامیدند. با غرق کردن صدها هزار تُن از کشتیهای تدارکاتی متفقین، بریتانیا در آستانه قحطی و تسلیم قرار گرفته بود.
اما از ۱۹۴۴ ورق برگشت. فناوری سونار متفقین، رمزگشایی کدها و بهویژه بمبهای اعماق دریا، اقیانوس را به سلاخخانه یوبوتها بدل کرد. از میان ۱۱۶۰ زیردریایی ساختهشده، ۷۸۰ فروند نابود شدند. از ۴۰ هزار مردی که در این ماشینهای آهنی خدمت کردند، ۳۰ هزار نفر هرگز به خانه بازنگشتند؛ نرخ تلفاتی نزدیک به ۷۵ درصد که بالاترین میزان در میان تمام نیروهای جنگ جهانی دوم بود.
نبردی که با پیروزیهای برقآسا آغاز شد، در نهایت زیر سایه فناوری، گرسنگی و فشار بیامان متفقین به گورستان دستهجمعی خدمه یوبوتها تبدیل شد.
گروه گزارش