“آژنگ نیوز”:خانه اپرای لا اسکالا در میلان با اجرای موسیقی اروپایی ریکونوسیوتا اثر آنتونیو سالیری در چنین روزی در سال ۱۷۷۸ میلادی افتتاح شد.افتتاح لا اسکالا میلان، که رسماً تئاتر آلا اسکالا نام داشت، لحظهای مهم در تاریخ فرهنگی این شهر را رقم زد.
تئاتر آلا اسکالا در میدان دلا اسکالا در مرکز میلان به عنوان مشهورترین خانه اپرای جهان قرار دارد. ریشههای آن به آتشسوزی در ۲۶ فوریه ۱۷۷۶ برمیگردد که تئاتر سلطنتی دوکال را که به عنوان خانه اپرای میلان خدمت میکرد، ویران کرد. ملکه ماریا ترزا اتریش بلافاصله ساخت جایگزینی را مجاز دانست و معمار جوزپه پیرمارینی شاهکاری از طراحی نئوکلاسیک را ارائه داد. این تئاتر در ۳ آگوست ۱۷۷۸ با اپرای «اروپا ریکونوسیوتا» اثر آنتونیو سالیری، که به طور خاص برای این مناسبت سفارش داده شده بود، افتتاح شد. نمای کرم رنگ و محدود ساختمان، با رواق قوسی متمایز خود، شکوه درون آن را نادیده میگیرد: یک سالن نعل اسبی شکل که در شش ردیف جعبههای طلاکاری شده پیچیده شده است و میتواند تقریباً ۲۰۳۰ تماشاگر را در خود جای دهد، به همراه ۲۰۰ جایگاه ایستاده اضافی در گالری.
اجرای افتتاحیه شامل اپرای *L’Europa riconosciuta* اثر آنتونیو سالیری بود که فناوری پیشرفته صحنه و جلوههای ویژه استادانه این تئاتر را برجسته میکرد. لا اسکالا به سرعت به عنوان خانه اپرای برتر ایتالیا ظهور کرد و آهنگسازان مشهوری مانند جواکینو روسینی، جوزپه وردی و جاکومو پوچینی را به خود جذب کرد که در رپرتوار غنی اپرای آن نقش داشتند.
لا اسکالا فراتر از اهمیت موسیقیایی خود، به عنوان یک مرکز اجتماعی برای نخبگان میلان عمل میکرد و تمایز طبقاتی در چیدمان صندلیها مشهود بود. این تئاتر همچنین در رویدادهای تاریخی مهمی، از جمله اجراهای دوران ناپلئون بناپارت، نقش داشته است. در طول سالها، لا اسکالا دستخوش بازسازیها و گسترشهایی شده است و با حفظ جوهره تاریخی خود، با نیازهای مدرن سازگار شده است.
میراث هنری لا اسکالا در دنیای اپرا بینظیر است. این تئاتر میزبان اولین اجراهای جهانی برخی از ماندگارترین آثار این مجموعه، از جمله «لا استرانیرا» (۱۸۲۹) و «نورما» (۱۸۳۱) اثر وینچنزو بلینی، «لوکرزیا بورجیا» (۱۸۳۳) اثر گائتانو دونیزتی، و «اتلو» (۱۸۸۷) و «فالستاف» (۱۸۹۳) اثر جوزپه وردی بود که هر دو توسط وردی در اینجا و به رهبری فرانکو فاچیو اجرا شدند. جاکومو پوچینی نیز پیوندهای محکمی با این سالن داشت. در قرن بیستم، خواننده سوپرانو، ماریا کالاس، در طول دهه ۱۹۵۰ مخاطبان لا اسکالا را به وجد آورد و هنر بل کانتو را از نو تعریف کرد و جایگاه این تئاتر را به عنوان عرصه نهایی برای تعالی اپرا تثبیت کرد.
این بنا همچنان یک نهاد حیاتی در دنیای اپرا است که بین مالکیت خصوصی و حمایت عمومی تعادل برقرار میکند و همچنان نمادی از میراث هنری میلان است. امروزه، لا اسکالا به عنوان گواهی بر عشق پایدار شهر به اپرا و اهمیت فرهنگی آن در صحنه جهانی پابرجاست.
گروه گزارش