“آژنگ نیوز”: در دوره احمد شاه در خیابان علاء الدوله آن روز و فردوسی بعدی سه مهمانخانه فرنگی بود.اول مهمانخانه فرانسه که کنار آن یگانه کتابفروشی مدرن تهران به نام کتابخانه مسیو بارناووت دیده میشد.پایین تر از آن مهمانخانه انگلیسی و آخر خیابان مهمانخانه روسی بود که مهمانخانه اروپا نام داشت. اتباع خارجی غالبا به این مهمانخانه می رفتند.ولی از مردم داخلی کمتر کسی به آن نقاط می رفت. غیر از این سه مهمانخانه فرنگی هیچ نوع مهمانخانه ای در تهران وجود نداشت.و فقط مدتی بعد از آن در گراند هتل لاله زاریک رستوران دایر شد.
رستورانهای خودمانی در تمام نقاط شهر موجود بود از جمله دکان های چلوکبابی –چلو قزوینی یعنی چلو با خورش .دیزی پزی .کله پزی.کبابی حلیم پزی و جغور بغور که تا الان و احتمالا تا صد سال دیگر هم به همان وصع دیرین باقی مانده و خواهد بود.
آنچه جالب و قابل ذکر است آن است که برعکس امروز زنها یا نمیتوانستند به رستورانها و مهمانخانه ها واما کن عمومی بروند و اگر میخواستند غذای بازارمثلا چلو کباب و یا چلو قزوینی بخورند – به نزدیکترین مسجدهای محل پناه میبردند و خادم مسجد را دنبال غذا میفرستادند و همینطور سرپاروی زمین باروی بسته غذا میخوردند واز مسجد بیرون می آمدند .اتفاقا در یکی از روزهای سرد زمستان آن سالها عده ای از خانمهای اعیان برای خرید به بازار بزارها رفتند و هوس کردند در بازار چلو قزوینی بخورند و حسب المعمول به زیرزمین مسجد سیدعزیز الله رفتند.
خادم پولی از آنها گرفته منقل آتش آورد وچوب سفید الو کرد واز دکان چلوپزی بازار ناهار مفصل آورد بیچاره ها هنوز لقمه بدهانشان بود که امام جماعت مسجد با عده ای از مؤمنین سررسید و فریادش برخواست که چرا محراب ومنبرسفره خانه خانمها شده است.
خانمها ناهار را جا گذاشتند و فرار کردند .خادم مسجد هم برای همیشه از پست خود منفصل شد وقضیه تا به اینجاهم خانه نیافته. نمایند گانی از بازاری ها نزد حاکم تهران رفتند تقاضا کردند ناهار خوردن زنها در مسجد ممنوع شود و همینطور هم شد.
گروه تاریخ