“آژنگ نیوز”:نویل چمبرلین در چنین روزی در سال ۱۹۳۷ میلادی نخست وزیر بریتانیا شد. نام او با سیاست «دلجویی» از آلمان نازی گره خورد.نویل چمبرلین سیاستمدار و تاجر بریتانیایی بود که از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۰ به عنوان نخست وزیر بریتانیا خدمت کرد.
در سال ۱۹۱۸، چمبرلین به عنوان نماینده محافظه‌کار لیدی‌وود انتخاب شد، اما از خدمت در دولت ائتلافی تحت لوید جورج خودداری کرد. در سال ۱۹۲۲، او تحت نظر اندرو بونار لا، مدیر کل پست شد و در آنجا قضاوت و توانایی خود را ثابت کرد. او ظرف چند ماه به عنوان وزیر بهداشت و در زمان بالدوین، در کمتر از یک سال، به عنوان وزیر دارایی و ظرف ۵ سال پس از ورود به پارلمان منصوب شد.
قانون حکومت محلی او در سال ۱۹۲۹، قانون فقرا را اصلاح کرد، عملاً پایه‌های دولت رفاه را بنا نهاد و امور مالی دولت محلی را سازماندهی مجدد کرد. در سال ۱۹۳۱، رمزی مک‌دونالد او را در دولت ملی خود به عنوان وزیر دارایی منصوب کرد و استنلی بالدوین نیز او را در سمت خود ابقا کرد. در طول بحران اقتصادی، او با تصویب لایحه عوارض واردات در سال ۱۹۳۲، به جاه‌طلبی‌های حمایت‌گرایانه پدرش دست یافت. در ماه مه ۱۹۳۷، او به عنوان نخست‌وزیر جانشین بالدوین شد و به عنوان رهبر محافظه‌کاران انتخاب شد.
او که در خانواده‌ای با نفوذ سیاسی و ثروتمند در بیرمنگام متولد شد، در ابتدا پیش از ورود به سیاست، به تجارت مشغول بود و در آنجا در دولت محلی و بعداً در مجلس عوام فعال شد. چمبرلین بیشتر به خاطر سیاست مماشاتش با آدولف هیتلر در آستانه جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود، چرا که معتقد بود تلاش‌های دیپلماتیک می‌تواند از درگیری بیشتر جلوگیری کند.
مهم‌ترین لحظه او در طول توافق مونیخ ۱۹۳۸ بود، جایی که او در تلاش برای تضمین «صلح برای زمان ما» در مورد واگذاری خاک چکسلواکی به آلمان مذاکره کرد. با این حال، این رویکرد در نهایت نتوانست از جنگ جلوگیری کند، زیرا آلمان به گسترش تهاجمی خود ادامه داد و بریتانیا را به اعلام جنگ علیه لهستان در سال ۱۹۳۹ سوق داد.
دوران تصدی چمبرلین با شایستگی اداری و تعهد به اصلاحات اجتماعی مشخص شد، اما میراث او اغلب به دلیل ساده‌لوحی درک شده سیاست خارجی او مورد بحث قرار می‌گیرد. او در سال ۱۹۴۰، کمی پیش از مرگش بر اثر سرطان در اواخر همان سال، استعفا داد و میراثی پیچیده و اغلب مورد انتقاد در تاریخ بریتانیا از خود به جا گذاشت.
گروه گزارش