“آژنگ نیوز”:مرمت محوطه باستانی پولیوچنی، «قدیمی‌ترین شهر اروپا»، با تلاش کارشناسان تکمیل شد .در اواخر سال گذشته میلادی محوطه باستانی مرمت‌شده پولیوچنی، واقع در ساحل شرقی لمنوس، رسماً با حضور وزیر فرهنگ لینا مندونی، مقامات محلی و جمعیت زیادی افتتاح شد.پولیوچنی، که اغلب به عنوان «قدیمی‌ترین شهر اروپا» توصیف می‌شود، یکی از مهمترین سکونتگاه‌های ماقبل تاریخ دریای اژه محسوب می‌شود و شواهد منحصر به فردی از سازمان شهری و اجتماعی اولیه مربوط به هزاره سوم پیش از میلاد را ارائه می‌دهد. وزیر فرهنگ در سخنرانی خود تأکید کرد: «پولیوشنی نمونه‌ای بی‌نظیر از تداوم تاریخی و غنای فرهنگی استثنایی دریای اژه است.
این مکان صرفاً یک مکان باستان‌شناسی مهم نیست؛ بلکه گواه ملموسی از سازمان اجتماعی و شهری اولیه، برون‌گرایی تجاری – به‌ویژه به دلیل متالورژی – و خلاقیت انسانی است که قدمت آن به هزاره سوم پیش از میلاد می‌رسد. لمنوس، مکانی که عمیقاً با اساطیر مرتبط است، خانه خدای هفائستوس، آهنگر الهی، و پسرانش، کابیری، بوده است. در اینجا است که مسیرهای هیپسی‌پیل و جیسون، در یکی از نمادین‌ترین روایت‌های اساطیر یونان باستان، به هم می‌رسند – عناصری که هویت جاودانه لمنوس را تقویت می‌کنند و آن را به نقطه مرجعی در تمدن اژه تبدیل می‌کنند.
مکان‌های باستان‌شناسی پولیووشنی در لمنوس، ترمی در لسبوس، امپوریو در خیوس و پالاماری در اسکایروس، یک مسیر فرهنگی منحصر به فرد را تشکیل می‌دهند که غنای قرن‌های سوم و دوم را برجسته و مستند می‌کند. هزاره‌های پیش از تاریخ در دریای اژه. یکی از مهمترین سکونتگاه‌های پیش از تاریخ دریای اژه مرمت محوطه باستانی پولیوچنی با بودجه‌ای بالغ بر تقریباً ۵،۰۰۰،۰۰۰ یورو، که توسط برنامه عملیاتی منطقه‌ای شمال دریای اژه و مرکز بازیابی و تاب‌آوری تحت مدیریت وزارت فرهنگ تأمین مالی شده است، به پایان رسید.
هر پروژه فرهنگی که ما اجرا می‌کنیم – چه مربوط به اماکن باستانی و چه موزه‌ها – صرفاً اقدامی برای حفاظت و ترویج میراث فرهنگی ما نیست، بلکه سرمایه‌گذاری پویایی در آینده سرزمین ماست. میراث فرهنگی اهرمی برای توسعه است. اقتصاد محلی را تقویت می‌کند، فرصت‌هایی ایجاد می‌کند، نسل جوان را الهام می‌بخشد و جوامع را از طریق حافظه و دانش متحد می‌کند. هدف ما این است: حفظ و برجسته کردن تاریخ لمنوس و تبدیل آن به منبعی برای توسعه پایدار و خلاقیت. یکی از مهمترین سکونتگاه‌های ماقبل تاریخ دریای اژه پروژه مرمت این مکان باستانی شامل مداخلات گسترده‌ای در تمام بخش‌های این سکونتگاه بود: مناطق مرکزی، جنوبی و غربی. به طور خاص، ۲۲ بلوک ساختمانی در مساحتی بالغ بر ۱۲ هکتار حفظ و مرمت شدند.
دیوار محوطه جنوبی تمیز و تقویت شد و یک فضای رویداد روباز ایجاد شد. دسترسی به این مکان بهبود یافت و زیرساخت‌های عمومی جدیدی ایجاد شد. تأکید ویژه بر جنبه آموزشی پروژه، با اجرای برنامه‌هایی برای افراد دارای معلولیت و غنی‌سازی محتوای سایت از طریق برنامه‌های تعاملی و بازی‌های دیجیتال بود. لینا مندونی از منطقه شمال دریای اژه به خاطر همکاری قابل توجه و مداومش و همچنین از اداره آثار باستانی لسبوس به خاطر فداکاری، رویکرد روشمند و اثربخشی‌اش در تمام پروژه‌های انجام شده در جزایر تحت صلاحیت آن، صمیمانه تشکر کرد. پارلمان پولیوچنی تاریخچه سکونتگاه پولیوچنی در سال ۱۹۳۰ طی کاوش‌های مدرسه باستان‌شناسی ایتالیا در آتن، به رهبری مدیر وقت آن، الساندرو دلا ستا، کشف شد. پولیوچنی در کنار تروی، که در آن سوی دریای اژه در سواحل آسیای صغیر واقع شده است، یکی از شناخته‌شده‌ترین آکروپل‌های هزاره سوم پیش از میلاد در کل شمال دریای اژه است. این سکونتگاه توسط دیوارهایی محصور شده بود که عمدتاً در سمت غربی، جایی که نزدیکی یک رودخانه، محافظت قوی‌تر از پایه‌ها در برابر فرسایش را ضروری می‌کرد، قرار داشتند. حداقل در مراحل اولیه، به نظر می‌رسد که این سکونتگاه نیازی به دفاع نظامی نداشته است. این سکونتگاه محل سکونت جمعیتی آرام حدود هزار نفر بود که روزهای خود را به کشاورزی و دامداری می‌گذراندند و هر شب به سکونتگاه بازمی‌گشتند – روشی که امروزه هنوز در بین کشاورزان محلی رایج است. این ریتم منظم جمعی احتمالاً باعث ایجاد نوعی سازمان اجتماعی اولیه شده است. بلوار پولیوچنی ساخت چاه‌هایی با آستر سنگی که به عمق بیش از ۹ متر می‌رسیدند، نگهداری دیوارها، جاده‌ها و سیستم‌های جمع‌آوری آب باران، و همچنین میادین عمومی که ساکنان در طول جشنواره‌ها یا اوقات فراغت در آنها جمع می‌شدند، همگی اقداماتی بودند که نیاز به هماهنگی، اولویت‌بندی و توافق متقابل داشتند. پولیوچنی به لطف صنعت فلزکاری و موقعیت استراتژیک خود در دروازه تنگه‌های هلسپونت، در هزاره سوم پیش از میلاد به عنوان یک قطب اصلی در منطقه وسیع‌تر شمال دریای اژه ظهور کرد.
گروه گزارش