“آژنگ نیوز”:بتهوون شناخته‌شده‌ترین اثر پیانویی جهان را می‌نویسد در این روز در سال ۱۸۱۰، لودویگ ون بتهوون احساسات خود را در یک قطعه پیانوی زیبا به نام برای الیزه به اشتراک گذاشت. اما این قطعه تا سال ۱۸۶۷، دهه‌ها پس از مرگش، برای جهانیان ناشناخته بود تا اینکه یک محقق آن را پیدا کرد. و ما هنوز نمی‌دانیم الیزه‌ای که بتهوون تقدیم کرده دقیقاً کیست – یا اینکه آیا واقعاً الیزه‌ای وجود داشته است یا خیر.
این قطعه بخشی از جنبش موسیقی رمانتیک است که در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ در اروپا همراه با رمانتیسیسم در هنر به طور کلی توسعه یافت.بتهوون در ۲۷ آوریل ۱۸۱۰، زمانی که ۳۹ سال داشت، «برای الیزه» را ساخت.
در این مرحله، بتهوون از وزوز گوش وحشتناک رنج می‌برد، اما تا سال ۱۸۱۲ هنوز می‌توانست برخی از گفتارها و موسیقی را بشنود، سپس اجرای عمومی را به طور کامل متوقف کرد، اما هرگز آهنگسازی را متوقف نکرد. در سن ۴۴ سالگی، او تقریباً کاملاً ناشنوا بود و قادر به شنیدن صداها نبود. شنوایی ضعیف بتهوون می‌تواند توضیح دهد که چرا این قطعه بالاتر و بالاتر می‌رود، که به یک E7 می‌رسد – دو می بالاتر از یک سوپرانو دو سوپرانو.
بتهوون کلمات «برای الیزه» را با دستخط آشفته معروف خود در پیش‌نویس نهایی نت موسیقی خود نوشته است.ما این را فقط از لودویگ نوهل، موسیقی‌شناس، مردی که این قطعه را در سال ۱۸۶۷ پیدا و منتشر کرد، می‌دانیم. بتهوون هرگز ازدواج نکرد، هرچند واقعاً می‌خواست، نوعی عشق یک‌طرفه. و این آهنگ به یکی از عشق‌های یک‌طرفه‌اش “الیز” تقدیم شده است. الیز مرموزی که ظاهراً بتهوون این آهنگ عاشقانه غمگین و حسرت‌بار را به او تقدیم کرده بود، چه کسی بود؟ هویت “الیز” سال‌ها موضوع سردرگمی بوده است، زیرا این اثر پس از مرگ بتهوون منتشر شد. بنابراین او در آن زمان نبود تا بگوید زنی که الهام‌بخش این آهنگسازی بوده است، کیست. محققان و مورخان معتقدند که “الیز” باید به بتهوون نزدیک بوده باشد. در طول سال‌ها، سه نفر پیشتاز در مورد زنی که مورخان او را الیز می‌دانند، ظهور کرده‌اند: الیزابت روکل، ترز مالفاتی و الیز بارنسفلد.
نظریه‌های مربوط به اینکه الیز چه کسی بوده است:
نظریه ۱
معنای “الیز” در هویت الیز تجسم یافته است. نظریه اول درباره الیزابت روکل است که دوستانش او را با نام الیز می‌شناختند، خواننده‌ای که در اپرای فیدلیو بتهوون اجرا می‌کرد. بتهوون و راکل تا زمانی که با دشمن بتهوون، یوهان نپوموک هومل، ازدواج کرد، دوستان نزدیکی بودند. شاید بتهوون «برای الیز» را به عنوان راهی برای خداحافظی نوشته باشد!
نظریه ۲
محتمل‌ترین سناریو این است که بتهوون این قطعه را برای زن دیگری به نام ترزا مالفاتی، خواننده و نوازنده اتریشی، نوشته است. او شاگرد بتهوون بود و بتهوون عاشق او شد. او به ترزا پیشنهاد ازدواج داد و ترزا یا او را کاملاً رد کرد یا پذیرفت و کمی بعد نظرش را عوض کرد. واقعیت دیگری که به نفع مالفاتی است: او صاحب نسخه خطی اصلی با دستخط بتهوون بود که پس از مرگش در وسایل او پیدا شد و ظاهراً با برچسب «برای ترزا» نامگذاری شده بود. این نسخه خطی اصلی گم شد، اما نسخه‌ای از آن توسط لودویگ نوهل منتشر شد.
نظریه ۳
همچنین یک گزینه سوم وجود دارد: یک سوپرانوی آلمانی دیگر و دوست بتهوون به نام الیز بارنسفلد. ترزا مالفاتی ممکن است معلم پیانوی الیز بوده باشد وقتی که الیز ۱۳ ساله بوده است. و بتهوون این قطعه نسبتاً آسان را برای ترزا نوشته تا به الیز آموزش دهد!
اگر یک گزینه قوی با نام ترزا وجود دارد، چرا به جای «برای ترزا» «برای الیز» نامگذاری شده است؟ یادتان هست که به شما گفتم متن روی نسخه خطی اصلی «برای ترزا» بود، اما وقتی موسیقی‌دانی به نام لودویگ نوهل در سال ۱۸۶۷ در حال رونویسی بود، دستخط نامرتب بتهوون اشتباه خوانده شد و نام را به شخص کاملاً متفاوتی (الیز) تغییر داد.
بنابراین، نام اشتباه ترجمه شده بود و ترزا بیچاره حتماً کمی دلخور شده است. با این حال، واقعیت ساده و واضح این است که هیچ کس با اطمینان نمی‌داند بتهوون قطعه پیانویی خود را به چه کسی تقدیم کرده است.
گروه گزارش