“آژنگ نیوز”:ژاله علو در یک خاطره جالب میگوید:اولین بار برروی صحنه تاتر در سال ۱۳۲۸ ظاهر شدم .پیش از آن در دو فیلم فارسی شرکت کرده و حالا میخواستم در تاترفردوسی رل اول پیس «ماری مادن» را ایفا کنم. طبق قرار قبلی که در ضمن تمرین گذاشته بودیم من میبایستی در یکی از صحنه های پرده اول از دست مردی که نسبت بمن وحشیانه عشق میورزید فرار کنم و او قبل از آنکه بتوانم از دربیرون بروم راه مرا سد کند و مانع شود.
از بخت بد بعد از اینکه آمدم بطرف در خروجی، بچرخم، پاشنه کفشم به سیم برق که از لای فرش روی صحنه بیرون آمده بود گیر کرد و محکم به زمین خوردم و چون خیلی دردم آمده بود نتوانستم از گفتن کلمه «آخ» خود داری کنم. برای چند لحظه دست و پا زدم تا شاید سیم برق که به مچ پای من پیچیده و بعید نبود که جریان برق را به رگهای بدنم اتصال دهد، پای مرارها کند.
بالاخره سیم براثر فشار بی حد و حصر که بر آن وارد می آوردم پاره شد و من هراسان ووحشت زده بلند شدم.یکی از هنریشگان که در آن لحظه بایستی وارد صحنه شود ، بی خبر از همه جا بسرعت داخل شد و در نتیجه ، من و اوبیکدیگر تصادف کرده نقش زمین شدیم.
اینجا بود که خنده تماشاجیان با خنده شدید خود ما توام شد و موقتا پرده را کشیدند . تاوضع غیر عادی سالن تا آخر خاتمه پیدا کند . از آن روز تا بحال هر وقت بیاد این خاطره مضحک می افتم بی اختیار میخندم.فکر می کنم که ایستادن جلوی دوربین فیلمبرداری به مراتب آسان تر از ظاهر شدن روی صحنه است.
زیرا در موقع فیلم برداری اگر چنین حوادثی رخ بدهد جز فیلم بردار و کارگردان و چند نفر هنر پیشه (که همه خودمانی هستند) کسی نیست که به آدم بخندد. در صورتیکه اتفاقات روی صحنه برای همیشه خاطره ائی در ذهن تماشاچی و خود هنر پیشه باقی می گذارد که فراموش کردن آن مشکل بنظر می رسد.
گروه تاریخ