“آژنگ نیوز”:چگونه جنگ جهانی دوم خالکوبی را رایج کرد؟برای روشن کردن این موضوع ؛باید اشاره کرد که هنر پوست در میان آمریکایی ها نسبتاً نادر بود تا زمانی که سربازان پس از پرل هاربر شروع به جوهر گرفتن کردند. مردم خالکوبی به هزاران سال قبل داشته اند. اما در ایالات متحده، آنها تا زمان جنگ جهانی دوم، زمانی که نیروهای نظامی شروع به دریافت آنها به عنوان نمادهای میهن پرستی، ماجراجویی، تعهد، رفاقت، عشق، شجاعت، صلابت و هویت کردند، هرگز مورد توجه قرار نگرفتند. پس از بازگشت به خانه، این اعضای خدمات فرهنگ خالکوبی را به عموم مردم ایالات متحده گسترش دادند. از آن زمان، خالکوبی تنها محبوبیت خود را افزایش داده است. نظرسنجی مرکز تحقیقاتی پیو در سال۲۰۲۳ نشان داد که تقریباً یک سوم آمریکاییها حداقل یک خالکوبی انجام میدهند و ارتش همچنان کانون هنر پوست است.
چیس تاملین، متصدی موزه ملی جنگ جهانی دوم در نیواورلئان، میگوید: در بیشتر تاریخ ایالات متحده، خالکوبی یک پدیده زیرزمینی بود که عمدتاً به گروههای «حاشیهای» مانند ملوانان، مجرمان و اجراکنندگان کارناوال محدود میشد. حداقل برخی از مردان نظامی مدتها بود که جوهر گرفته بودند. برای مثال، خالکوبیهای جنگ داخلی شامل یادبود درگیری دریایی تاریخی بین ناو یو اس اس مانیتور و سیاساس ویرجینیا بود، در حالی که در طول جنگ اسپانیا و آمریکا، تعدادی از ملوانها ظاهراً «مین را به خاطر بسپار» روی سینههای خود خالکوبی کرده بودند. در طول جنگ جهانی اول، برخی از سربازان آمریکایی خود را با شماره خدمات خود علامت گذاری کردند تا در صورت کشته شدن در نبرد به شناسایی هویت کمک کنند.
برخی دیگر به افتخار پرستارانی که به آنها کمک کردند تا سلامتی خود را به دست آورند، خالکوبی کردند. با این حال، تا زمان جنگ جهانی دوم، خالکوبی ها گسترش بیشتری یافتند. تاملین میگوید: «جنگ جهانی دوم این شکل از ابراز وجود را به افراد بسیار بیشتری نسبت به گذشته معرفی میکند. او خاطرنشان میکند که اگرچه خالکوبیها تا چند دهه دیگر به طور کامل وارد جریان اصلی نمیشوند، جنگ یک “لحظه انتقالی بود که قطعاً انگ را کاهش میدهد.”
سالن های تاتو در شهرهای بندری در طول جنگ به وجود می آیند شهرهای بندری پس از بمباران پرل هاربر در سال۱۹۴۱ که ایالات متحده را وارد جنگ جهانی دوم کرد، به نقاط داغ خالکوبی تبدیل شدند. به عنوان مثال، در هونولولو، طبق گزارشها تا سال ۱۹۴۴، هشت سالن خالکوبی وجود داشت، از جمله Miller’s Tattoo Emporium، که صاحب آن صدها عضو خدمات را در روز جوهر میزد و خود را بهعنوان «بزرگترین و جوانترین هنرمند خالکوبی جهان» معرفی میکرد. هنرمندان خالکوبی معروف محلی را می توان در نیواورلئان، شهر نیویورک، سن دیگو، لس آنجلس، سنت لوئیس و جاهای دیگر یافت. سربازان آمریکایی در خارج از کشور نیز خالکوبی می کردند، گاهی اوقات از جانب سربازان خود یا، به طور حرفه ای تر، از افرادی مانند جورج برشت، به اصطلاح “پادشاه خالکوبی ها” در لندن. دانیل بویاردی، متصدی و نگهبان مجموعه تاتو لایل تاتل و نویسنده کتاب شجاعت غیرمعمول: زبان نمادین هنر تاتو در جنگ جهانی دوم، میگوید: «فروشگاه خالکوبی جایی بود که با دوستانتان میرفتید». مردان جوان در تلاش بودند راهی بیابند تا خود را جسور کنند و در مواجهه با چیزی که باید کاملاً وحشتناک باشد، روحیه داشته باشند.
بسیاری از اعضای سرویس که خالکوبی می کردند هنوز نوجوانانی بودند که به ندرت زادگاه خود را ترک کرده بودند و می خواستند فردیت خود را بیان کنند و داستان تجربیات دوران جنگ خود را بیان کنند. جبرگرایی نیز آنها را مجبور به عمل کرد. کایل کسیدی، عکاس مستندی که کتابهایش شامل War Paint: Tattoo Culture & Armed Forces است، میگوید: «آنها فکر میکنند، من هم ممکن است، زیرا ممکن است سال آینده اینجا نباشم.» در برخی موارد، الکل نقش مهمی ایفا کرد. یکی از کهنه سربازان جنگ جهانی دوم به کسیدی گفت که یک روز صبح با خماری از خواب بیدار شد و یک دستمال کاغذی خون آلود به بازویش چسبانده بود. فکر می کرد حتماً در حال دعوا بوده است. اما وقتی دستمال کاغذی را بیرون کشید، خالکوبی سه اسب را نشان داد. خوشبختانه، کسیدی میگوید، ظاهراً کهنهکار هنر پوست شگفتانگیزش را دوست داشت.
نمادهای پشت خالکوبی های نظامی شاخههای مختلف ارتش خالکوبیهای متفاوتی با آنها داشتند – و هنوز هم دارند. تاملین میگوید: «تعداد بسیار زیادی از ملوانان، یکی از اولین چیزهایی که به دست میآورند لنگری است که نشان میدهد اکنون بخشی از نیروی دریایی و میراث بسیار غنی آن هستند. از سوی دیگر، خالکوبی کلاسیک تفنگداران دریایی، یک بولداگ کلاهدار را به تصویر میکشد. خالکوبی به یک مکان خاص – مانند درختان نخل به عنوان جایگاهی برای هاوایی – یا یک شغل خاص نظامی مانند چترباز، فولادکار یا توپچی اشاره می کرد. بویاردی میگوید، کارگران موتورخانه خالکوبیهای «شیطان سرخ» را انجام میدهند، زیرا «آن پایین مثل جهنم داغ بود» در رودههای کشتی.
برخی از خالکوبیها به کشتیها یا واحدهای خاصی اشاره میکردند، در حالی که برخی دیگر بهطور آشکار وطنپرستانه بودند، مانند پرچمها و عقابهای آمریکا. شعارهایی از «V for Victory» تا «به یاد داشته باشید پرل هاربر» تا «مرگ بر هیتلر» تا «مرگ قبل از بیاحترامی» تا «محصول به خانه» نیز رایج بودند. خالکوبی های خاصی باید به دست می آمد. لاک پشت صدفی نشان دهنده ملوانانی بود که از خط استوا عبور کرده بودند و اژدهای طلایی نشانگر ملوانانی بودند که از خط تاریخ بین المللی عبور کرده بودند. در همین حال، هر پرستوی خالکوبی شده، نشان دهنده 5000 مایل دریایی سفر بود.
خالکوبی به یاد رفقای از دست رفته در جنگ بود. آنها به اعضای خانواده و عزیزانی که در خانه منتظر بودند اشاره کردند. آنها به عنوان طلسم خوش شانس خدمت می کردند. به ایمان دینی اشاره کردند. آنها گاهی اوقات زخم های جنگ را می پوشانند. و آنها سرسختی را بیرون ریختند، مثلاً با خنجری که جمجمه را سوراخ می کرد. خالکوبیهای طنز وجود داشت – مانند سگهایی که فقط با حرکات درست بازو میتوانستند باسن خودشان را لیس بزنند. خالکوبی های شخصیت های کارتونی محبوب مانند Bugs Bunny، Betty Boop و Popeye و بازیگرانی مانند Betty Grable وجود داشت. و خالکوبیهای دخترانهای وجود داشت، گاهی اوقات با کلاه ملوانی یا عینک خلبانی و نه چیزهای دیگر (اگرچه نیروی دریایی برهنگی کامل را ممنوع کرد). بویاردی میگوید: «[برخی از سربازان] به دنبال چیزی هستند که به آنها احساس کنند دوست دختری با خود در میدان جنگ دارند. کسیدی عمویی را به یاد می آورد که از جنگ جهانی دوم با خالکوبی دختر هولا به خانه آمده بود. کسیدی میگوید: «او میتوانست او را با تکان دادن ماهیچههایش به رقص وادار کند». پس از جنگ، خالکوبی ها در تبلیغات، فیلم ها ظاهر می شوند به طور کلی، بیش از ۱۶ میلیون آمریکایی در طول جنگ جهانی دوم در نیروهای مسلح خدمت کردند.
دقیقاً مشخص نیست که چه تعداد از آنها خالکوبی کردند. اما کسانی که این کار را کردند و به خانه بازگشتند، دوباره وارد جامعه آمریکا شدند. برای اولین بار، آمریکایی ها توانستند مردان خالکوبی شده را در سوپرمارکت، مطب پزشک، بانک و سایر مکان های روزمره مشاهده کنند. بویاردی توضیح می دهد که اگرچه زنان بیشتر از مردان در حال حاضر خالکوبی می کنند، اما تعداد بسیار کمی از زنان در طول جنگ جهانی دوم خالکوبی کردند. برخی از جانبازان جنگ جهانی دوم بعداً از خالکوبی ابراز پشیمانی کردند. اما کسیدی متوجه شد که حتی کسانی که مدتها سعی میکردند خالکوبیهای خود را پنهان کنند، خوشحال بودند که در مورد آن صحبت کنند. کسیدی میگوید: «خالکوبیهای آنها ارتباطی با کسانی بود که قبلاً بودند. بر خلاف دوران جنگ جهانی دوم، نیروهای نظامی ایالات متحده در قرن بیست و یکم تمایل دارند تا خالکوبی های سفارشی شده را به جای خالکوبی های “فلش” از پیش طراحی شده انجام دهند. کسیدی میگوید: «مهارت و تکنیک و تجهیزات بسیار پیشرفت کردهاند. “امروز چیزهایی می بینید که شبیه مونالیزا هستند.” اما دلایل انجام خالکوبی نظامی تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده است.
نویسنده جسی گرینس پن
جسی گرینسپن یک روزنامهنگار آزاد است که درباره تاریخ و محیطزیست مینویسد.
گروه گزارش