“آژنگ نیوز”:ممنوعیت رسانههای اجتماعی در بریتانیا برای کودکان قرار است؛اجرایی شود.آیا ممنوعیت رسانههای اجتماعی دولت برای افراد زیر ۱۶ سال که از سال آینده اعمال میشود؛ مؤثر خواهد بود؟
ممنوعیت جدید رسانههای اجتماعی در بریتانیا چیست؟
دولت در ماه ژوئن اعلام کرد که ممنوعیت رسانههای اجتماعی برای کودکان را اعمال خواهد کرد. با الگوبرداری از ممنوعیت مشابهی که در استرالیا وجود دارد، قرار است قانون لازم در پاییز به پارلمان ارائه شود و از اوایل سال آینده اجرایی شود. این محدودیتها، رسانههای اجتماعی را به طور کلی به عنوان سایتهایی تعریف میکنند که تعامل اجتماعی بین کاربران را ترویج میدهند، به آنها اجازه میدهند مطالب یا لینکهایی به سایتهای خارجی ارسال کنند و از الگوریتمهای توصیه یا «طراحی اقناعی» مانند پیمایش نامحدود استفاده کنند. وظیفه اجرای این ممنوعیت با معرفی بررسی سن کاربران بر عهده پلتفرمهای فناوری خواهد بود. در صورت عدم انجام این کار، آنها با جریمه مواجه خواهند شد.
چه پلتفرمهایی در ممنوعیت رسانههای اجتماعی قرار خواهند گرفت؟
ممنوعیت رسانههای اجتماعی به این معنی است که یوتیوب، فیسبوک، تیکتاک، اینستاگرام، اسنپچت، کیک، ردیت، تردز، توییچ، ایکس و بلواسکای برای افراد زیر ۱۶ سال ممنوع خواهد بود. برخی از برنامههای دوستیابی و سایتهای پخش زنده نیز میتوانند تحت پوشش قرار گیرند. با این حال، سایر پلتفرمهای محبوب نوجوانان – از جمله Discord، Roblox، Pinterest، YouTube Kids و WhatsApp – ممنوع نخواهند شد. انتظار میرود خدمات آموزشی، تجارت الکترونیک، کتابخانهها، موزهها و پلتفرمهای پخش موسیقی نیز از این امر مستثنی باشند.
با این حال، بریتانیا پا را فراتر از استرالیا گذاشته و به طور خاص همه پلتفرمها – از جمله Discord و Roblox – را از ارائه پخش زنده برای افراد زیر ۱۶ سال و اجازه تماس غریبهها با کاربران کودک منع کرده است. چتباتهایی که همراهی عاشقانه ارائه میدهند نیز برای افراد زیر ۱۸ سال ممنوع خواهند شد.
منطق پشت ممنوعیت رسانههای اجتماعی چیست؟
طرفداران استدلال میکنند که شواهد مربوط به آسیبهای ناشی از رسانههای اجتماعی اکنون بسیار زیاد است. مطالعات متعدد نشان داده است که نوجوانانی که زمان زیادی را صرف آن میکنند، میزان بالاتری از اضطراب، افسردگی، تنهایی و عزت نفس پایین را گزارش میدهند. نوجوانان به ویژه در برابر ویژگیهایی که برای اعتیادآور کردن پلتفرمها طراحی شدهاند (پخش خودکار، اسکرول بینهایت و غیره) آسیبپذیر هستند و الگوریتمهای توصیه تمایل دارند دسترسی به محتوای نامطلوب یا سمی را تقویت کنند. رسانههای اجتماعی زمینهساز آزار و اذیت سایبری هستند، در حالی که اسکرول کردن در اواخر شب منجر به خواب ضعیف و خستگی میشود.
ممنوعیت لازم است زیرا سیستم فعلی کار نمیکند. یک نظرسنجی توسط Ofcom نشان داد که در بین کودکان ۱۰ تا ۱۲ ساله، بیش از نیمی از آنها از اسنپچت، بیش از 60٪ از TikTok و بیش از 70٪ از WhatsApp استفاده میکنند. هر سه برنامه حداقل سن مجاز ملی ۱۳ سال دارند. همچنین، حتی اگر هیچ ممنوعیتی کامل نباشد، این دلیلی برای عدم وجود آن نیست. ممنوعیت فروش سیگار و الکل به نوجوانان نیز 100٪ مؤثر نیست، اما تعداد کمی از آنها مفید بودن آنها را زیر سوال میبرند. ممنوعیت نیز بسیار محبوب است و نظرسنجیها نشان میدهد که اکثریت زیادی موافق آن هستند.
استدلالها علیه ممنوعیت رسانههای اجتماعی برای کودکان چیست؟
شرکتهای فناوری به طور طبیعی با هرگونه ممنوعیتی به عنوان دخالت غیرقابل توجیه در کسبوکار خود مخالف هستند. اما فقط شرکتهای بزرگ فناوری نگران نیستند. شرکتهای کوچکتر بریتانیایی که برنامههایی برای نوجوانان میسازند، مشتاقانه منتظرند تا ببینند آیا ویژگیهای درونبرنامهای آنها، آنها را به عنوان رسانههای اجتماعی طبقهبندی میکند یا خیر.
کریستوفر اسنودون در The Spectator میگوید، همیشه نگرانیهای اخلاقی در مورد چگونگی اتلاف وقت کودکان وجود داشته است. اما آنچه دولت برنامهریزی کرده است «بیشتر شبیه ممنوعیت چاپخانه است تا ممنوعیت Grand Theft Auto». این کار جواب نخواهد داد و هیچکس واقعاً انتظار ندارد که جواب بدهد – پس چرا باید این کار را کرد؟
علاوه بر این، به گفته فایننشال تایمز، علم، از نظر آسیبهای ناشی از رسانههای اجتماعی، به هیچ وجه قطعی نیست و تحقیقات زیادی نشان میدهد که تنها ارتباط ضعیفی بین استفاده نوجوانان و سلامت روان وجود دارد. و نکته جالب توجه این است که همه فعالان در این زمینه از ممنوعیت کامل حمایت نمیکنند.
این نگرانی وجود دارد که ممنوعیتها، کودکان را به سمت پلتفرمهای پرخطرتر سوق دهد و حس امنیت کاذب و بیفایده را در والدین القا کند. چنین فعالانی میگویند که دولت باید شرکتها را مجبور کند تا محصولات خود را ایمنتر کنند، به عنوان مثال با ممنوعیت ویژگیهای اعتیادآور مانند پیمایش نامحدود.
آیا ممنوعیت رسانههای اجتماعی در استرالیا مؤثر است؟
خیر. کمیسیون ایمنی الکترونیکی دولت استرالیا هفته گذشته دریافت که ۸۱٪ از کودکان ۱۰ تا ۱۵ ساله پس از ممنوعیت، حداقل به یکی از پلتفرمهای ممنوعه دسترسی داشتهاند. کمی دلگرمکنندهتر اینکه، نسبت این گروه سنی که واقعاً حساب کاربری رسانههای اجتماعی خود را داشتند، از ۵۲٪ به ۴۲٪ کاهش یافت. این تحقیق به سختی قطعی است، زیرا بر اساس نظرسنجیهایی است که فقط ۸۰۰ کودک و والدین در آن شرکت داشتهاند. اما به طور کلی با سایر نظرسنجیها مطابقت دارد.
چرا ممنوعیت رسانههای اجتماعی استرالیا چنین تأثیر محدودی داشته است؟
این تحقیق نشان داد که بزرگترین مسئله «اجرای ناکارآمد اقدامات تضمین سن توسط پلتفرمها» بود. بیش از نیمی از کودکان گفتند که از آنها خواسته نشده است سن خود را تأیید کنند. حدود ۱۸٪ گفتند که پلتفرمها به اشتباه سن آنها را بالای ۱۸ سال تخمین زدهاند و ۳۷٪ گفتند که برای حفظ دسترسی، صرفاً ادعا کردهاند که ۱۶ سال یا بیشتر دارند.دولت فدرال در کانبرا اخیراً حداکثر مجازات را برای شرکتهایی که از رعایت این قانون سر باز میزنند، دو برابر کرده است.
این ممنوعیت را به ۹۹ میلیون دلار استرالیا (۵۲ میلیون پوند) افزایش داد و استدلال کرد که غولهای فناوری «به اندازه کافی» برای رعایت قوانین جدید تلاش نمیکنند. اما با این وجود، نشانههای اولیه حاکی از آن است که مسیر انطباق – حتی در صورت امکان – طولانی و پر پیچ و خم خواهد بود. جولی اینمن گرانت، کمیسر ایمنی الکترونیکی، گفت: «تأثیر این قانون نه در هفتهها یا ماهها، بلکه در طول نسلها سنجیده خواهد شد.»
جایگزینهای ممنوعیت رسانههای اجتماعی برای افراد زیر ۱۶ سال چیست؟
برخی از فعالان طرفدار مداخلات سیاستی ظریفتری هستند. به جای ممنوعیت کامل دسترسی، دولتها میتوانند طراحی پلتفرمها را تنظیم کنند – به عنوان مثال با ممنوع کردن ویژگیهای اعتیادآور مانند پیمایش نامحدود یا پخش خودکار برای کاربران جوانتر، محدود کردن توصیههای الگوریتمی، خصوصی کردن حسابها به طور پیشفرض و جلوگیری از تماس کودکان توسط غریبهها.
همه این مداخلات همچنان به تأیید سن مؤثر متکی هستند. اما به جای افزایش محدودیتهای سنی، تنظیمکنندگان «باید تلاشهای خود را برای مناسبتر کردن سایتهای اجتماعی برای نوجوانان دو برابر کنند». این امر به یک ممنوعیت کامل اثبات نشده و تقریباً مطمئناً غیرقابل اجرا ترجیح داده میشود. دولتها همچنین باید «شرکتهای اینترنتی را مجبور کنند دادههای بیشتری در مورد نحوه استفاده نوجوانان از محصولاتشان ارائه دهند – این کار به محققان کمک میکند تا آسیبها را اندازهگیری کرده و راههایی برای پیشگیری از آنها ارائه دهند».
نویسنده سیمون ویلسون.این مقاله اولین بار در مجله MoneyWeek منتشر شد.
گروه گزارش