“آژنگ نیوز”:ابراهیم پورداوود در سال۱۳۱۸به کارمندی پیوسته فرهنگستان ایران شناخته شد. در اسفند ۱۳۲۲ به عضویت هیئت اعزامی فرهنگی ایران به همراهی آقایان حکمت و یاسمی به هند عزیمت کرد و مدت هفتادروز در استان های مختلف آن کشور به بازدید بنگاه های فرهنگی اشتغال داشت. در مهر ماه ۱۳۲۴ به همرا هی گروهی از استادان دانشکاه و فضلای دیگر و انجمن ایرانشناسی را تاسیس کرد و در این مدت چهار مجلد کتاب نفیس در موضوع فرهنگ و تمدن ایران به چاب رسانید.
تالیفات پورداووددر اواسط دهه ۳۰ خورشیدی متجاوز از سی مجلد است و مهمترین آنها بخشهای تفسیر اوستاست که از آن میان گاتها » ، « یشتها در دو جلد » ، ( خرده اوستاء و « یسنا » )، به طبع رسیده بود و درآن اشعار پور داود ، که بخش اعظم آن معرف احساسات شور انگیز میهن پرستانه اوبود بنام یگانه فرزندش پوراندخت » به عنوان « پوراندخت نامه نیز انتشار یافته بود.در واقع در دهه سی به بعد؛ محضر پورداوود محل استفاده علاقه مندان به ادب و فرهنگ ایران باستان بود.
از این رو جشن شصتمین سال تولد او را در، مهر ماه سال ۱۳۲۵ خورشیدی برپا نمودند .در این مراسم رئیس وقت دانشگاه تهران دکتر علی اکبرسیاسی ، از خدمات پورداوود درطی منشوری چنین تقدیر کرده بود:
« نظر بـخدمات علمی و زحماتی که استاد ارجمند آقای ابراهیم پور داود درراه احیای فرهنگی وزبان ایران باستان واوستا متحمل شده و رنجی که طی سالیان دراز دراین راه بر خود هموار داشته اند و نیز پاس کتب متعددی که در تفسیر اوستا در نهایت استادی وتتبع و تدوین و تألیف کرده اند ، اینک بمناسبت شصتمین سال تولدشان شورای دانشگاه تهران مراتب قدرشناسی خود را بوسیله این منشور رسماً به ایشان ابلاغ میکند .
ابراهیم پور داود باقر پور محمد حسین در روز آدینه بیستم بهمن ماه ١۲۶۴ در شهر رشت متولد شد.پس از تحصیل مقدمات فارسی و عربی ، در سال ١٢٨۴ تهران شتافته به آموختن طب قدیم پرداخت.در همین روزگار غوغای مشروطه طلبان بر خواست و او نیز گفتارهایش درجزو جوانان مشروطه طلب سری می جنبانید. »پور داود در صدد آن بر آمد که به کشورهای خارجه سفری کند .پس ازرفع موانع ، در سال ۱۲۸۷ از راه کرمانشاه و بغداد و حلب به سوریه رفت و به تحصیل ادبیات فرانسه پرداخت.سپس برای زیارت خویشاوندان خود از راه استانبول و طر ابوزان به رشت بازگشت و چند هفته در آنجا ماند .بعداً در سال ۱۲۸۹ به فرانسه رفت و پس از تحصیل علوم مقدماتی ،دردانشگاه پاریس به آموختن رشته حقوق مشغول شد.در همین ایام به همراهی چند تن از ایرانیان بر علیه مظالم دولت تزاری روس در پاریس میتینگی داد و نیزبه یاری چند تن از ایرانیان با ذوق ،انجمنی ادبی در آن شهر تاسیس کرد .شش ماه و نیم از آغاز جنگ جهانگیر گذشته را در پاریس بسر برد .درین هنگام شور جوانی و ی رابر آن داشت که «عروس پای تخت های اروپا » را ترک کند و خویشتن را به مهلکه اندازد.
درسال ١٢٩۴ از فرانسه،سویس،آلمان،اتریش ،رومانی ،بلغار،استانبول و حلب گذشته دل بدریا زده با جعبه بزرگی بنام « شخطور »درشط فرات حرکت کرد و پس ازهجده روز وارد بغداد شد.
در پایتخت قدیم خلفای عباسی بار اقامت افکندو روزنامه ای بنام «رستخیز»تاسیس کرد تا « کوت العماره» بدست انگلیسها ،افتاد ؛ وی نیز ناچار از بیابان های وسیع عراق گذشته ، خود را بکوه های بلند ایران رسانیده و در کر مانشاه ، در جوار طاق بستان آرام گزید. پس از چند ماهى این شهر نیز بدست روس ها افتاد . پور داود در نیمه شب بار و بنه را براہ انداخت و باهزاران رنج و اندوه بقصر شیرین رسید. اتفاقاً در آن ایام انگلیسها از کوت العماره عقب نشسته بودند . هر قدر از هر جنک میگذشت، کار سخت ترمیشد ، مبارزان معرکه به کسی ،مجال فراغت نمیدادند . ترکان عثمانی نیز او را از انتشار نامه مزبور باز داشتند.
پس از چند ماه اقامت در بغداد از راهی که آمده بود باز گشت.دراین سفر با چند تن از مهاجران ایرانی که مرحوم سید عبدالرحیم خلخالی استادش نیز در آن میان بود ،رهسپار حلب و استانبول گردید.
در استانبول بواسطه مخالفت سفر ایران، عثمانیان نیز اجازه خروج از کشور خود را بوی ندادند ،نا گزیر اقامتش در آن کشور چند ماه طول کشید و عاقبت پس از تحصیل اجازه،از کشور های بالکان گذشت.به برلین رسید و مصمم بود از آلمان هم بگذردو به سویس برود و بقول خود:
بنشیند و صبر پیش گیرد .
دنباله کار خویش گیرد.
ولی آلمانها به کسی اجازه خروج از کشور بی آذوقه، خود را نمیدادند. ناگزیر در آنجا اقامت کرده و ساکن آن سر زمین شد. جنگ جهانگیر به پایان رسید و چند سال نیز از پایان آن گذشت.پور داود در آن کشور ابتدا به تعقیب رشته حقوق پرداخت و سپس همه اوقات خود را به مطالعه کتب راجع به ایران وقف کرد.
در سال ۱۳۰۳ باخانم و فرزند خود به مقصدزیارت میهن و کسان و و دوستان از راه ریگا ،مسکو و با کو به ایران آمد و یک زمستان را در تهران و دو تابستان درشمیران مطالعه اوضاع مشغول بود .آنگاه در مهر ۱۳۰۴ از سرحد غربی ایران گذشته وارد بغداد گردید و از آنجا عازم هندوستان شد و در آنجا به تکمیل اطلاعات خوبش راجع به ایران باستان پرداخت و با پارسیان دانشمند مانند دینشاه ایرانی و جیوانچی جمشید جی و گشتاسب نریمان و بهمن جی نسر و انجی و ابرو انکل ساریاو دالا و سهراب باسارا و برج جهانگیر سهرابجی تا پور والا و داراب پشوتن سنجانا و دکتر کیقباد شمس العلما، و فریدون جی داداخانجی رابطه یافت و از اطلاعات گرانبهائی آنان بهره هابرد و هم در مدت اقامت در بمبئی به انتشار قسمتی از تفسیر اوستای خرد نایل آمد.
در ۱۳۱۰ به برلین مراجعت کرد و به نشر بخش دیگر از گزارشهای اوستا پرداخت و مجدا در سال ۱۳۱۲به خواهش دولت ایران به هندوستان رفت و دردانشگاه رشانتی نیکتان » ( موسسه ، تا گور فیلسوف شهیر ) تدریس فرهنگ ایران باستان پرداخت و بس از دو سال اقامت در هند ، به آلمان باز گشت و به تالیف و تدوین آثار خویش مشغول گردید.
پورداوود پس از بیست ونه سال مسافرت ، در بهمن ماه ١٣١۶ به ایران آمد و در دانشگاه تهران به سمت استادی به تدریس پرداخت . موضوع تدریس وی در دانشکده ادبیات ( دورہ د کتری ) ادبیات اوستایی در دانشکده حقوق بود.
گروه تاریخ