“آژنگ نیوز”:محققان میگویند یک پسر نوجوان پارینه سنگی پس از اینکه توسط خرسی دریده شد،به آرامی درگذشت. تجزیه و تحلیل جدیدی از «ایل پرینسیپ»،اسکلت باستانی و تزئین شدهای که درشمال غربی ایتالیا یافت شده است، تأیید میکند که این کودک تا سه روز پس از حمله وحشیانه جان خود را از دست داده است.
حدود ۲۷۰۰۰ سال پیش، پسری ۱۵ ساله به دنبال غذا به جایی که اکنون شمال ایتالیا است،رفت.این آخرین سفر اکتشافی او بود.در دهه ۱۹۴۰، باستانشناسان اسکلت این پسر را که آسیبدیده و ناقص بود،در غار آرنه کاندید در نزدیکی جنوا پیدا کردند.از زمان حفاری، کارشناسان حدس زدهاند که این پسر – که به دلیل تدفین باشکوهش به “ایل پرنسیپ” یا “شاهزاده” معروف شده بود – مورد حمله حیوانات قرار گرفته است.
اکنون، محققان میگویند که علت مرگ این پسر را تأیید کردهاند: او توسط یک خرس دریده شده است. طبق مطالعهای که اخیراً در مجله علوم انسانشناسی منتشر شده است، مثله شدن اسکلت شبیه کار یک گوشتخوار است. نیمی از استخوان فک و نیمی از ترقوه چپ از بین رفته است. استخوان فک و شانه باقی مانده آسیب دیده است. جمجمه و گردن شکسته شدهاند. و استخوان نازک نی دارای یک جای سوراخ است. محققان مینویسند: «با توجه به الگوی کلی آسیبزا، حمله خرس… همچنان محتملترین توضیح است.» آنها فرض میکنند که مهاجم یا یک خرس قهوهای (Ursus arctos) یا یک خرس غارنشین منقرضشده (Ursus spelaeus) بوده است.
ویتاله استفانو اسپاراسلو، انسانشناس زیستی از دانشگاه کالیاری ایتالیا و نویسندهی اصلی این مطالعه، میگوید: «ما میدانیم که این افراد خرس شکار میکردند و خرسها هر زمان که بتوانند از انسانها دوری میکنند، اما مواجههی اتفاقی با آنها همچنان امکانپذیر است.»
اجساد زیادی در غار آرنه کاندیده، که شکارچیان-گردآورندگان پارینه سنگی بالایی هزاران سال به عنوان گورستان از آن استفاده میکردند، یافت شده است. استخوانهای شاهزاده که در سال ۱۹۴۲ کاوش شد، با استفاده از رادیوکربن قدمتی بین ۲۷۳۰۰ تا ۲۷۹۰۰ سال پیش را نشان میدهند که دفن او را قدیمیترین دفن غار میکند. طبق این مطالعه، جسد پسر در بستری از گل اخری قرمز قرار داده شده بود و سربندی از دندان گوزن و صدها صدف بر سر داشت. از دیگر اشیاء دفن شده میتوان به آویزهای عاجی، شاخهای حکاکی شده و یک تیغهی بلند از سنگ چخماق اشاره کرد.
اسپاراسلو به سارا نواک از مجله Scientific American میگوید: «او احتمالاً یک شکارچی تازهکار بود که هنوز مهارتهایش را یاد میگرفت که [حمله] اتفاق افتاد.» اسپاراسلو میگوید با توجه به جراحات اسکلتی، یک خرس که بیشتر گیاهخوار بود، احتمالاً پسر را نه به عنوان طعمه، بلکه به عنوان تهدیدی برای نابودی میدید.
نکته قابل توجه این است که محققان فکر میکنند شاهزاده دو یا سه روز پس از حمله زنده مانده است. اسپاراسلو و همکارانش شواهد میکروسکوپی بهبودی برخی از استخوانهای آسیبدیده را بررسی کردند (که اولین بار توسط محققان دیگر در دهه ۱۹۸۰ به آن اشاره شد). تواناییهای بهبودی این استخوانهای خاص، و همچنین تواناییهای بهبودی سریع نوجوانان، نشان میدهد که بدن پسر تا زمان مرگش – پس از یک درد طولانی یا یک خواب طولانی – شروع به ترمیم خود کرده بود.
گروه گزارش