“آژنگ نیوز”:نمایشگاهی پیشگامانه از هنر سورئالیستی و نمایش تابلوی تداوم حافظه برگزار شد.این نمایشگاه از – «نقاشیها، طراحیها و عکسهای سورئالیستی» – در گالری جولین لوی در شهر نیویورک در چنین روزی در سال ۱۹۳۲ میلادی افتتاح شد. این نمایشگاه، آثار پابلو پیکاسو، ماکس ارنست و مارسل دوشان را به بازدیدکنندگان از گالری معرفی کرد. اثر محوری این نمایشگاه، تابلوی «تداوم حافظه» (۱۹۳۱) اثر سالوادور دالی بود.
تداوم حافظه، نقاشی اثر سالوادور دالی که در سال ۱۹۳۱ تکمیل شد. این نقاشی که با نام ساعتهای نرم یا ساعتهای در حال ذوب نیز شناخته میشود، یکی از مشهورترین آثار دالی است و به سرعت به یک اثر جهانی تبدیل شد.
تابلو تابع تداوم حافظه کوچک است و تنها ۹.۵ × ۱۳ اینچ (۲۴ × ۳۳ سانتیمتر) اندازه دارد. چندین تصویر تکرارشونده مورد علاقه دالی در این اثر وجود دارد. صحنه، جایی است که او اغلب از آن استفاده میکرد: ساحل شمالیترین نقطه کاتالونیا در کیپ کرئوس، با یک مکان دیدنی مورد علاقه، کوه پانی، که سایه خود را بر ساحل میاندازد. تصویر ساعت در حال ذوب او، صلبیت زمان کرونومتریک را به سخره میگیرد. خود ساعتها شبیه پنیر نرم هستند – در واقع، به گفتهی خود دالی، الهامبخش آنها توهمات پس از خوردن پنیر کاممبر بوده است. (او از فرآیندی استفاده میکرد که آن را «روش انتقادی پارانوئیدی» مینامید، که در آن عمداً توهمات را به عنوان مسیری به ناخودآگاه خود تحریک میکرد.) در مرکز تصویر، زیر یکی از ساعتها، چهرهی انسانیِ تحریفشدهای در نیمرخ دیده میشود، تصویری که در اثر قبلی او «خودارضاییکنندهی بزرگ» (۱۹۲۹) نیز دیده میشود. مورچههای روی بشقاب، نمایانگر پوسیدگی و همچنین ترس شناختهشدهی خود دالی از حشرات هستند. برخی از مورخان هنر حدس میزنند که این نقاشی از نظریهی نسبیت آلبرت انیشتین الهام گرفته شده و پاسخی به آن بوده است.
گروه تاریخ